Sa pinakadulo ng pasilyo ay may liwanag sa ilalim ng isang pinto. Habang papalapit siya, minsang kumibot ang relo sa kanyang pulsuhan—isang maikling signal mula kay Gabriel. Nang buksan niya ang pinto, sinalubong siya ng isang makapal na salamin. Nasa kabilang panig si Marco, nakaupo sa metal na upuan at nakakabit ang isang kamay sa mesa. May maliit na sugat sa sentido at maputla ang balat.
Nawalan ng hangin si Mara. Umangat ang ulo ni Marco. Pagkatapos ay lumapit hangga’t kaya ng nakakabit na kamay. “Mara?” Sa kabilang panig ay ginawa rin iyon ni Marco, ngunit malamig na salamin lamang ang nasa pagitan nila. Hindi niya namalayang umiiyak na siya. Mahina at magaspang ang boses ni Marco. “Nasaan ang kasama mo? Biglang tumingin si Marco sa likod niya. Doon lamang napansin ni Mara ang anino
