ANG HULING MENSAHE

Kabanata 4

Sa dulong bahagi ng gusali ay nakahilera ang mga lumang locker. Isa lamang ang may malinaw na numerong nakaukit—27. Ang bagong susi ay may markang L-27, kaya hindi ito ang naunang B-27 na ginamit sa bodega. Magkapareho ang numero ngunit magkaibang bahagi ng iisang lumang security chain.

Dahan-dahang ipinasok ni Mara ang susi. Umikot ang kandado at bumukas ang locker na may mahinang langitngit. Sa loob ay may isang maliit na metal na kahon, isang lumang kuwaderno, at isang litrato.

Napatingin si Mara sa litrato. Nasa larawan ang kanyang ama kasama ang tatlong taong hindi niya kilala. Ngunit sa likuran nila ay nakatayo rin ang lalaking nakasuot ng maitim na amerikana—ang misteryosong taong nagbigay sa kanya ng USB.

Binuklat ni Dr. Lucas ang kuwaderno. Hindi ito diary kundi talaan ng mga code name, petsa, at lokasyon. May paulit-ulit na salitang nakasulat sa maraming pahina: 'Labintatlo'.

Habang kinukunan ni Sofia ng larawan ang mga pahina, may narinig silang mahinang ugong mula sa estasyon. Ilang segundo ang lumipas ay nagsindi ang lumang signal light sa dulo ng riles.

“Imposible...” bulong ni Gabriel. “Matagal nang wala ang linya ng tren dito.”

Unti-unting lumapit ang tunog na parang paparating na tren. Ngunit walang ilaw at walang usok. Tanging ang bakal na riles lamang ang nanginginig. Biglang bumukas ang metal na kahon. Sa loob nito ay may memory card at isang sulat-kamay na mensahe.

“Kung natagpuan mo ito, ibig sabihin ay isang hakbang ka na lamang mula sa taong tinatawag nilang Tagamasid. Pero tandaan mo, hindi siya ang tunay na utak ng lahat.”

Kasabay ng huling pangungusap ay umalingawngaw ang isang putok ng baril mula sa labas ng himpilan. Nabasag ang salamin at mabilis na nagkubli ang grupo. Habang nakadapa si Mara, may aninong mabilis na tumakbo sa kabilang platform. Sa kanyang kamay ay may kaparehong metal na kahon.

Alam ni Mara na hindi sila nag-iisa sa Himpilan 9—at nagsisimula pa lamang ang tunay na habulan. Hindi na nagdalawang-isip si Mara. Agad niyang hinabol ang aninong tumatakbo sa kabilang platform habang kasunod sina Gabriel at Sofia. Si Dr. Lucas naman ay naiwan upang itago ang mga ebidensiyang nakuha nila sa locker.

Madulas ang lumang riles dahil sa ambon. Sa bawat hakbang ay tumutunog ang kalawanging bakal. Ilang ulit na lumingon ang tumatakas na lalaki, ngunit nanatiling natatakpan ng itim na hood ang kanyang mukha. Pagdating sa dulo ng estasyon, lumiko ang lalaki sa isang makitid na lagusan. Sa dingding ay may simbolong nakita na rin ni Mara sa mga dokumento ng Project Labintatlo—isang bilog na napapalibutan ng labintatlong guhit.

Biglang sumabog ang isang smoke canister. Napuno ng makapal na usok ang lagusan at nagkahiwa-hiwalay ang grupo. Habang hinahawi ni Mara ang usok, may humawak sa kanyang braso. Si Gabriel pala iyon. Mabilis siyang itinulak nito sa likod ng isang konkretong haligi kasabay ng sunod-sunod na putok ng baril.

Nang humupa ang putukan, wala na ang misteryosong lalaki. Ngunit sa sahig ay may naiwan siyang maliit na voice recorder.

Nasa bulsa pa rin ni Mara ang memory card mula sa locker. Nasira ang gilid nito sa habulan, kaya hindi ito agad mabuksan ni Sofia. Itinago niya iyon bilang hiwalay na ebidensiya sa halip na piliting basahin at tuluyang masira.

Pinindot ni Sofia ang play. Isang elektronikong boses ang nagsalita: 'Kung naririnig ninyo ito, buhay pa kayo. Hindi ako ang Tagamasid. Isa lamang akong dating kasapi.'

Ipinagpatuloy ng recording: 'Ang tunay na pinuno ay gumagamit ng pangalan ng mga patay upang manatiling hindi nakikilala. Hanapin ninyo ang Arkibo 13 sa lumang gusali ng pahayagan.'

Nagkatinginan sina Mara at Gabriel. Kung totoo ang recording, mas malawak pa ang sabwatan kaysa sa inaakala nila.

May huling babala sa recorder: 'Magmadali kayo. May taksil sa inyong hanay.' Biglang natahimik ang lahat. Walang nagsalita, ngunit bawat isa ay napatingin sa kanyang mga kasama. Nagsimula nang pumasok ang pagdududa sa kanilang grupo.

Sa labas ng lagusan, isang itim na sasakyan ang tahimik na umalis. Sa loob nito ay may isang lalaking nagsunog ng larawan ni Mara habang mahina niyang binubulong, 'Panahon na.'

