ANG HULING MENSAHE

Kabanata 5

Maikli lamang ang mensahe: 'Nasa lumang parola ang iyong ama. Dumating ka nang mag-isa kung gusto mo pa siyang makitang buhay.'

Mahigpit na hawak ni Mara ang teleponong naglalaman ng mensahe. Ilang ulit niya itong binasa. Ang bawat salita ay tila dumidiin sa kanyang dibdib. Kung totoo ang mensahe, buhay ang kanyang ama. Ngunit alam din niyang maaaring isa lamang itong bitag.

“Hindi ka pupunta roon nang mag-isa,” mariing sabi ni Gabriel. “Iyan mismo ang gusto nila.”

Hindi sumagot si Mara. Sa halip ay binuklat niya ang pulang folder. May isang lumang mapa ng baybayin sa loob, at may maliit na marka sa paanan ng lumang parola. Hindi iyon ang pangunahing pasukan kundi isang lihim na lagusan patungo sa ilalim ng gusali.

Nagpasya ang grupo na magtungo sa lugar nang hindi nagpapahalata. Habang si Mara ang magpapakitang sumusunod sa utos ng nagpadala ng mensahe, palihim namang iikot sina Gabriel, Sofia, at Dr. Lucas sa likurang bahagi ng parola.

Pagsapit nila sa baybayin ay malakas ang hampas ng alon. Ang matandang parola ay nakatayo pa rin, ngunit halatang matagal nang napabayaan. Kumikislap ang ilaw nito kahit wala nang dapat magbantay roon. Huminga nang malalim si Mara bago pumasok. Sa gitna ng unang palapag ay may lumang upuan at isang cassette player. Nang pindutin niya ang play, umalingawngaw ang pamilyar na tinig ni Marco Villanueva.

“Kung narito ka na, ibig sabihin ay nalampasan mo ang maraming pagsubok. Ngunit tandaan mo, hindi lahat ng makikita mo rito ay katotohanan.”

Bago matapos ang recording, may marahang palakpak na narinig mula sa itaas ng hagdan. Isang lalaking nakasuot ng maitim na amerikana ang dahan-dahang bumaba.

“Matagal kitang hinihintay, Mara,” wika nito. “Panahon na upang malaman mo kung bakit ikaw ang susi.”

Hindi pa man nakasasagot si Mara ay narinig niya ang mahinang sigaw mula sa ilalim ng parola. Pamilyar ang tinig. Tinig ng kanyang ama. Napalingon siya sa bakal na trapdoor sa sahig. Kasabay nito ay nag-vibrate ang kanyang telepono. Isang bagong mensahe ang lumitaw: “Mamili ka. Ililigtas mo ba ang iyong ama... o ang katotohanan?”

Nanlalamig ang mga kamay ni Mara habang nakatitig sa trapdoor. Sa ilalim nito ay muli niyang narinig ang mahinang pagtawag ng kanyang ama. Ngunit sa harap niya ay nakatayo ang lalaking nakaitim, tila naghihintay lamang sa kanyang magiging pasya.

“Hindi mo kayang iligtas ang dalawa,” malamig na sabi ng lalaki. “Iyan ang unang aral sa mundong ito.”

Humakbang si Mara palapit sa trapdoor, ngunit hinarangan siya ng lalaki. Sa itaas ng lumang hagdanan ay marahang umikot ang ilaw ng parola, na tila nagbibigay ng kakaibang anino sa buong silid. Sa labas, tahimik na nakapuwesto sina Gabriel, Sofia, at Dr. Lucas sa lihim na lagusan. Narinig nila ang usapan sa loob sa pamamagitan ng maliit na audio transmitter na naitago ni Sofia sa bag ni Mara bago sila umalis.

Habang inaabala ng misteryosong lalaki si Mara, natuklasan nina Gabriel ang isang makitid na daanan patungo sa silong ng parola. Dahan-dahan silang bumaba, bitbit ang mga flashlight at armas. Sa ilalim ng gusali ay may serye ng mga lumang selda. Sa pinakadulo ay may isang lalaking nakagapos. Payat, balbasin, at halatang matagal nang nakakulong. Nang marinig niya ang mga yabag, dahan-dahan siyang nag-angat ng ulo.

“Marco Villanueva?” mahinang tanong ni Gabriel. Bahagyang tumango ang lalaki. “Masyado kayong nahuli... Nasa itaas na siya.”

Kasabay nito ay tumunog ang isang alarm. Napansin ng mga bantay ang pagpasok nina Gabriel. Umalingawngaw ang mga putok ng baril sa makipot na lagusan. Sa itaas ng parola, biglang naputol ang katahimikan. Narinig ni Mara ang putukan at alam niyang nagsimula na ang tunay na pag-atake.

Ngumiti ang lalaking nakaitim. “Hindi mo ba napapansin? Habang inililigtas nila ang iyong ama, may ibang kumukuha ng lahat ng ebidensiya.”

Nabigla si Mara. Kung totoo ang sinabi nito, ang buong operasyon ay isa lamang paraan upang ilayo sila sa tunay na target.

Nag-vibrate ang telepono ni Mara. Isang litrato ang lumitaw sa screen—ang pulang folder na iniwan nilang pain sa warehouse. May kamay na may suot na itim na guwantes ang may hawak nito. Hindi alam ng kumuha na na-scan na ni Samuel ang mga pahina at nasa kay Mara ang mapa, ngunit hindi iyon lubos na nakapagpagaan sa kanyang loob. Kung nakapasok ang kalaban sa warehouse, maaaring nasa panganib din ang kaibigan niya.

