YANNA’S POV
Pagkababa ko ng tawag, nanatili lang akong nakaupo sa kama, hawak ang cellphone na parang bigla na lang itong naging mas mabigat. Ang boses ni Lohr ay parang bumalot sa buong kwarto kahit wala na siya sa linya.
"That’s what makes you worth it."
Hindi iyon papuri. Hindi iyon nakakakilig. Para akong nilamig sa kinauupuan ko, at may kakaibang kaba na hindi ko maipaliwanag.
Tumayo ako at agad sinara ang mga kurtina, ni-lock ang pinto, at sinigurong lahat ng ilaw ay bukas. Tumigil ako sa harap ng salamin, at nakita ko ang sarili kong namumutla. Hindi ito normal na kaba lang—may takot akong naramdaman. Hindi ko man masabi kung bakit, pero alam kong hindi ‘yon simpleng biro.
Naupo ako ulit sa kama at niyakap ang tuhod ko. Gusto kong umiyak pero wala akong luha. Ang dami kong inii
