Pahiram ng Iyong Sandali

Chapter 5

Matiyagang nanligaw si Adrian kay Shanie. Nirespeto niya ang kagustuhan nitong wag siyang guguluhin tuwing araw ng pasukan. Naiintindihan niya naman tuwing di siya napag bibigyan sa paanyaya niyang mamasyal.

Di siya bumalik ng US sa kabila ng pamimilit ng mga magulang niya. Pumupunta siya doon once in a month para bisitahin ang mga negosyo nila. Kahit sa Pilipinas siya namamalagi ay di niya naman pinababayaan ang tungkulin niya sa pagpapatakbo ng negosyo.

Isang taon nalang magtatapos na si Shanie sa kursong tinahak niya. Busy sila pareho ni Rica sa OJT's nila. Masaya siya na tinupad ni Adrian ang pangakong mag aantay ito kung kailan na siya handa para pasukin ang relasyon. Ayaw niyang maapektuhan ang pag aaral niya. Kunting- kunti nalang abot tanaw na niya ang pangarap.

Araw ng Linggo kasalukuyang nasa loob ng simbahan si Shanie. Mariin siyang nagdasal at nagpasalamat na nalagpasan nilang mag- iina ang mga pagsubok. Palabas na siya ng simbahan ng may pamilyar na kotseng nakaparada sa harap. Lumapit siya dito para kumpirmahin kung tama ang kanyang hinala.

"Hi Shanie, "sabi ni Adrian pagbukas ng bintana. Sumilay ang magagandang ngiti sa mga labi nito.

"Paano mo nalaman na andito ako?, tanong niya.

"Galing ako sa inyo."

"Nag-usap kayo ni nanay?, gulat niyang tanong dito.

"Bakit bawal ba?,"

Di sumagot si Shanie.

Napansin ni Adrian ang biglang pananahimik nito,

"Wag kang mag-alala kasama ko si Rica."

Tumingin ito sakanya. Biglang kumislap ang mga mata pagkarinig sa pangalan ng kapatid niya.

"Nasaan siya? "

"Nasa bahay niyo, pinahiram ka sa akin ng nanay mo."

"Pumayag siya?",paniniguro nito sakanya.

"Oo, aba sa gwapo kong ito sino ba makakatanggi sa akin," pabirong sabi niya.

Masaya si Shanie sa narinig.

"Sakay ka na," aya ni Adrian sakanya at pinagbuksan siya ng sasakyan. Binigyan siya ng isang bouquet of white roses.

"Thank you, di kana sana nag-abala pa."

" Mahalaga ka sa akin Shanie."

"White roses symbolize my pure intention."

Ngumiti siya sa naging turan ng binata.

"Saan ba tayo pupunta?, tanong niya dito habang nasa loob sila ng sasakyan.

"Surprise. Saka ko na sasabihin."

Mag kakalahating oras din ang binyahe nila nang huminto ang kotse sa harapan ng isang napakagandang tanawin. Mabilis siyang lumabas ng sasakyan. Mula sa kanyang kinatatayuan ay abot ng kanyang mga mata ang buong siyudad.

"Madalas ka bang mgpunta dito?", di niya napigilang itanong sa binata.

"Ngayon lang. Napag-alaman ko mula kay Rica na matagal mo ng gustong makarating dito."

Di niya napigilang yakapin si Adrian. Mas lalo siyang humanga dito at ramdam niya na tapat ang pag-ibig nito sakanya.

Lumuhod ito sa harapan niya at kinuha ang isa niyang kamay.

"Shanie, will you be my girlfriend?"

Di siya agad nakasagot. Di niya maipaliwanag ang emosyong nararamdaman ng mga sandaling binigkas ng binata ang mga katagang iyon.

"Shanie, di kita mamadaliin kung di kapa handa. Gusto ko lang sabihin sayo na maghihintay ako. Sasamahan kita sa pagtupad mo sa mga pangarap mo."

"I love you," pagtatapat nito.

"Mahal din kita Adrian." Tumulo ang kanyang mga luha ng sinabi niya iyon.

