ANG HULING MENSAHE

Kabanata 5

Kasunod ng utos mula sa labas ay kumalat ang amoy ng gasolina sa ilalim ng bakal na pinto. Nagkatinginan sina Mara, Gabriel, Sofia, at Dr. Lucas. Wala nang oras upang mag-atubili.

Agad na sinuri ni Gabriel ang silid habang si Sofia ay naghanap ng ibang labasan. Sa likod ng isang lumang estante ay may makitid na lagusan na natatakpan ng mga kahon ng diyaryo.

Habang inililigpit nila ang mga kahon, unti-unti nang kumalat ang apoy sa kabilang bahagi ng gusali. Ang makapal na usok ay nagsimulang pumasok sa Arkibo 13, dahilan upang mahirapan silang huminga.

Sa gitna ng pagmamadali, napansin ni Mara ang isang pulang folder na nakasingit sa ilalim ng mesa. Nakasulat dito ang pangalang 'Marco Villanueva'. Hindi niya ito iniwan at isinilid agad sa kanyang bag.

Nabuksan ni Gabriel ang lihim na lagusan gamit ang kalawanging lever. Isa-isa silang gumapang sa makipot na daanan habang lumalakas ang lagitik ng apoy sa likuran nila.

Paglabas nila sa likod ng gusali ay nasilaw sila sa kumikislap na ilaw ng mga sasakyan. May ilang armadong lalaki ang naghihintay sa kanila.

Nagkaroon ng habulan sa makikitid na eskinita. Habang tumatakbo si Mara, may isang bala ang tumama sa pader sa tabi niya. Muntik na siyang matamaan kung hindi siya nahila ni Gabriel.

Sa tulong ni Sofia ay nakapagpatay sila ng ilaw sa kalye gamit ang electrical control box. Nabawasan ang paningin ng mga humahabol at nakatakas ang grupo patungo sa isang lumang warehouse.

Pagkapasok nila sa loob ay agad na binuksan ni Mara ang pulang folder. Sa unang pahina ay may litrato ng isang batang babae. Siya iyon.

Sa likod ng litrato ay may sulat-kamay ng kanyang ama: 'Kung binabasa mo ito, Mara, ibig sabihin ay hindi ko na nagawang protektahan ka. Hindi ikaw ang target... ikaw ang susi.'

Natigilan ang lahat. Bago pa sila makapag-usap, nag-vibrate ang telepono ni Mara. Unknown Number.

Maikli lamang ang mensahe: 'Nasa lumang parola ang iyong ama. Dumating ka nang mag-isa kung gusto mo pa siyang makitang buhay.'

Mahigpit na hawak ni Mara ang teleponong naglalaman ng mensahe. Ilang ulit niya itong binasa. Ang bawat salita ay tila dumidiin sa kanyang dibdib. Kung totoo ang mensahe, buhay ang kanyang ama. Ngunit alam din niyang maaaring isa lamang itong bitag.

“Hindi ka pupunta roon nang mag-isa,” mariing sabi ni Gabriel. “Iyan mismo ang gusto nila.”

Hindi sumagot si Mara. Sa halip ay binuklat niya ang pulang folder. May isang lumang mapa ng baybayin sa loob, at may maliit na marka sa paanan ng lumang parola. Hindi iyon ang pangunahing pasukan kundi isang lihim na lagusan patungo sa ilalim ng gusali.

Nagpasya ang grupo na magtungo sa lugar nang hindi nagpapahalata. Habang si Mara ang magpapakitang sumusunod sa utos ng nagpadala ng mensahe, palihim namang iikot sina Gabriel, Sofia, at Dr. Lucas sa likurang bahagi ng parola.

Pagsapit nila sa baybayin ay malakas ang hampas ng alon. Ang matandang parola ay nakatayo pa rin, ngunit halatang matagal nang napabayaan. Kumikislap ang ilaw nito kahit wala nang dapat magbantay roon.

Huminga nang malalim si Mara bago pumasok. Sa gitna ng unang palapag ay may lumang upuan at isang cassette player. Nang pindutin niya ang play, umalingawngaw ang pamilyar na tinig ni Marco Villanueva.

“Kung narito ka na, ibig sabihin ay nalampasan mo ang maraming pagsubok. Ngunit tandaan mo, hindi lahat ng makikita mo rito ay katotohanan.”

Bago matapos ang recording, may marahang palakpak na narinig mula sa itaas ng hagdan. Isang lalaking nakasuot ng maitim na amerikana ang dahan-dahang bumaba.

“Matagal kitang hinihintay, Mara,” wika nito. “Panahon na upang malaman mo kung bakit ikaw ang susi.”

Hindi pa man nakasasagot si Mara ay narinig niya ang mahinang sigaw mula sa ilalim ng parola. Pamilyar ang tinig. Tinig ng kanyang ama.

Napalingon siya sa bakal na trapdoor sa sahig. Kasabay nito ay nag-vibrate ang kanyang telepono.

Isang bagong mensahe ang lumitaw: “Mamili ka. Ililigtas mo ba ang iyong ama... o ang katotohanan?”

Nanlalamig ang mga kamay ni Mara habang nakatitig sa trapdoor. Sa ilalim nito ay muli niyang narinig ang mahinang pagtawag ng kanyang ama. Ngunit sa harap niya ay nakatayo ang lalaking nakaitim, tila naghihintay lamang sa kanyang magiging pasya.