Kasunod ng litrato ay isang mensahe: “Salamat sa paglihis ng iyong atensyon. Nasa amin na ang huling piraso.”

Sumiklab ang kaguluhan sa loob ng parola. Habang patuloy ang putukan sa ilalim, mabilis na umakyat si Mara upang habulin ang lalaking nakaitim. Alam niyang bawat segundong lumilipas ay mas lumalayo ang huling piraso ng ebidensiya.

Sa makipot na paikot na hagdan, nakakita siya ng mga bakas ng dugo. Hindi niya alam kung kanino iyon, ngunit lalo siyang nagmadali. Sa pinakatuktok ng parola ay bumungad ang malamig na hangin at ang malawak na dagat. Nakatayo roon ang misteryosong lalaki, hawak ang isang maliit na metal case. 'Ito ang hinahanap ninyong lahat,' aniya habang itinataas ang lalagyan.

'Ano ang nasa loob?' sigaw ni Mara.

'Ang listahan ng tunay na mga pangalan. Kapag nabuksan ito, babagsak ang buong organisasyon.'

Sa ibaba naman, napalaya nina Gabriel at Dr. Lucas si Marco Villanueva. Mahina ang katawan nito ngunit malinaw pa rin ang isip. Agad niyang sinabi na huwag hayaang makatakas ang lalaking nasa itaas. Biglang dumating ang isang helicopter sa ibabaw ng parola. Tinangay ng malakas na hangin ang alikabok habang naghahanda ang mga armadong tauhan na kunin ang metal case.

Tinangka ni Mara na agawin ang lalagyan. Nag-agawan sila sa gilid ng balkonaheng bato. Isang maling hakbang lamang ay sapat upang mahulog sila sa matatarik na batuhan sa ibaba.

Sa gitna ng kanilang pakikipagbuno, nabitawan ng lalaki ang metal case. Bumagsak ito sa gilid ng pader at muntik nang mahulog sa dagat. Sinunggaban ito ni Mara sa huling sandali. Ngunit kasabay nito ay nawalan ng balanse ang misteryosong lalaki at tuluyang nahulog sa karagatan. Naglaho siya sa malalaking alon bago pa man siya maabot ng sinuman.

Hindi nakalapag ang helicopter dahil sa malakas na hangin at makitid na tuktok ng parola. Nang mahulog sa dagat ang lalaking nakaamerikana, nagkagulo ang mga tauhan sa itaas. Pinatay ni Sofia mula sa ibaba ang beacon at emergency lights, samantalang binuksan ni Gabriel ang lumang service tunnel patungo sa batuhan. Sa makapal na hamog at dilim, napilitan ang helicopter na umurong. Doon inilabas nina Gabriel, Lucas, at Marco si Mara bago makabalik ang mga armadong tauhan. Hindi sila ligtas, ngunit malinaw kung paano sila nakatakas dala ang case.

Nang mabuksan ni Mara ang metal case, isang encrypted flash drive lamang ang laman nito, kasama ang isang maikling sulat-kamay: 'Ang katotohanan ay hindi nasa mga pangalan... nasa taong pinakakatiwalaan mo.'

Nagkatinginan sina Mara, Gabriel, Sofia, Dr. Lucas, at Marco. Wala pang nakapagsasalita nang biglang tumunog ang telepono ni Gabriel. Isang malamig na boses ang nagsalita mula sa kabilang linya: 'Natapos na ang unang yugto. Ngayon, magsisimula na ang tunay na laro.'

Nanatiling tahimik ang buong grupo matapos marinig ang malamig na boses sa telepono ni Gabriel. Walang nakaaalam kung sino ang tumawag, ngunit malinaw na sinusubaybayan sila ng kalaban. Mahigpit na hawak ni Mara ang metal case na naglalaman ng encrypted flash drive. Ito na lamang ang natitirang pag-asa upang mabunyag ang buong katotohanan tungkol sa Project Labintatlo.

Habang nagpapahinga si Marco Villanueva, isiniwalat niya na ang organisasyon ay may mga kasabwat sa iba't ibang makapangyarihang sektor ng lipunan.

Sinubukan ni Sofia na buksan ang flash drive ngunit lumabas lamang ang mensaheng: 'KINAKAILANGAN ANG IKALABINTATLONG SUSI.'

Naalala ni Mara ang simbolong may labintatlong guhit na paulit-ulit nilang natatagpuan. Naniniwala siyang may kaugnayan ito sa pagbubukas ng data. Itinuro ni Marco ang isang abandonadong obserbatoryo sa kabundukan bilang lugar kung saan nagsimula ang lihim na proyekto.

Naglakbay ang grupo sa gitna ng gabi, ngunit napansin nilang may sasakyang lihim na sumusunod sa kanila. Pagdating sa obserbatoryo, natuklasan nila ang sariwang bakas ng gulong. May nauna nang dumating. Sa loob ng gusali ay may malaking simbolong nakaukit sa sahig at isang metal na pedestal sa gitna.

Dahan-dahang inilapag ni Mara ang metal case sa pedestal. Biglang umandar ang isang lumang mekanikal na lock na itinayo noong Cold War at kalauna'y nilagyan ng electronic controls. Unti-unting bumukas ang sahig at lumitaw ang isang lihim na pasilidad sa ilalim ng obserbatoryo. Habang nakatingin sila sa madilim na lagusan, isang boses mula sa speaker ang nagsabi: 'Maligayang pagdating sa huling yugto.'