ANG HULING MENSAHE

Kabanata 4

Pagbalik nila sa apartment ni Mara, walang nagsalita. Tahimik na isinara ni Gabriel ang lahat ng bintana habang sinisiguro ni Sofia na walang nakakonektang hindi kilalang device sa kanilang mga computer. Ramdam nilang may nagmamanman pa rin sa kanila.

Maingat na isinaksak ni Sofia ang USB drive sa isang lumang laptop na hindi nakakonekta sa internet. Makalipas ang ilang segundo, lumitaw ang isang folder na may pangalang 'Project Labintatlo'.

Sa loob nito ay dose-dosenang dokumento, larawan, at video. Ang unang file ay isang listahan ng mga pangalan. Kabilang dito ang ilang pulitiko, negosyante, opisyal ng pulisya, at mga empleyado ng kompanya ng bus. Ang bawat pangalan ay may katabing petsa at halaga ng salapi.

Napahawak si Gabriel sa noo. May ilang pamilyar na pangalan sa listahan—mga taong minsan na niyang nakatrabaho. Hindi niya inakalang konektado sila sa parehong kaso.

Binuksan ni Mara ang susunod na video. Kumurap ang screen bago lumitaw ang mukha ng kanyang ama, si Marco Villanueva. Mukha siyang pagod ngunit matatag.

“Kung pinapanood mo ito, Mara,” sabi ni Marco, “malamang ay nagsimula ka nang maghanap ng mga sagot. Ngunit tandaan mo, ang katotohanan ay hindi lamang tungkol sa aksidente sa bus. Isa lamang iyon sa maraming pagtatakip.”

Habang nagpapatuloy ang video, ipinakita ni Marco ang isang lumang mapa. May tatlong lugar na bilog sa pulang tinta: ang bangin, ang bodega sa tabing-ilog, at isang abandonadong himpilan ng tren sa labas ng lungsod.

Biglang nag-freeze ang video. Sumunod na lumitaw ang isang mensahe sa screen: 'ACCESS DENIED'. Tila may ibang taong kumokontrol sa laman ng USB.

Kasabay nito ay namatay ang ilaw sa buong gusali. Umalingawngaw ang katahimikan bago tumunog ang emergency generator sa ibaba.

May kumatok nang tatlong beses sa pinto. Walang nagsalita sa labas.

Dahan-dahang lumapit si Gabriel habang nakahanda ang kanyang baril. Binuksan niya ang pinto—ngunit walang tao.

Isang maliit na sobre lamang ang nasa sahig. Sa loob nito ay isang lumang susi ng locker at isang tiket ng tren. Sa likod ng tiket ay nakasulat ang isang pangungusap:

“Ang susunod na sagot ay naghihintay sa Himpilan 9. Huwag ninyong hayaang mauna ang mga anino.”

Madilim na nang marating nina Mara ang abandonadong himpilan ng tren. Kinakalawang na ang mga riles at tila matagal nang walang dumaraang tren. Gayunman, sariwa ang mga bakas ng gulong at paa sa maputik na lupa, patunay na may mga taong gumagamit pa rin ng lugar.

Mahigpit na hawak ni Mara ang lumang susi ng locker. Habang naglalakad sila sa loob ng himpilan, napansin ni Sofia ang ilang lumang kamera sa kisame. Patay ang mga ito, ngunit may bago at manipis na kable na nakatago sa dingding.

“May nagmamanman pa rin dito,” bulong ni Sofia. Agad niyang pinatay ang ilaw ng kanyang flashlight upang hindi sila madaling makita.

Sa dulong bahagi ng gusali ay nakahilera ang mga lumang locker. Isa lamang ang may malinaw na numerong nakaukit—27. Eksaktong katugma ito ng susi na nakuha nila sa bodega.

Dahan-dahang ipinasok ni Mara ang susi. Umikot ang kandado at bumukas ang locker na may mahinang langitngit. Sa loob ay may isang maliit na metal na kahon, isang lumang kuwaderno, at isang litrato.

Napatingin si Mara sa litrato. Nasa larawan ang kanyang ama kasama ang tatlong taong hindi niya kilala. Ngunit sa likuran nila ay nakatayo rin ang lalaking nakasuot ng maitim na amerikana—ang misteryosong taong nagbigay sa kanya ng USB.

Binuklat ni Dr. Lucas ang kuwaderno. Hindi ito diary kundi talaan ng mga code name, petsa, at lokasyon. May paulit-ulit na salitang nakasulat sa maraming pahina: 'Labintatlo'.

Habang kinukunan ni Sofia ng larawan ang mga pahina, may narinig silang mahinang ugong mula sa estasyon. Ilang segundo ang lumipas ay nagsindi ang lumang signal light sa dulo ng riles.

“Imposible...” bulong ni Gabriel. “Matagal nang wala ang linya ng tren dito.”

Unti-unting lumapit ang tunog na parang paparating na tren. Ngunit walang ilaw at walang usok. Tanging ang bakal na riles lamang ang nanginginig.

Biglang bumukas ang metal na kahon. Sa loob nito ay may memory card at isang sulat-kamay na mensahe.

“Kung natagpuan mo ito, ibig sabihin ay isang hakbang ka na lamang mula sa taong tinatawag nilang Tagamasid. Pero tandaan mo, hindi siya ang tunay na utak ng lahat.”

