Emre kapıyı kapatıp gittiğinde ev kısa bir süreliğine sessizleşti. Ama bu sessizlik uzun sürmedi. On dakika bile geçmeden yeniden zil çaldı.
Kapıyı açtığımda karşımdaki ekip özenli bir profesyonellikle karşıladı beni. İki kadın ve bir adam. Ellerinde çantalar, kumaşlar, numune kutuları…
“Emre Bey’in yönlendirmesiyle geldik, Nisan Hanım,” dedi içlerinden biri. “Hazırlıklara başlayabiliriz.”
“Buyurun,” dedim. “İçeri geçin.”
Salon kısa sürede bir prova alanına dönüştü. Kumaşlar serildi, kutular açıldı, kataloglar önüme kondu.
Gelinlik alternatiflerini görünce içimde önce tanıdık bir tedirginlik belirdi. Ama bu sefer kaçmadım. Seçmeye kararlıydım.
Elime aldığım sade, beyaz bir model... tam aradığım şeydi. Ne fazla, ne eksik.
İnce askılıydı.
Göğüs kısmında hafif drapeler vardı, zarif am
