Saatler ilerledikçe odanın içindeki sessizlik daha da bastırıcı hâle geldi. İlk başta sadece biraz dinlenmek istemiştim ama zaman geçtikçe o dinlenme hâli yerini huzursuz bir bekleyişe bıraktı. Atlas’ın geleceğini düşünerek koltuğa oturmuştum. Ama ne gelen vardı, ne de bir haber eden.
Bir süre pencerenin önünde dikildim, sonra tekrar geri oturdum. Telefonum sürekli elimdeydi. Parmaklarım ekranın üzerinde gezinirken defalarca saate baktım. Zaman geçiyordu ama hiçbir şey değişmiyordu.
Dayanamayıp Atlas'ı aramak için rehbere bastım. Telefon çalmaya başladığında her bir sinyal sesi kalbime ayrı bir boşluk bıraktı.
Ama açan olmadı. Ne bir mesaj, ne bir dönüş…
Derin bir nefes aldım. Elim masadaki telefona gitti istemeden. Dahili hatta bağlanarak Seray Hanım'ı aradım.
Sadece birkaç saniye s
