Telefon kapandığında, Baran'ın yüzündeki ifadeyi daha önce hiç görmemiştim. Bu korku değildi. Öfke hiç değildi. Daha çok, yıllardır unutmaya çalıştığı bir hayaletin aniden kapısını çalması gibiydi. Bir tür kabulleniş. Ve o kabullenişin altında, kanla yazılmış bir hesaplaşmanın ilk cümlesi.
"Kabil kim?" diye sordum.
Baran yataktan kalktı. Sırtı bana dönüktü. Omurgasının her bir kemiği, kasılmış kaslarının altında tek tek sayılabiliyordu. Pencerenin önüne gitti. Perdeyi araladı. Dışarısı hâlâ griydi. İstanbul, üzerine çöken sise teslim olmuştu.
"Kabil," dedi, "benim ilk avımdı. Ve aynı zamanda, beni yaratan adam."
"Seni yaratan mı?"
Arkasını döndü. Gözlerinde, yılların biriktirdiği bütün karanlık vardı. Ama bu sefer o karanlık, dışarıya değil içeriye akıyordu. Kendi ruhuna.
"Benim hikâ
