Avludaki toz çöktü. Taşlar hâlâ titreşiyordu ama hava keskin bir sessizliğe büründü. Defne dizlerinin üzerine çöktü. Nefesi düzensiz, elleri titriyordu. Maran’ın enerjisi damarlarında yankılanıyor, bedenini yavaşça terk ediyordu. Baran kılıcını kınına soktu. Adımları sessizdi. Defne’nin yanına indi. Gölgeler yüzüne düşüyordu. Gözleri gri, bakışları sert ama içinde tanıdık bir yorgunluk vardı.
"Ayağa kalk," dedi. Sesi alçaktı. "Düşman dinlenmeyecek."
Defne başını kaldırdı. Baran’ın elini uzattığını gördü. Parmaklarında kan lekesi, eklem yerlerinde eski yara izleri vardı. O eli tuttu. Baran onu çekip ayağa kaldırdı. Temas anında ısı yayıldı. Defne’nin omuzları gevşedi. Sırtını Baran’ın göğsüne yasladı. Bir an için sadece nefes alışını dinledi. Düzenli, güçlü, kontrol altında.
"Yaralı mısı
