Yılanlı Ada'dan döndüğümüzden beri üç gün geçmişti. Üç gündür gözlerimi her kapattığımda, onu hissediyordum. Şahmeran'ın taşıyıcısını. Kalp atışlarını. Nefes alışverişini. Rüyalarını. Ve her seferinde, aramızdaki bağ biraz daha güçleniyordu.
Ama bir sorun vardı. Onu hissedebiliyordum ama nerede olduğunu göremiyordum. Sanki aramızda bir sis perdesi vardı. Maran'ın sesi zihnimde yankılanıyordu: Kız kardeşler birbirini her zaman tanır. Ama önce, perdeyi aralamalısın.
Güvenli evin bahçesinde, yaşlı bir çınar ağacının altında oturuyordum. Gözlerim kapalıydı. Zihnimi boşaltmış, sadece o kalp atışını dinliyordum. Lub-dub. Lub-dub. Lub-dub. Kendi kalbimle aynı ritimde atıyordu.
Baran arkamdan yaklaştı. Varlığını hissetmiştim. Artık onu görmesem de, duymasam da hissedebiliyordum. Tıpkı bir yılan
