ANG HULING MENSAHE

Kabanata 3

Sa likod ng mapa ay may maikling babala: “Doon nagsimula ang lahat.”

Napahigpit ang hawak ni Mara sa susi. Alam niyang maaaring bitag iyon, ngunit iyon rin marahil ang tanging daan upang malaman ang buong katotohanan tungkol sa kanyang ama at sa nawawalang pasahero. Habang nag-uusap ang grupo, isang hindi kilalang tao ang tahimik na nakamasid mula sa loob ng sasakyang nakaparada sa kabilang kalsada. Kinuha nito ang telepono at nagsalita sa kabilang linya.

“Nakita na nila ang susi. Ihanda ninyo ang bodega.”

Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan habang tinatahak nina Mara, Gabriel, Sofia, at Dr. Lucas ang lumang kalsadang papunta sa tabing-ilog. Walang nagsasalita. Ang tanging naririnig ay ang mahinang patak ng ulan sa salamin at ang paulit-ulit na pag-ikot sa isip ni Mara ng boses ng kanyang ama mula sa cassette tape.

Mahigpit niyang hawak ang lumang susi na may nakaukit na bilang na dalawampu't pito. Hindi niya alam kung ito ba ang magbubukas ng katotohanan o ng isang bitag. Gayunman, alam niyang wala na siyang ibang daan kundi ang magpatuloy.

Pagdating nila sa bodega, sinalubong sila ng kalawangin at bahagyang nakabukas na bakal na tarangkahan. Halatang matagal nang abandonado ang lugar, ngunit sariwa ang bakas ng gulong ng sasakyan sa maputik na lupa.

Maingat silang pumasok. Sa loob ay nakasalansan ang mga lumang kahon, sirang mesa, at mga makina na nilamon na ng kalawang. Sa pinakadulo ng gusali ay may bakal na pintong may numerong 27. Nang ipasok ni Mara ang susi, mabagal na umikot ang kandado. Bumukas ang pinto at bumungad ang isang lihim na silid. Hindi ito bodega ng mga gamit kundi isang lumang opisina na tila bigla na lamang iniwan ng mga dating gumagamit.

Sa ibabaw ng mesa ay may makapal na folder na may tatak na 'Kumpidensiyal'. Katabi nito ang isang mapa ng ruta ng bus at dose-dosenang larawan ng iba't ibang tao. Kabilang sa mga larawan ang ama ni Mara, si Marco Villanueva.

Habang sinusuri ni Sofia ang mga dokumento, napansin ni Dr. Lucas ang isang pader na puno ng mga litrato at pulang sinulid na nagdurugtong sa bawat pangalan. Para itong talaan ng isang malawak na sabwatan na inabot ng maraming taon.

Biglang nagsalita si Gabriel. May nakita siyang lumang recorder na nakatago sa isang drawer. Nang paandarin niya ito, umalingawngaw ang isang pamilyar na tinig.

“Kung naririnig ninyo ito, ibig sabihin ay natagpuan ninyo ang bodega. Mag-ingat kayo. Hindi lahat ng kasama ninyo ay nagsasabi ng buong katotohanan.”

Nagkatinginan ang apat. Walang binanggit na pangalan ang recording, ngunit sapat iyon upang maghasik ng pagdududa sa kanilang grupo.

Bago pa nila mabasa ang laman ng folder, biglang namatay ang ilaw. Kasunod nito ang tunog ng bakal na pinto na marahas na nagsara. Sa gitna ng dilim ay umalingawngaw ang mabagal na palakpak ng isang hindi kilalang tao.

“Malayo na ang narating ninyo,” sabi ng malamig na tinig. “Pero dito nagtatapos ang paghahanap ninyo.”

Nanatiling nakapako ang apat sa kanilang kinatatayuan. Ang mabagal na palakpak ay patuloy na umalingawngaw sa madilim na silid. Tanging ang sinag ng flashlight ni Gabriel ang bahagyang sumilip sa paligid.

Unti-unting lumitaw ang isang lalaking nakasuot ng maitim na amerikana. Hindi makita ang kabuuan ng kanyang mukha dahil sa anino, ngunit kapansin-pansin ang kanyang mahinahong tindig, na para bang matagal na niya silang hinihintay.

“Sino ka?” mariing tanong ni Mara.

Bahagyang ngumiti ang lalaki. “Isa lamang akong taong napilitang mabuhay sa kasinungalingan. At kayo... masyado na kayong malapit sa katotohanan.”

Biglang bumunot ng baril si Gabriel, ngunit bago pa siya makaputok ay tumunog ang alarm sa loob ng bodega. Umalingawngaw ang malalakas na yabag mula sa itaas. May paparating.

“May limang minuto lang kayo,” sabi ng misteryosong lalaki. “Kapag dumating sila, walang lalabas dito nang buhay.”

Isang maliit na USB drive ang inihagis niya kay Mara. “Nandiyan ang unang bahagi ng ebidensiya. Huwag mo munang pagkatiwalaan ang lahat ng makikita mo.”

Pagkasabi niyon ay dumaan siya sa isang lihim na lagusan sa likod ng estante at naglaho. Sinubukan siyang habulin ni Mara ngunit nagsara ang makapal na bakal na pinto.

