Tapınağın taş duvarları, Derinkuyu’dan döndüğümüz gecenin ağırlığını hâlâ üzerinde taşıyordu. Hava, beklenen fırtına öncesi sessizliğiyle doluydu; ancak bu sefer dışarıdan değil, içeriden gelen bir gerilimdi söz konusu olan. Elif’in odasının kapısı aralıktı ve içeri sızan cılız ışık, koridorun karanlığını delip geçiyordu. İçeri girdiğimde, onu yatağının kenarında otururken buldum. Gözleri açık, tavana dikilmişti. Nefes alışı düzensiz, göğsü hızlı hızlı inip kalkıyordu.
"Elif?" diye seslendim fısıltıyla.
Başını çevirdiğinde, gözlerindeki o tanıdık zümrüt yeşili tonu yoktu. Yerini, derinliklerinde yüzyılların yorgunluğunu barındıran donuk bir bakış almıştı. Dilara’nın ruhu onunla birleşmişti ama bu birleşme, sandığımız kadar pürüzsüz gerçekleşmemiş gibiydi.
"Uyuyamıyorum," dedi sesi çatal
