Havuzun kenarındaki taşlar gece soğuğunu tutuyordu. Su durgundu ama yüzeyin altında hafif bir titreşim dolaşıyordu. Defne, Zühre ve Melike üçgen bir formasyonda duruyordu. Elif merkezde, gözleri kapalı, nefesi yavaş ve ölçülüydü. Baran Defne'nin hemen arkasındaydı. Omzu Defne'nin sırtına değiyordu. Temas hafifti ama varlığı nettir.
Gece yarısına on dakika kalmıştı. Rüzgâr kesilmişti. Tapınak nefesini tutmuştu.
"Nefesini tutma," dedi Baran. Sesi Defne'nin kulağının hemen dibinden geldi. "Bırak gitsin."
Defne içini çekti. Gözlerini havuza dikti. "Hazırım."
Baran'ın eli Defne'nin omzuna indi. Parmakları sertti. Dokunuşu değil. "Gözlerini benden ayırma. Ritim bozulursa beni izle."
Defne başını hafifçe çevirdi. Baran'ın gri gözleri karanlıkta parlıyordu. İçinde tehdit yoktu. Sadece mutlak
