TRIXIE’s POV
Ito na ang ikalawang beses na naramdaman ko ang takot na ito. Hindi ako mapakali sa pagkakaupo. Natatakot ako sa maaaring sabihin ng doktor na kasalukuyang umoopera kay Harry. Para akong binabangungot na gising.
Tumingin ako sa mga kasama ko sa waiting area ng operating room. Umiiyak pa rin ang mommy niya. Ang mga barkada niya ay nakatingin lang sa akin gamit ang mga matatalim na mga mata. Hindi ko iyon pinansin. Kung gusto nila akong patayin sa tingin, pwes uunahan ko na sila sa pagpatay sa sarili ko.
Hindi ba nila nakikita ang itsura ko? Labis ang pagsisisi ko sa nangyari kay Harry. Kung hindi ako umalis, sana hindi siya nasaktan. Sana wala siya sa loob ng operating room ngayon. Sana hindi nasa bingit ng kamatayan ang lalaking mahal ko. Napakaraming sana.
Kasalanan ko an
