YANNA’S POV
Ipinikit ko ang mga mata habang nasa passenger seat ng kotse ni Nathan. Sa wakas, ligtas na ako sa sandaling ito. Pero kahit gaano kalambot ang upuan, kahit gaano kalalim ang buntong-hininga niya sa tabi ko—hindi pa rin tumitigil ang kaba sa dibdib ko.
“Okay ka lang?” tanong ni Nathan habang binabaybay namin ang EDSA. Gabi na, halos wala nang traffic.
Tumango ako, pilit ngumiti. “Okay lang. Medyo pagod lang sa school…”
Hindi ko na binanggit ang text message. Hindi ko kayang ulitin ang mga salita.
“Gusto mo muna magpahinga? I’ll talk to my team tomorrow.”
“Pasensya ka na, napasama pa ako sa problema mo,” bulong ko.
He glanced at me, eyes gentle but firm. “Yanna, ikaw ang priority ko ngayon.”
Napayuko ako. Hindi ako sanay sa ganito. Sa ganitong klaseng pagkalinga.
And fo
