Dünya yana yattı ve Defne düştü.
Ama düşmek dediğin gibi değildi; göğüs kafesinde bir boşluk açıldı ve içine çekildi. Ne yukarısı vardı ne aşağısı. Yalnızca karanlık. Kristalin ışığı tek referans noktasıydı; avucunda titreşen soluk altın bir yıldız.
Baran yanında mıydı? Elini uzattı, boşluğu yokladı. Parmak uçları sert bir şeye değdi. Bilek. Sıcak ten. Nabız.
"Buradayım."
Sesi karanlıkta bir çapa gibiydi. Defne bileğini yakaladı, kendine çekti. Boşlukta birbirlerine tutundular; dizleri çarpıştı, alınları buluştu.
"Neresi burası?" diye sordu Defne.
"Köprü. Senin açtığın köprü."
Kristalin ışığı yükseldi. Etraflarında sonsuz bir koridor belirdi; duvarları sis, zemini su. Yüzeyin altında yıldızlar – ya da yıldızlara benzeyen bir şey – kıpırdıyordu.
"Güzel." Eren'in sesi her yerden geli
