Taş duvar sessizce kapandı. Ne bir çatlak izi, ne bir toz bulutu. Yalnızca Defne’nin çizmelerinin altından yükselen soğuk ve avucundaki kristalin huzursuz titreyişi kalmıştı geriye.
Baran hâlâ kımıldamamıştı. Eli omzundaydı, parmakları gereğinden biraz daha sıkı.
“Geri çekildi,” dedi.
“Kendi seçti,” diye düzeltti Defne. Kendi sesini tanımakta zorlandı. Boğuktu. “Ben itmedim.”
Kristalin parıltısı alçak, gergin bir altına dönüştü. Defne başparmağını taşın yüzeyine bastırdı. Derinin altında gezinen siyah damarlar ağır ağır kıvrılıyor, dönmeye hazır fırtına bulutlarını andırıyordu.
“Gitmek isteseydi her an gidebileceğini göstermek istedi,” diye ekledi. “Bu bir geri çekilme değil. Alay.”
Baran onu kendine çevirdi. Koridordan sızan meşale ışığı çenesinin keskin hattını, gözlerinin altındak