Bakas sa mukha ng binata ang labis na saya na narinig niyang mahal din siya ng dalaga.

"So, tayo na?," paniniguro niya.

Tumango ang dalaga.

Niyakap niya ito at binuhat sabay sigaw.

"Yes, girlfriend na kita, mahal na mahal kita Shanie. "

Labis na tuwa ang naramdaman ni Adrian kaya di niya napigilang siilin ng halik ang dalaga.

Dahil sa labis na emosyong naramdaman ni Shanie tinugon niya ang mga halik ni Adrian ng walang pag- aalinlangan. Kumapit siya sa batok ng binata. Habang hawak naman siya nito sa baywang.

Marahan ang naging mga halik nila. Punung- puno ng emosyon at pagmamahal. Ang banayad na halik ay naging mapusok. Di namalayan ni Shanie na nakapasok na pala sila sa kotse ni Adrian.

Dahil di masyadong nadadaanan ng tao ang lugar at tinted naman ang bintana ng kotse. Di siya nag alala na may makakakita sa kanila. Gustuhin mang pigilan ni Shanie ang sarili ngunit nadala na siya sa emosyong kanyang naramdaman. Panghahawakan niya ang pangako nito. Batid niyang tapat ang pagmamahal nito sakanya. Kung dati ay di siya handa, ngayon ay handa na siyang papasukin ang binata sa buhay niya.

Naging mainit ang halik na pinagsaluhan nila.

Di niya mapigilang mapaungol ng pumasok ang kamay ng binata sa suot niyang V-neck shirt. Tinanggal din nito ang suot na puting t- shirt. Doon niya lang napagmasdan ang magandang katawan ng lalaking ngayon ay kasintahan niya na.

Naging maalab ang mga sumunod na nangyari.

Mula sa dibdib niya bumaba ang kamay ng binata papunta sa suot niyang pantalon. Di niya na kayang pigilan ang sarili. Napaliyad siya. Mabilis nitong natanggal ang natirang saplot ng kanyang katawan.

"A-adrian,..ahhh., ahhhh", di niya napigilang ungol dahil sa kauna unahang pagkakataon nakaramdam siya ng kakaibang saya.

"Yes, baby. I love you, i love you sooo much", paulit ulit na bigkas ng binata.

"Uhhhh, baby, ahhhh," ungol ng binata habang nag eenjoy ito sa paglalakbay sa buo niyang katawan.

"Ahhhhh, a--adrian," nang biglang lamasin nito ang dalawa niyang dibdib.

"Yes baby, moan my name...."

Sari saring sensasyon ang naramdaman niya sa magkadikit nilang katawan.

Napasigaw siya ng malakas nang oras na buong buo niyang naisuko ang sarili.

"Shhhh, I'm sorry baby. I'm sorry," sambit ni Adrian.

"I'll be gentle. " ,wika nito.

Dahan dahan itong kumilos hanggang sa ang sakit ay napalitan na ng kakaibang sarap.

"Ahhh A-adrian," di mapigilang ungol ni Shanie ng bumayo ng bumayo ang binata. Sarap na sarap siya sa pinagsaluhan nila. Di niya aakalain na ipalalasap sakanya ng lalaki ang ganitong uri ng saya.

"Shanie, baby..ahhhh...ahhhh," hingal na wika ng binata habang patuloy ang pag ulos sa ibabaw niya.

"Wag mo akong bubuntisin, Adrian."

Tumango ito sakanya.

Sabay silang napaungol ng malakas,

"Ahhhhhhhhhhh, ahhhhh" , nang nanginig ang katawan nila pareho. Pawisan nilang niyakap ang isa't isa.

"Salamat Shanie. Ikaw lang ang babaeng una at huli kong mamahalin."

Ginawaran niya ang binata ng matamis na halik sa labi.

Umuwi sila ng masaya. Walang pinagsisihan si Shanie na ibinigay niya ang sarili sa binata. May tiwala siya na magiging tapat ito sakanya at tutupad ito sa binitiwang pangako na di siya sasaktan.