Tapınaktaki üçüncü haftamız, beklenmedik bir ziyaretçiyle bölündü.
O sabah, Büyük Yılan Ana'nın Bahçesi'nde Elif'le birlikte meditasyon yapıyorduk. Aramızdaki bağ artık o kadar güçlenmişti ki, gözlerimizi kapatmadan bile birbirimizin düşüncelerini duyabiliyorduk. Melike bize "İkiz Ruh" adını vermişti. Kadim metinlerde, Maran ve Şahmeran'ın taşıyıcıları arasında böyle bir bağın ancak yüzyılda bir kurulabildiği yazıyordu.
Baran her zamanki gibi bahçenin girişinde, sırtını taş duvara yaslamış, bizi izliyordu. Gözleri tetikte, elleri her an silahına uzanacak şekilde hazırdı. Kabil'in yok oluşundan sonra bile bu alışkanlığından vazgeçmemişti. Belki de hiç vazgeçmeyecekti.
Tam o sırada, tapınağın derinliklerinden bir çan sesi yankılandı. Melike'nin girişe yerleştirdiği uyarı tılsımıydı bu. Bi
