ANG HULING MENSAHE

Kabanata 3

Pagkalabas nila sa lumang boarding house, walang nagsalita. Ang pagkawala ni Ernesto at ng cassette tape ay tila muling nagbaon sa kanila sa dilim. Ngunit bago sila tuluyang umalis, may napansin si Sofia na kakaiba sa ilalim ng sirang hagdan.

Isang manipis na bakal ang nakausli sa sahig. Nang hilahin nila ito, bumukas ang isang lihim na kompartimento. Sa loob ay may lumang ledger na nabalot ng alikabok at kahalumigmigan.

Maingat na binuklat ni Mara ang mga pahina. Hindi ito listahan ng mga pasahero. Isa pala itong talaan ng mga bayad na ipinamahagi sa iba't ibang tao ilang linggo bago ang aksidente. May mga inisyal ng pulis, opisyal ng kompanya ng bus, at isang hukom.

Sa pinakahuling pahina ay may buong pangalan na nagpabilis ng t***k ng puso ni Mara—Marco Villanueva. Ang kanyang ama.

"Imposible..." mahina niyang bulong. Hindi niya alam kung sangkot ba ang kanyang ama o isa rin itong biktima ng sabwatan.

Habang kinukunan ni Sofia ng larawan ang ledger, tumawag si Dr. Lucas. May natuklasan siyang kakaiba sa lumang autopsy report. Isa sa mga bangkay ay maling nakilala at may pinalitang dental records.

Nang magtagpo silang muli sa ospital, inilatag ni Dr. Lucas ang dalawang X-ray. Magkaiba ang mga ito, ngunit iisang pangalan ang nakasulat sa rekord.

"May taong pinalitan ang pagkakakilanlan ng isa sa mga biktima," paliwanag niya. "Kung ganoon, posibleng may nakaligtas na hindi dapat mabuhay."

Biglang nag-vibrate ang telepono ni Mara. Isang larawan ang natanggap niya mula sa unknown number. Larawan iyon ng kanyang bahay, kuha lamang ilang minuto ang nakalipas.

Kasunod nito ang isang maikling mensahe: "Umuwi ka. May naghihintay sa'yo."

Nagmadaling umalis si Mara. Habang papalapit siya sa kanilang bahay, napansin niyang bukas ang pintuan kahit sigurado siyang isinara niya ito bago umalis.

Sa mesa ng sala ay may isang lumang cassette tape at isang sulat. Nanginginig niyang binuksan ang papel.

Isang pangungusap lamang ang nakasulat: "Kung gusto mong makita nang buhay ang iyong ama, huwag kang magtiwala kay Gabriel."

Nanginginig ang mga kamay ni Mara habang hawak ang cassette tape na iniwan sa kanyang sala. Tahimik ang buong bahay, ngunit pakiramdam niya ay may mga matang nakamasid sa bawat galaw niya.

Hindi muna niya tinawagan si Gabriel. Patuloy na umuukilkil sa kanyang isip ang babala sa liham: 'Huwag kang magtiwala kay Gabriel.' Sa halip ay tinawagan niya si Sofia at Dr. Lucas at pinapunta ang dalawa sa kanyang bahay.

Makalipas ang ilang minuto, nahanap ni Sofia ang isang lumang cassette player sa bodega. Maingat nilang ipinasok ang tape.

Umalingawngaw ang mahinang ugong bago narinig ang boses ng isang lalaki.

“Kung may nakikinig nito, ibig sabihin ay nabigo akong ilabas ang katotohanan. Ang pangalan ko ay Marco Villanueva...”

Nanlaki ang mga mata ni Mara. Boses iyon ng kanyang ama. Hindi niya ito narinig sa loob ng maraming taon, ngunit hindi siya maaaring magkamali.

Sa recording, ikinuwento ni Marco na may isang lihim na grupo na gumagamit ng mga aksidente upang patahimikin ang mga testigong may hawak na ebidensiya laban sa makapangyarihang mga tao. Isa lamang ang aksidente sa bangin sa marami nilang operasyon.

Ngunit biglang naputol ang recording. Kasunod nito ay tatlong malalakas na katok sa pintuan.

Nagkatinginan ang tatlo. Walang inaasahang bisita si Mara. Nang bahagyang buksan ni Gabriel—na kararating lamang matapos makatanggap ng mensahe mula kay Mara—ang pinto, wala siyang nadatnan.

Isang kahon lamang ang nakapatong sa sahig. Sa loob nito ay isang lumang susi na may nakaukit na numerong 27 at isang mapa ng lumang bodega sa tabi ng ilog.

Sa likod ng mapa ay may maikling babala: “Doon nagsimula ang lahat.”

Napahigpit ang hawak ni Mara sa susi. Alam niyang maaaring bitag iyon, ngunit iyon rin marahil ang tanging daan upang malaman ang buong katotohanan tungkol sa kanyang ama at sa nawawalang pasahero.

Habang nag-uusap ang grupo, isang hindi kilalang tao ang tahimik na nakamasid mula sa loob ng sasakyang nakaparada sa kabilang kalsada. Kinuha nito ang telepono at nagsalita sa kabilang linya.

“Nakita na nila ang susi. Ihanda ninyo ang bodega.”

Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan habang tinatahak nina Mara, Gabriel, Sofia, at Dr. Lucas ang lumang kalsadang papunta sa tabing-ilog. Walang nagsasalita. Ang tanging naririnig ay ang mahinang patak ng ulan sa salamin at ang paulit-ulit na pag-ikot sa isip ni Mara ng boses ng kanyang ama mula sa cassette tape.

