Savaşın ertesi sabahı tapınak sessizdi.
Defne gözlerini açtığında altın kristal avucunda usul usul atıyordu; sakin, düzenli, huzurlu. İlk kez acıtmıyordu. İlk kez uyarmıyordu. Sadece oradaydı; bir kalp gibi, bir yoldaş gibi.
Doğruldu. Odası tanıdıktı; taş duvarlar, eski halı, pencereden sızan solgun kış ışığı. Ama bir şey farklıydı. Göğsünde bir hafiflik vardı. Yıllardır taşıdığı o görünmez ağırlık – suçluluk, korku, anlaşmanın soğuk izi – kalkmıştı. Derin bir nefes aldı. Ciğerleri tamamen doldu.
Kapı tıkladı.
Baran içeri girdi; üzerinde temiz bir gömlek, saçları taranmış, gözlerinin altındaki gölgeler azalmıştı. Elinde ahşap bir tepsi vardı; ekmek, peynir, iki fincan çay. Çayın buharı soğuk odada dans ediyordu.
"Kahvaltı," dedi.
Defne şaşırdı, kaşları havalandı. "Sen mi yaptın?"
"Z