Kasabay ng huling pangungusap ay umalingawngaw ang isang putok ng baril mula sa labas ng himpilan. Nabasag ang salamin at mabilis na nagkubli ang grupo.

Habang nakadapa si Mara, may aninong mabilis na tumakbo sa kabilang platform. Sa kanyang kamay ay may kaparehong metal na kahon.

Alam ni Mara na hindi sila nag-iisa sa Himpilan 9—at nagsisimula pa lamang ang tunay na habulan.

Hindi na nagdalawang-isip si Mara. Agad niyang hinabol ang aninong tumatakbo sa kabilang platform habang kasunod sina Gabriel at Sofia. Si Dr. Lucas naman ay naiwan upang itago ang mga ebidensiyang nakuha nila sa locker.

Madulas ang lumang riles dahil sa ambon. Sa bawat hakbang ay tumutunog ang kalawanging bakal. Ilang ulit na lumingon ang tumatakas na lalaki, ngunit nanatiling natatakpan ng itim na hood ang kanyang mukha.

Pagdating sa dulo ng estasyon, lumiko ang lalaki sa isang makitid na lagusan. Sa dingding ay may simbolong nakita na rin ni Mara sa mga dokumento ng Project Labintatlo—isang bilog na napapalibutan ng labintatlong guhit.

Biglang sumabog ang isang smoke canister. Napuno ng makapal na usok ang lagusan at nagkahiwa-hiwalay ang grupo.

Habang hinahawi ni Mara ang usok, may humawak sa kanyang braso. Si Gabriel pala iyon. Mabilis siyang itinulak nito sa likod ng isang konkretong haligi kasabay ng sunod-sunod na putok ng baril.

Nang humupa ang putukan, wala na ang misteryosong lalaki. Ngunit sa sahig ay may naiwan siyang maliit na voice recorder.

Pinindot ni Sofia ang play. Isang elektronikong boses ang nagsalita: 'Kung naririnig ninyo ito, buhay pa kayo. Hindi ako ang Tagamasid. Isa lamang akong dating kasapi.'

Ipinagpatuloy ng recording: 'Ang tunay na pinuno ay gumagamit ng pangalan ng mga patay upang manatiling hindi nakikilala. Hanapin ninyo ang Arkibo 13 sa lumang gusali ng pahayagan.'

Nagkatinginan sina Mara at Gabriel. Kung totoo ang recording, mas malawak pa ang sabwatan kaysa sa inaakala nila.

May huling babala sa recorder: 'Magmadali kayo. May taksil sa inyong hanay.'

Biglang natahimik ang lahat. Walang nagsalita, ngunit bawat isa ay napatingin sa kanyang mga kasama. Nagsimula nang pumasok ang pagdududa sa kanilang grupo.

Sa labas ng lagusan, isang itim na sasakyan ang tahimik na umalis. Sa loob nito ay may isang lalaking nagsunog ng larawan ni Mara habang mahina niyang binubulong, 'Panahon na.'

Magdamag na walang nakatulog ang grupo. Paulit-ulit na tumatak sa isip ni Mara ang huling babala ng voice recorder: may taksil sa kanilang hanay. Ngunit wala siyang sapat na dahilan upang pagbintangan ang sinuman.

Kinabukasan ay nagtungo sila sa dating gusali ng pahayagang matagal nang nagsara. Balot ng alikabok ang bawat sulok at halos matabunan na ng mga sirang kabinet ang lumang silid-aklatan.

Sa tulong ng lumang floor plan na nakita sa USB, natunton nila ang silid na may markang 'Arkibo 13'. Nakasara ito ng makapal na bakal na pinto at may lumang kandadong tila ilang dekada nang hindi nabubuksan.

Pagpasok nila ay bumungad ang libo-libong dokumento, lumang diyaryo, audio tape, at kahon ng mga retrato. Lahat ay may iisang paksa—mga aksidente, pagkawala ng mga testigo, at mga kasong biglang isinara nang walang malinaw na paliwanag.

Habang sinusuri ni Sofia ang mga kahon, may natagpuan siyang lumang artikulong hindi kailanman nailathala. Ang may-akda nito ay si Marco Villanueva.

Nakasulat sa unang talata na may isang lihim na samahang gumagamit ng mga pekeng identidad upang kontrolin ang mga imbestigasyon at burahin ang mga taong naglalapit sa katotohanan.

Napansin ni Gabriel ang isang mapa sa dingding. May pulang pin sa bawat lugar na dati na nilang napuntahan: ang bangin, ang bodega, at ang Himpilan 9. Ngunit may isa pang pulang pin na hindi pa nila napupuntahan—ang lumang parola sa baybayin.

Biglang umilaw ang isang lumang projector. Walang sinumang humawak dito. Lumitaw sa puting pader ang isang litrato ni Mara noong bata pa siya, kasama ang kanyang ama.

Kasunod nito ay isang maikling mensahe: 'Hindi ka napiling pagkakataon lamang. Matagal ka nang bahagi ng kuwentong ito.'

Nagulat ang lahat nang marinig ang pag-lock ng pinto mula sa labas. May mga yabag na papalapit at may mahinang boses na nagsabing, 'Sunugin ang arkibo. Huwag hayaang may makalabas na buhay.'

Nagkatinginan ang grupo. Sa unang pagkakataon, wala na silang pagpipilian kundi lumaban.