Kasunod nito ay narinig ang mga yabag ng armadong kalalakihan. Agad na nagtago ang grupo sa likod ng mga lumang kahon habang pinapatay ni Sofia ang ilaw ng flashlight. Isa-isang pumasok ang apat na armadong lalaki. Hinanap nila ang folder, ang recorder, at ang anumang maaaring maglantad sa kanilang lihim. Hindi nila napansin na hawak na ni Mara ang USB drive sa loob ng kanyang bulsa.

Sa gitna ng paghahalughog, isang putok ng baril ang umalingawngaw. Tumama ang bala sa lumang tubo ng tubig at bumuhos ang malakas na agos. Nagkaroon ng kaguluhan at sinamantala ito ng grupo upang makatakas sa likurang lagusan. Pagdating nila sa labas ay huminto sila sa pampang ng ilog. Habang hinihingal, mahigpit na hinawakan ni Mara ang USB drive. Ramdam niyang naroon ang susunod na piraso ng katotohanan.

Ngunit bago pa man sila makaalis, nag-vibrate ang kanyang telepono. Isang bagong mensahe ang lumitaw: “Binabantayan ka namin mula pa noong unang araw. Buksan mo ang USB... kung handa ka nang malaman kung sino talaga ang pumatay.”

Pagbalik nila sa apartment ni Mara, walang nagsalita. Tahimik na isinara ni Gabriel ang lahat ng bintana habang sinisiguro ni Sofia na walang nakakonektang hindi kilalang device sa kanilang mga computer. Ramdam nilang may nagmamanman pa rin sa kanila.

Maingat na isinaksak ni Sofia ang USB drive sa isang lumang laptop na hindi nakakonekta sa internet. Makalipas ang ilang segundo, lumitaw ang isang folder na may pangalang 'Project Labintatlo'.

Sa loob nito ay dose-dosenang dokumento, larawan, at video. Ang unang file ay isang listahan ng mga pangalan.

Sa metadata ay nakita ni Sofia ang dalawang pangalang pamilyar na sa kanila: Mayor Ricardo Zamora at Elias Montenegro.

Nakatago ang mga ito sa ilalim ng mga code name, ngunit tumutugma ang petsa at mga korporasyong ginamit sa paglipat ng pera. Hindi pa iyon patunay ng pamumuno, ngunit sapat upang gawing pangunahing suspek si Montenegro. Kabilang dito ang ilang pulitiko, negosyante, opisyal ng pulisya, at mga empleyado ng kompanya ng bus. Ang bawat pangalan ay may katabing petsa at halaga ng salapi.

Napahawak si Gabriel sa noo. May ilang pamilyar na pangalan sa listahan—mga taong minsan na niyang nakatrabaho. Hindi niya inakalang konektado sila sa parehong kaso. Binuksan ni Mara ang susunod na video. Kumurap ang screen bago lumitaw ang mukha ng kanyang ama, si Marco Villanueva. Mukha siyang pagod ngunit matatag.

“Kung pinapanood mo ito, Mara,” sabi ni Marco, “malamang ay nagsimula ka nang maghanap ng mga sagot. Ngunit tandaan mo, ang katotohanan ay hindi lamang tungkol sa aksidente sa bus. Isa lamang iyon sa maraming pagtatakip.”

Habang nagpapatuloy ang video, ipinakita ni Marco ang isang lumang mapa. May tatlong lugar na bilog sa pulang tinta: ang bangin, ang bodega sa tabing-ilog, at isang abandonadong himpilan ng tren sa labas ng lungsod.

Biglang nag-freeze ang video. Sumunod na lumitaw ang mensaheng 'ACCESS DENIED'. Dahil offline ang laptop, mabilis na napagtanto ni Sofia na hindi iyon remote access. May pre-programmed lock at malware ang USB na kusang nagsasara ng mga file kapag mali o kulang ang authorization. Kasabay nito ay namatay ang ilaw sa buong gusali. Umalingawngaw ang katahimikan bago tumunog ang emergency generator sa ibaba.

May kumatok nang tatlong beses sa pinto. Walang nagsalita sa labas. Dahan-dahang lumapit si Gabriel habang nakahanda ang kanyang baril. Binuksan niya ang pinto—ngunit walang tao.

Isang maliit na sobre lamang ang nasa sahig. Sa loob nito ay isang lumang susi ng locker at isang tiket ng tren. Sa likod ng tiket ay nakasulat ang isang pangungusap:

“Ang susunod na sagot ay naghihintay sa Himpilan 9. Huwag ninyong hayaang mauna ang mga anino.”

Madilim na nang marating nina Mara ang abandonadong himpilan ng tren. Kinakalawang na ang mga riles at tila matagal nang walang dumaraang tren. Gayunman, sariwa ang mga bakas ng gulong at paa sa maputik na lupa, patunay na may mga taong gumagamit pa rin ng lugar.

Mahigpit na hawak ni Mara ang lumang susi ng locker. Habang naglalakad sila sa loob ng himpilan, napansin ni Sofia ang ilang lumang kamera sa kisame. Patay ang mga ito, ngunit may bago at manipis na kable na nakatago sa dingding.

“May nagmamanman pa rin dito,” bulong ni Sofia. Agad niyang pinatay ang ilaw ng kanyang flashlight upang hindi sila madaling makita.