Asya'nın iyileşmesi beklediğimizden hızlı oldu.
Üç gün içinde yataktan kalktı. Beş gün içinde bahçede yürüyüş yapmaya başladı. Bir hafta sonra ise, eski Asya'nın gölgeleri yüzünde dolaşmaya başlamıştı bile. Keskin bakışları, alaycı gülümsemesi, mesafeli duruşu... Hepsi geri geliyordu. Ama bir farkla. Gözlerindeki o boşluk gitmiş, yerini hüzünlü bir bilgeliğe bırakmıştı.
O sabah, güvenli evin mutfağında üçümüz oturuyorduk. Baran her zamanki gibi çay demlemişti. Asya, pencerenin kenarındaki sandalyede, dizlerini karnına çekmiş, dışarıyı seyrediyordu. Yağmur yeni dinmişti. Ormanın üzerinde ince bir sis tabakası vardı.
"Kabil'in ordusu hakkında ne biliyorsun?" diye sordum Asya'ya.
Asya başını yavaşça bana çevirdi. Gözlerinde, eski günlerin acısı vardı.
"Kabil'in ordusu dediğin şey, sadece
