24 Cankuş!..
Necla ablama gidiyorum. Gelip annemden izin istedi, “annemi ne zamandır yıkayamadım, Füsun bana yardım ederse çok iyi olur, diğer komşularada sordum ama herkesin bir meşguliyeti var, Füsun gelebilir mi yarım saat sonra?” diye sorunca, evdeki hapisliğim artık bittiği için annem izin verdi. Şimdi bu merdivenleri ağır ağır çıkarken acının, hasretin yuvası olmuş bu kalbime birde keder bastı. İki ay öncesinde hayatım boyunca sevebileceğim tek adamın askerden gelişinde Necla ablamla nasılda heyecanlı inmiştik, ne kadar mutluydum onu yeniden görebildiğim için, oysa şimdi derin bir yalnızlık denizinde her gün, her dakika boğuluyorum. Öyle çok özledim ki onu. Onca yıl yolunu bekledim, o zamanlarda bile böylesi özlememiştim. İnsanın hasretten burnunun direği sızlar mı? Benim hep sızlıyor, kalbimde
- Writer
