Zühre'nin tapınağa gelişinin üzerinden üç gün geçmişti. Bu üç gün boyunca Elif, annesinin yanından hiç ayrılmamış, yılların özlemini çıkarmaya çalışırcasına her anını onunla geçirmişti. Onları uzaktan izlerken, içimde tarifsiz bir sıcaklık hissediyordum. Elif'in yüzündeki o çocuksu mutluluk, Kabil'in gölgesinde geçen onca karanlık güne değmişti sanki.
Ama Zühre'nin gelişi sadece duygusal bir kavuşma değildi. O, aynı zamanda Şahmeran'ın son Terbiyecisiydi. Ve Elif'in eğitiminde yeni bir sayfa açılmak üzereydi.
O sabah, Büyük Yılan Ana'nın Bahçesi'nde toplandık. Zühre, havuzun başındaki taş sedire oturmuş, Elif'i karşısına almıştı. Melike her zamanki gibi bir köşede, sessizce olanları izliyordu. Baran'la ben ise bahçenin girişinde, hem nöbet tutuyor hem de dersi dinliyorduk.
"Bugün," dedi