“Hindi mo kayang iligtas ang dalawa,” malamig na sabi ng lalaki. “Iyan ang unang aral sa mundong ito.”

Humakbang si Mara palapit sa trapdoor, ngunit hinarangan siya ng lalaki. Sa itaas ng lumang hagdanan ay marahang umikot ang ilaw ng parola, na tila nagbibigay ng kakaibang anino sa buong silid.

Sa labas, tahimik na nakapuwesto sina Gabriel, Sofia, at Dr. Lucas sa lihim na lagusan. Narinig nila ang usapan sa loob sa pamamagitan ng maliit na audio transmitter na naitago ni Sofia sa bag ni Mara bago sila umalis.

Habang inaabala ng misteryosong lalaki si Mara, natuklasan nina Gabriel ang isang makitid na daanan patungo sa silong ng parola. Dahan-dahan silang bumaba, bitbit ang mga flashlight at armas.

Sa ilalim ng gusali ay may serye ng mga lumang selda. Sa pinakadulo ay may isang lalaking nakagapos. Payat, balbasin, at halatang matagal nang nakakulong. Nang marinig niya ang mga yabag, dahan-dahan siyang nag-angat ng ulo.

“Marco Villanueva?” mahinang tanong ni Gabriel.

Bahagyang tumango ang lalaki. “Masyado kayong nahuli... Nasa itaas na siya.”

Kasabay nito ay tumunog ang isang alarm. Napansin ng mga bantay ang pagpasok nina Gabriel. Umalingawngaw ang mga putok ng baril sa makipot na lagusan.

Sa itaas ng parola, biglang naputol ang katahimikan. Narinig ni Mara ang putukan at alam niyang nagsimula na ang tunay na pag-atake.

Ngumiti ang lalaking nakaitim. “Hindi mo ba napapansin? Habang inililigtas nila ang iyong ama, may ibang kumukuha ng lahat ng ebidensiya.”

Nabigla si Mara. Kung totoo ang sinabi nito, ang buong operasyon ay isa lamang paraan upang ilayo sila sa tunay na target.

Nag-vibrate ang telepono ni Mara. Isang litrato ang lumitaw sa screen—ang pulang folder na iniwan niya sa warehouse. Wala na ito roon. May kamay na may suot na itim na guwantes ang may hawak nito.

Kasunod ng litrato ay isang mensahe: “Salamat sa paglihis ng iyong atensyon. Nasa amin na ang huling piraso.”

Sumiklab ang kaguluhan sa loob ng parola. Habang patuloy ang putukan sa ilalim, mabilis na umakyat si Mara upang habulin ang lalaking nakaitim. Alam niyang bawat segundong lumilipas ay mas lumalayo ang huling piraso ng ebidensiya.

Sa makipot na paikot na hagdan, nakakita siya ng mga bakas ng dugo. Hindi niya alam kung kanino iyon, ngunit lalo siyang nagmadali. Sa pinakatuktok ng parola ay bumungad ang malamig na hangin at ang malawak na dagat.

Nakatayo roon ang misteryosong lalaki, hawak ang isang maliit na metal case. 'Ito ang hinahanap ninyong lahat,' aniya habang itinataas ang lalagyan.

'Ano ang nasa loob?' sigaw ni Mara.

'Ang listahan ng tunay na mga pangalan. Kapag nabuksan ito, babagsak ang buong organisasyon.'

Sa ibaba naman, napalaya nina Gabriel at Dr. Lucas si Marco Villanueva. Mahina ang katawan nito ngunit malinaw pa rin ang isip. Agad niyang sinabi na huwag hayaang makatakas ang lalaking nasa itaas.

Biglang dumating ang isang helicopter sa ibabaw ng parola. Tinangay ng malakas na hangin ang alikabok habang naghahanda ang mga armadong tauhan na kunin ang metal case.

Tinangka ni Mara na agawin ang lalagyan. Nag-agawan sila sa gilid ng balkonaheng bato. Isang maling hakbang lamang ay sapat upang mahulog sila sa matatarik na batuhan sa ibaba.

Sa gitna ng kanilang pakikipagbuno, nabitawan ng lalaki ang metal case. Bumagsak ito sa gilid ng pader at muntik nang mahulog sa dagat.

Sinunggaban ito ni Mara sa huling sandali. Ngunit kasabay nito ay nawalan ng balanse ang misteryosong lalaki at tuluyang nahulog sa karagatan. Naglaho siya sa malalaking alon bago pa man siya maabot ng sinuman.

Nang mabuksan ni Mara ang metal case, isang encrypted flash drive lamang ang laman nito, kasama ang isang maikling sulat-kamay: 'Ang katotohanan ay hindi nasa mga pangalan... nasa taong pinakakatiwalaan mo.'

Nagkatinginan sina Mara, Gabriel, Sofia, Dr. Lucas, at Marco. Wala pang nakapagsasalita nang biglang tumunog ang telepono ni Gabriel.

Isang malamig na boses ang nagsalita mula sa kabilang linya: 'Natapos na ang unang yugto. Ngayon, magsisimula na ang tunay na laro.'