Words That Can't Be Written

Chapter 24

It's June 10, 2022. It was almost one month since I was here in Italy. Wala pa ring balita kay daddy, miski tawag o message wala kaming natanggap. Miski si tita Ashkenazi ay hindi na mapakali kung anong iniisip at inuuna ni daddy.

May pakiramdam siya na ito ay kaso pa noon. The case is related to her, about the attempted murder that my mom and Adrian planned.

Galit na galit ako kay mommy kung paano nya lahat nagagawa ito ng dahil lamang sa pagmamahal. Hindi ko masabing may rason siya at matibay iyon para suportahan lahat ng masasama niyang ginawa.

Nagagalit ako na inalisan nya ng kasiyahan si tita at daddy. Inalisan nya ng karaparatang magmahalan o miski maging magkaibigan.

Nagagalit ako na hanggang ngayon bitter pa din sya sa nangyayari at heto na naman sya, siya na naman ang nasa likod ng kaso ng pagbagsak ng company na nakapangalan kay tita Ashkenazi.

Patuloy pa rin akong nagagalit dahil lahat ng ginagawa niyang kasamaan ay ako ang dapat magbayad. Napapagod na ako sa set-up na ito at kung gaano sya kalakas para magtago at baliktarin ang lahat. Madami na siyang napapahamak, madami na syang nasasaktan. Hindi pa ba sapat na nakipagbalikan na siya kay Karl?

Binisita ko si tita, at dinalahan ng pagkaing niluto ko kaninang umaga. Hindi na sya nakapag-umagahan dahil maaga siyang umalis kanina. Lumapit ako sa kanya at inaya ng pagkain.

"Thank you, I'm so stressed that I forgot to eat." She stated.

Binuksan ko ang pagkain para makakain na sya. Kita ko sa katawan nya ang pagod at marami siyang iniisip. I can't ask her. It will trigger her emotion, and she might break down.

"Maybe if I just fight for you, dad, we will be a happy family with her." Tinignan ko ang larawan ng anak niya.

Maybe if that will happen, makakalimutan ako ni dad. Hinding-hindi ko mararanasan na mahalin ako ng aking ama dahil magiging anak ako sa labas at bunga ng kasalanan

"I'll treat you as my own. You even look at me. You can treat me as your mom, I'll be always in your side. You can cry on me."

Nitong mga linggong magkasama kami. Ramdam ko naman sya, nagpaka-ina siya saakin, hindi nya ako pinabayaan, sinuportahan niya ako at tinulungan sa mga bagay na hindi ko pa alam.

"I saw Aiden at the lobby. Is he your boyfriend?"

Nanlaki ang mata ko sa sinabi nya. Did I hear it right? Andito si Aiden? He know Aiden? How? What? Hindi nag text saakin si Aiden na pupunta sya. Nitong mga linggo ay hindi kami madalas nag-uusap. Ang lagi niyang katwiran ay busy sya.

Agad akong nagpaalam sa kanya at nagmadaling tinakbo ang lobby ng office ko. Nakita ko doon ang pamilyar na pigura, may hawak na bulaklak at ilang mga gamit.

Nagmadali pa lalo akong tumakbo at yumakap sa kanya mula sa likod. "s**t! I missed you, Aiden." Hindi sya gumalaw at hindi din sya umimik.

Natatakot ako na baka mali ang taong niyakap ko o hindi kaya ang katotohanang hindi ako ang kanyang pinunta.

"Miss, may girlfriend akong nag-aantay," boses iyon ni Aiden, I am positive that this man is Aiden.

Nakaramdam ako ng irita ng harapin niya ako. Umiiyak akong pinukulan sya ng masamang tingin. Inalis ko ang luhang dumadaloy sa mukha ko at pumasok sa pinto na kanyang sinasandalan. Hindi ko siya pinansin at inayos ang gamit ko.

"Hey, sorrry, I want to prank you, but -"

Hindi nya natuloy ang sasabihin nya ng itinapon ko ang dal niyang bulaklak at pinaghahampas sya.

"I f*****g hate you!"

Inis kong sabi dito. Tinawanan nya lang bago muling niyakap ng mahigpit. God! I miss this man.

"I miss you, my queen. Kumusta ka dito?"

Hindi ako umimik at yumakap ng mahigpit pa lalo sa kanya. Dinala ko sya sa couch at umupo sa kanyang lap. Hindi ko sya binitawan at lalo pang hinigpitan ang yakap.

Pagod na pagod ako pero salamat sa taong ito, parang nakapagpahinga ako ng matagal ng dahil sa kanya. Nagkaroon na ulit ako ng lakas para gawin pa ang dapat kong tapusin.

Hindi ko namalayan na nakatulog na nga ako sa kanya habang nakaupo at nakayakap pa rin. Nahirapan ako sa tayo ko at akmang tatayo na dahil baka nangangalay na din sya sa tayo namin.

Ibinalik nya ako sa pagkakaupo ko sa kanya. Nag-init ang mukha ko ng may naramdaman ako sa pagitan nya. Why is he turn on. f**k!

"Don't move, please. It made me hard. I miss you."

Sinunod ko ang simabi nya, hindi nga ako umibo at hinayaan din syang makapagpahinga. Ilang oras din ang byahe niya, pagod sya sa malamang na pagod.

Bumukas ang pintuan at iniluwa non si tita. Agad akong tumayo at binati sya. Nginitian nya lang ako at pumunta sa table para ilagay ang papel na kailangan kong gawan ng report.

Tumayo ako at tinignan ang papers, it's just my excuse to exit from an akward position.

"Hi, Aiden, how's your mom? Kindly regard me to your mom."

"I will tita. Thanks for taking good care of my girlfriend,"

Tumawa si tita at marahan pang kinurot ang tagiliran ko. Nahihiya akong ngumiti sa kanya bago ibinigay ang cookies na dala ni Aiden from Philippines.

"Your mom is still baking? I miss her pastries. Actually, way back our college days, her mom always invited me to their place to be her personal food tester. That's where I met your father, I didn't know that they were also friend."

Indeed, they are from small circle of friends. My dad is friends with both Aiden parents while tita is friends with Aiden's mom.

"I'm happy that both of you are now together again. Destiny draws your path, I guess."

Nagtatanong akong tinignan si Aiden. Saw horror on his eyes when tita said that. Did something I didn't know happen? Are they keeping secret behind me?

"Tita means that she's happy we're already together. My mom tells her story that I'm still courting you. Actually, she has contact with my mom, the reason why I am positive that you can find her easily and go back to the Philippines agad. I didn't know that you still have a plan to intern for your credentials."

I nod and listen to their conversation, but still, I'm not satisfied with his explanation. I know there is something he didn't tell me. I'll just wait when he's ready to tell.

Love is waiting.