ANG HULING MENSAHE

Malakas ang ulan nang gabing iyon. Halos wala nang sasakyang bumabagtas sa madilim na kalsada. Sa loob ng isang lumang bus, tahimik ang mga pasahero. Walang may kamalay-malay na iyon na ang huling gabi ng ilan sa kanila. Sa pinakahuling hanay ng mga upuan, may isang lalaking nakasuot ng maitim na kapote. Nakatungo lamang siya habang mahigpit na hawak ang isang lumang telepono. Bigla itong tumunog. Isang mensahe ang lumitaw. “Huwag mong buksan ang pinto mamayang alas-nuwebe.” Napasulyap siya sa orasan. Alas-8:59 ng gabi. Pagpatak ng alas-nuwebe, isang nakabibinging sigaw ang umalingawngaw. Kumabig ang bus, sumalpok sa bakal na harang, at tuluyang nahulog sa bangin. Kinabukasan, dumating ang mga rescuer. Natagpuan nila ang halos lahat ng bangkay. Ngunit may isang kakaibang detalye. Ayon sa talaan ng mga pasahero, may isang pangalan na nakarehistro ngunit walang bangkay na natagpuan. At sa basag na teleponong nakahandusay sa putikan, muli na namang lumitaw ang isang bagong mensahe. “Hindi pa ito ang katapusan.” ----------------------------------- Nagising si Mara Villanueva sa malakas na tunog ng kanyang telepono. Bilang isang imbestigatibong mamamahayag, sanay na siya sa mga tawag sa madaling-araw. Ngunit ang mensaheng bumungad sa kanyang screen ay walang pangalan ng nagpadala. “Kung gusto mong malaman ang katotohanan tungkol sa aksidente sa bangin, magsimula ka sa nawawalang pasahero.” Napakunot ang noo ni Mara. Wala pa siyang alam tungkol sa naturang aksidente, ngunit may pakiramdam siyang ang mensaheng iyon ang magpapabago sa kanyang buhay.