Baran’ın odası küçüktü. Taş duvarlar, tek bir yatak, köşede sıralı silahlar. Defne kapıyı kapattı. Baran kenarda oturuyordu. Gömleğinin sağ kolu yırtılmıştı. Siyah iz omzundan köprücük kemiğine uzanıyordu. Kenarlar morarmış, deri sertleşmişti. Defne çantasından bez ve tentürdiyot çıkardı. Diz çöktü. Baran’ın kolunu hafifçe kaldırdı. Temas soğuktu.
Ağrıyor mu diye sordu Defne.
Geçer dedi Baran. Gözleri Defne’nin ellerini izliyordu. Merhem işe yaramaz. Gölge dokuya işlemiş. Üstünü kapatmak sadece iltihabı hapseder.
O zaman ne yapacağız.
Işığınla yakacaksın. Yavaş. Acele edersen kas ölür. Kontrol et.
Defne avucunu yaranın üzerinde tuttu. Maran’ın enerjisini ince bir çizgi gibi aktardı. Işık gölgeyi itmedi. İçine sızdı. Baran nefesini sıktı. Çene kasları gerildi. Defne ritmi korudu. Gözle
