ANG HULING MENSAHE

Kabanata 2

Habang nagpapahinga si Gabriel at nakasuporta sa sling ang sugatang balikat, inamin niyang may isang dokumentong hindi niya kailanman isinama sa opisyal na ulat ng aksidente. Iyon ang ebidensiyang matagal niyang ikinubli at dahilan kung bakit hindi lubos ang tiwala niya sa sarili niyang yunit. Inabot niya kay Mara ang isang lumang sobre na tinatakan ng salitang 'Kumpidensiyal'.

Sa loob nito ay may litrato ng rescue staging area noong umaga matapos ang trahedya. Makikita sa harapan ang labindalawang body bag na naiahon mula sa bangin. Ngunit sa pinakadulo ng larawan, lampas sa police line, may isang lalaking buhay at nakatayo habang pinagmamasdan ang operasyon. Bahagyang malabo ang kanyang mukha, ngunit malinaw na suot niya ang parehong maitim na kapoteng nakita ni Mara sa CCTV ng terminal.

"Siya ang pasaherong walang bangkay," mahinang sabi ni Gabriel. "May nag-utos na burahin ang lahat ng rekord tungkol sa kanya."

Nang baliktarin ni Mara ang litrato, may nakasulat na petsa at isang address sa lumang bahagi ng lungsod. Ilang oras silang naghintay hanggang payagan ng doktor na makalabas si Gabriel, ngunit malinaw ang bilin na huwag nitong gamitin nang mabigat ang sugatang braso. Sa kabila niyon, iginiit niyang sumama kina Mara, Sofia, at Dr. Lucas dahil ang ebidensiyang itinago niya ang nagdala sa kanila sa address.

Ang address ay isang abandonadong boarding house. Makapal ang alikabok sa loob, ngunit tila may bagong bakas ng sapatos sa sahig. Sa isang maliit na silid ay may lumang aparador na nakakandado.

Pagkabukas nila rito ay tumambad ang dose-dosenang folder. Bawat folder ay may pangalan ng isa sa mga pasahero ng bus. Ang huling folder ay walang pangalan—numero lamang ang nakalagay: 13.

Binuksan ni Mara ang folder. Walang dokumento sa loob. Isang cassette tape lamang at isang maikling sulat.

"Kung narito ka na, ibig sabihin ay huli na para umatras. Ang taong hinahanap mo ay hindi kailanman namatay."

Biglang may narinig silang yabag sa labas. Napatay ang ilaw ng buong bahay. Sa katahimikan, isang malamig na tinig ang bumulong mula sa dilim.

"Hindi ko kayo pinayagang makarating dito."

Nanigas sina Mara, Gabriel, Sofia, at Dr. Lucas nang marinig nila ang malamig na tinig mula sa dilim. Walang sinuman ang nangahas magsalita. Ang lumang boarding house ay tila huminto sa paghinga.

Isang ilaw ng flashlight ang biglang sumiklab mula sa pasilyo. Isang matandang lalaki ang dahan-dahang lumabas. Payat ang kanyang katawan at bakas sa mukha ang mahabang panahon ng pagtatago.

"Huwag kayong matakot," wika nito. "Kung nais ko kayong patayin, kanina pa sana."

Ipinakilala niya ang sarili bilang si Ernesto Ramos, dating drayber ng kompanyang nagmamay-ari ng bus na naaksidente. Ayon sa kanya, hindi aksidente ang nangyari. May taong nagplano ng lahat upang patahimikin ang isang pasaherong may dalang mahalagang ebidensiya.

Sa gitna ng silid ay inilapag ni Ernesto ang isang lumang cassette tape na may kupas na markang A. Kalaunan ay tatawagin nila itong Tape A upang hindi ito mapagkamalan sa iba pang recording. Ipinaliwanag niyang iyon lamang ang natitirang kopya ng pag-uusap na naitala ilang oras bago ang trahedya.

Maingat itong pinatugtog ni Dr. Lucas gamit ang lumang tape recorder na nakita sa aparador. Sa una ay ugong lamang ang maririnig, hanggang sa luminaw ang dalawang boses.

"Hindi dapat makarating sa korte ang mga dokumento," sabi ng unang tinig. "Kapag may nabuhay, tapusin ninyo."

Napakapit si Mara sa mesa. Ang ikalawang tinig ay pamilyar, ngunit hindi niya agad matukoy kung kanino iyon.

Bago pa matapos ang recording, isang malakas na putok ang umalingawngaw mula sa labas. Nabasag ang bintana at nagkagulo ang lahat. Agad na pinatay ni Gabriel ang ilaw at pinadapa ang grupo.

Nang humupa ang ingay, wala na si Ernesto. Bukas ang likurang pinto at nawawala rin ang cassette tape.

Sa sahig ay naiwan ang isang papel na may nakasulat sa pulang tinta: "Hindi sapat ang pag-alam sa katotohanan. Kailangan mo ring mabuhay upang maikuwento ito."

Habang papalabas sila ng boarding house, tumingin si Mara sa ikalawang palapag. May isang taong nakatayo roon, nakasuot ng maitim na kapote. Hindi ito gumalaw. Ilang segundo lamang ang lumipas, naglaho ito na parang usok.