Magdamag na walang nakatulog ang grupo. Paulit-ulit na tumatak sa isip ni Mara ang huling babala ng voice recorder: may taksil sa kanilang hanay. Ngunit wala siyang sapat na dahilan upang pagbintangan ang sinuman.

Kinabukasan ay nagtungo sila sa dating gusali ng pahayagang matagal nang nagsara. Balot ng alikabok ang bawat sulok at halos matabunan na ng mga sirang kabinet ang lumang silid-aklatan. Sa tulong ng lumang floor plan na nakita sa USB, natunton nila ang silid na may markang 'Arkibo 13'.

Nakuha rin ni Sofia mula sa napinsalang memory card ang kaparehong floor plan at isang partial checksum. Ang dalawang magkaibang source na nagtuturo sa iisang lugar ang unang patunay na hindi lamang pain ang Arkibo 13. Nakasara ito ng makapal na bakal na pinto at may lumang kandadong tila ilang dekada nang hindi nabubuksan.

Pagpasok nila ay bumungad ang libo-libong dokumento, lumang diyaryo, audio tape, at kahon ng mga retrato. Lahat ay may iisang paksa—mga aksidente, pagkawala ng mga testigo, at mga kasong biglang isinara nang walang malinaw na paliwanag.

Habang sinusuri ni Sofia ang mga kahon, may natagpuan siyang lumang artikulong hindi kailanman nailathala. Ang may-akda nito ay si Marco Villanueva.

Nakasulat sa unang talata na may isang lihim na samahang gumagamit ng mga pekeng identidad upang kontrolin ang mga imbestigasyon at burahin ang mga taong naglalapit sa katotohanan. Napansin ni Gabriel ang isang mapa sa dingding. May pulang pin sa bawat lugar na dati na nilang napuntahan: ang bangin, ang bodega, at ang Himpilan 9. Ngunit may isa pang pulang pin na hindi pa nila napupuntahan—ang lumang parola sa baybayin.

Biglang umilaw ang isang lumang projector. Walang sinumang humawak dito. Lumitaw sa puting pader ang isang litrato ni Mara noong bata pa siya, kasama ang kanyang ama.

Kasunod nito ay isang maikling mensahe: 'Hindi ka napiling pagkakataon lamang. Matagal ka nang bahagi ng kuwentong ito.'

Nagulat ang lahat nang marinig ang pag-lock ng pinto mula sa labas. May mga yabag na papalapit at may mahinang boses na nagsabing, 'Sunugin ang arkibo. Huwag hayaang may makalabas na buhay.'

Nagkatinginan ang grupo. Sa unang pagkakataon, wala na silang pagpipilian kundi lumaban. Kasunod ng utos mula sa labas ay kumalat ang amoy ng gasolina sa ilalim ng bakal na pinto. Nagkatinginan sina Mara, Gabriel, Sofia, at Dr. Lucas. Wala nang oras upang mag-atubili.

Agad na sinuri ni Gabriel ang silid habang si Sofia ay naghanap ng ibang labasan. Sa likod ng isang lumang estante ay may makitid na lagusan na natatakpan ng mga kahon ng diyaryo. Habang inililigpit nila ang mga kahon, unti-unti nang kumalat ang apoy sa kabilang bahagi ng gusali. Ang makapal na usok ay nagsimulang pumasok sa Arkibo 13, dahilan upang mahirapan silang huminga.

Sa gitna ng pagmamadali, napansin ni Mara ang isang pulang folder na nakasingit sa ilalim ng mesa. Nakasulat dito ang pangalang 'Marco Villanueva'. Hindi niya ito iniwan at isinilid agad sa kanyang bag.

Nabuksan ni Gabriel ang lihim na lagusan gamit ang kalawanging lever. Isa-isa silang gumapang sa makipot na daanan habang lumalakas ang lagitik ng apoy sa likuran nila. Paglabas nila sa likod ng gusali ay nasilaw sila sa kumikislap na ilaw ng mga sasakyan. May ilang armadong lalaki ang naghihintay sa kanila.

Nagkaroon ng habulan sa makikitid na eskinita. Habang tumatakbo si Mara, may isang bala ang tumama sa pader sa tabi niya. Muntik na siyang matamaan kung hindi siya nahila ni Gabriel. Sa tulong ni Sofia ay nakapagpatay sila ng ilaw sa kalye gamit ang electrical control box. Nabawasan ang paningin ng mga humahabol at nakatakas ang grupo patungo sa isang lumang warehouse.

Pagkapasok nila sa loob ay agad na binuksan ni Mara ang pulang folder.

Bago nila tuluyang lisanin ang warehouse, dumating si Samuel dala ang camera bag at portable scanner. Kinopya niya ang bawat pahina ng pulang folder at itinago ang encrypted copy sa hiwalay na memory card. Ang orihinal ay inilagay nila sa tagong compartment ng warehouse bilang pain, samantalang ang mapa at pinakamahalagang pahina ay dinala ni Mara. Sa unang pahina ay may litrato ng isang batang babae. Siya iyon.

Sa likod ng litrato ay may sulat-kamay ng kanyang ama: 'Kung binabasa mo ito, Mara, ibig sabihin ay hindi ko na nagawang protektahan ka. Hindi ikaw ang target... ikaw ang susi.'

Natigilan ang lahat. Bago pa sila makapag-usap, nag-vibrate ang telepono ni Mara. Unknown Number.