Mahigpit niyang hawak ang lumang susi na may nakaukit na bilang na dalawampu't pito. Hindi niya alam kung ito ba ang magbubukas ng katotohanan o ng isang bitag. Gayunman, alam niyang wala na siyang ibang daan kundi ang magpatuloy.

Pagdating nila sa bodega, sinalubong sila ng kalawangin at bahagyang nakabukas na bakal na tarangkahan. Halatang matagal nang abandonado ang lugar, ngunit sariwa ang bakas ng gulong ng sasakyan sa maputik na lupa.

Maingat silang pumasok. Sa loob ay nakasalansan ang mga lumang kahon, sirang mesa, at mga makina na nilamon na ng kalawang. Sa pinakadulo ng gusali ay may bakal na pintong may numerong 27.

Nang ipasok ni Mara ang susi, mabagal na umikot ang kandado. Bumukas ang pinto at bumungad ang isang lihim na silid. Hindi ito bodega ng mga gamit kundi isang lumang opisina na tila bigla na lamang iniwan ng mga dating gumagamit.

Sa ibabaw ng mesa ay may makapal na folder na may tatak na 'Kumpidensiyal'. Katabi nito ang isang mapa ng ruta ng bus at dose-dosenang larawan ng iba't ibang tao. Kabilang sa mga larawan ang ama ni Mara, si Marco Villanueva.

Habang sinusuri ni Sofia ang mga dokumento, napansin ni Dr. Lucas ang isang pader na puno ng mga litrato at pulang sinulid na nagdurugtong sa bawat pangalan. Para itong talaan ng isang malawak na sabwatan na inabot ng maraming taon.

Biglang nagsalita si Gabriel. May nakita siyang lumang recorder na nakatago sa isang drawer. Nang paandarin niya ito, umalingawngaw ang isang pamilyar na tinig.

“Kung naririnig ninyo ito, ibig sabihin ay natagpuan ninyo ang bodega. Mag-ingat kayo. Hindi lahat ng kasama ninyo ay nagsasabi ng buong katotohanan.”

Nagkatinginan ang apat. Walang binanggit na pangalan ang recording, ngunit sapat iyon upang maghasik ng pagdududa sa kanilang grupo.

Bago pa nila mabasa ang laman ng folder, biglang namatay ang ilaw. Kasunod nito ang tunog ng bakal na pinto na marahas na nagsara.

Sa gitna ng dilim ay umalingawngaw ang mabagal na palakpak ng isang hindi kilalang tao.

“Malayo na ang narating ninyo,” sabi ng malamig na tinig. “Pero dito nagtatapos ang paghahanap ninyo.”

Nanatiling nakapako ang apat sa kanilang kinatatayuan. Ang mabagal na palakpak ay patuloy na umalingawngaw sa madilim na silid. Tanging ang sinag ng flashlight ni Gabriel ang bahagyang sumilip sa paligid.

Unti-unting lumitaw ang isang lalaking nakasuot ng maitim na amerikana. Hindi makita ang kabuuan ng kanyang mukha dahil sa anino, ngunit kapansin-pansin ang kanyang mahinahong tindig, na para bang matagal na niya silang hinihintay.

“Sino ka?” mariing tanong ni Mara.

Bahagyang ngumiti ang lalaki. “Isa lamang akong taong napilitang mabuhay sa kasinungalingan. At kayo... masyado na kayong malapit sa katotohanan.”

Biglang bumunot ng baril si Gabriel, ngunit bago pa siya makaputok ay tumunog ang alarm sa loob ng bodega. Umalingawngaw ang malalakas na yabag mula sa itaas. May paparating.

“May limang minuto lang kayo,” sabi ng misteryosong lalaki. “Kapag dumating sila, walang lalabas dito nang buhay.”

Isang maliit na USB drive ang inihagis niya kay Mara. “Nandiyan ang unang bahagi ng ebidensiya. Huwag mo munang pagkatiwalaan ang lahat ng makikita mo.”

Pagkasabi niyon ay dumaan siya sa isang lihim na lagusan sa likod ng estante at naglaho. Sinubukan siyang habulin ni Mara ngunit nagsara ang makapal na bakal na pinto.

Kasunod nito ay narinig ang mga yabag ng armadong kalalakihan. Agad na nagtago ang grupo sa likod ng mga lumang kahon habang pinapatay ni Sofia ang ilaw ng flashlight.

Isa-isang pumasok ang apat na armadong lalaki. Hinanap nila ang folder, ang recorder, at ang anumang maaaring maglantad sa kanilang lihim. Hindi nila napansin na hawak na ni Mara ang USB drive sa loob ng kanyang bulsa.

Sa gitna ng paghahalughog, isang putok ng baril ang umalingawngaw. Tumama ang bala sa lumang tubo ng tubig at bumuhos ang malakas na agos. Nagkaroon ng kaguluhan at sinamantala ito ng grupo upang makatakas sa likurang lagusan.

Pagdating nila sa labas ay huminto sila sa pampang ng ilog. Habang hinihingal, mahigpit na hinawakan ni Mara ang USB drive. Ramdam niyang naroon ang susunod na piraso ng katotohanan.

Ngunit bago pa man sila makaalis, nag-vibrate ang kanyang telepono. Isang bagong mensahe ang lumitaw: “Binabantayan ka namin mula pa noong unang araw. Buksan mo ang USB... kung handa ka nang malaman kung sino talaga ang pumatay.”