Pagkalabas nila sa silid ng lumang boarding house, walang nagsalita. Ang pagkawala ni Ernesto at ng Tape A ay tila muling nagbaon sa kanila sa dilim. Bumalik muna si Dr. Lucas sa ospital upang ihambing ang mga labi mula sa bangin sa lumang dental records, samantalang nanatili sina Mara, Gabriel, at Sofia upang tiyaking wala silang naiwan. Bago sila tuluyang lumabas ng bahay, may napansin si Sofia na kakaiba sa ilalim ng sirang hagdan.

Isang manipis na bakal ang nakausli sa sahig. Nang hilahin nila ito, bumukas ang isang lihim na kompartimento. Sa loob ay may lumang ledger na nabalot ng alikabok at kahalumigmigan.

Maingat na binuklat ni Mara ang mga pahina. Hindi ito listahan ng mga pasahero. Isa pala itong talaan ng mga bayad na ipinamahagi sa iba't ibang tao ilang linggo bago ang aksidente. May mga inisyal ng pulis, opisyal ng kompanya ng bus, at isang hukom.

Sa pinakahuling pahina ay may buong pangalan na nagpabilis ng t***k ng puso ni Mara—Marco Villanueva. Ang kanyang ama.

"Imposible..." mahina niyang bulong. Hindi niya alam kung sangkot ba ang kanyang ama o isa rin itong biktima ng sabwatan.

Habang kinukunan ni Sofia ng larawan ang ledger, tumawag si Dr. Lucas mula sa ospital. May natuklasan siyang kakaiba sa lumang autopsy report. Isa sa mga bangkay ay maling nakilala at may pinalitang dental records.

Nang magtagpo silang muli sa ospital, inilatag ni Dr. Lucas ang dalawang X-ray. Magkaiba ang mga ito, ngunit iisang pangalan ang nakasulat sa rekord.

"May taong pinalitan ang pagkakakilanlan ng isa sa mga biktima," paliwanag niya. "Kung ganoon, posibleng may nakaligtas na hindi dapat mabuhay."

Idinagdag ni Lucas na hindi rin tumutugma sa alinman sa labintatlong pangalan ang unang pagsusuri sa mga butong natagpuan sa bangin. Ibig sabihin, hindi nalutas ng bagong tuklas ang nawawalang pasahero. May hindi kilalang bangkay na sadyang iniugnay sa Upuan 13.

Biglang nag-vibrate ang telepono ni Mara. Isang larawan ang natanggap niya mula sa unknown number. Larawan iyon ng kanyang bahay, kuha lamang ilang minuto ang nakalipas.

Kasunod nito ang isang maikling mensahe: "Umuwi ka. May naghihintay sa'yo."

Nagmadaling umalis si Mara. Habang papalapit siya sa kanilang bahay, napansin niyang bukas ang pintuan kahit sigurado siyang isinara niya ito bago umalis.

Sa mesa ng sala ay may isang lumang cassette tape at isang sulat. Nanginginig niyang binuksan ang papel.

Isang pangungusap lamang ang nakasulat: "Kung gusto mong makita nang buhay ang iyong ama, huwag kang magtiwala kay Gabriel."

Nanginginig ang mga kamay ni Mara habang hawak ang ikalawang cassette tape na iniwan sa kanyang sala. May kupas itong markang B, kaya malinaw na hindi ito ang Tape A na nawala kasama ni Ernesto. Tahimik ang buong bahay, ngunit pakiramdam niya ay may mga matang nakamasid sa bawat galaw niya.

Hindi muna niya tinawagan si Gabriel. Patuloy na umuukilkil sa kanyang isip ang babala sa liham: 'Huwag kang magtiwala kay Gabriel.' Sa halip ay tinawagan niya si Sofia at Dr. Lucas at pinapunta ang dalawa sa kanyang bahay.

Makalipas ang ilang minuto, nahanap ni Sofia ang isang lumang cassette player sa bodega. Maingat nilang ipinasok ang tape. Umalingawngaw ang mahinang ugong bago narinig ang boses ng isang lalaki.

“Kung may nakikinig nito, ibig sabihin ay nabigo akong ilabas ang katotohanan. Ang pangalan ko ay Marco Villanueva...”

Nanlaki ang mga mata ni Mara. Boses iyon ng kanyang ama. Hindi niya ito narinig sa loob ng maraming taon, ngunit hindi siya maaaring magkamali.

Sa recording, ikinuwento ni Marco na may isang lihim na grupo na gumagamit ng mga aksidente upang patahimikin ang mga testigong may hawak na ebidensiya laban sa makapangyarihang mga tao. Isa lamang ang aksidente sa bangin sa marami nilang operasyon.

Ngunit biglang naputol ang recording. Kasunod nito ay tatlong malalakas na katok sa pintuan.

Nagkatinginan ang tatlo. Walang inaasahang bisita si Mara. Matapos gumawa si Sofia ng kopya ng recording, nagpasya si Mara na padalhan si Gabriel ng kanilang lumang emergency code. Hindi pa rin niya lubos na pinagkakatiwalaan ang kapitan; nais niyang makita ang reaksiyon nito kapag narinig ang boses ni Marco. Kararating pa lamang ni Gabriel nang marinig nila ang katok. Nang bahagya nitong buksan ang pinto, wala siyang nadatnan.

Isang kahon lamang ang nakapatong sa sahig. Sa loob nito ay isang lumang susi na may nakaukit na numerong 27 at isang mapa ng lumang bodega sa tabi ng ilog.