2 Ay Sonra...
İsviçre'ye geleli tam tamına iki ay olmuştu.
Burada zaman, Türkiye’deki gibi akmıyordu. Sessizlik her şeyi yavaşlatıyor, insanı kendi düşüncelerine mecbur bırakıyordu.
Her sabah aynı gölü seyrediyor, her akşam aynı gri gökyüzüyle baş başa kalıyordum.
Her şey planladığımız gibi gidiyordu.
Ben İsviçre’ye adım attıktan yalnızca üç saat sonra, Alaz tüm medyayı karıştırmıştı.
Tam iki ay boyunca, her sabah televizyonu açtığımda aynı manşetlerle karşılaşıyordum.
“Haldun Yener’in torunu kayıp mı?”,
“Cesedi bulundu mu?”,
“Bu bir intihar mı, yoksa cinayet mi?”
Keyifle kahvemi yudumlarken, haber spikerlerinin sahte meraklı yüzlerini izliyordum.
Kendi ölüm haberimi dinlemek garip bir huzur veriyordu. Yokluğumun yarattığı kaosu sevmiştim.
Bu süreçte tabiki de Alaz'ın, "artık
