Words That Can't Be Written

Chapter 25

Nagkausap kami ni Aiden na baka magtagal sya dito ng isang buwan with me. He will also apply for an internship for his credentials because he is still planning to take meds, and this will help him to prepare for her doctoral degree.

Hangang-hanga ako sa kanya na nakakayanan nyang magtake ng different course and pursue it together. Nung una ayaw ko pang pumayag dahil baka mapabayaan naman nya ang kanyang pangarap na maging lawyer.

Agad naman niyang pinakita saakin ang mga exam nya. Perfect lahat ito at ang inaantay nya na lamang ay ang schedule ng Bar exam. Ang balita nya ay this next month pa kaya hindi nya sasayangin ang isa pang buwan at napagdesisyonang gamitin ito for preparation.

I am still a bit hesitant about his decision, but he has his own decision. Ayaw ko maging girlfriend na pangungunahan siya. Gusto ko iyong sinusuportahan siya at hinahayaang gawin ang gusto nya.

"Hindi ba mapapagod ka lamang? Malayo ka kila tita baka malungkot ka, tyaka why not to use this month to prepare also for bar exam?" I suggest, but I also want him to be here beside me.

"I'll prepare for my good credentials but also prepare to pass my exam. You are here, I won't get tired." He assured me that I eventually agreed to his plan.

These past few days I notice that we become open for each others plans. It is a good thing, though.

I prepare for our breakfast. He will it with us in titans condo. We didn't live in the same place because he still respected me and the private place that tita Ashkenazi owned.

It is not also a good idea to live in one place because it might tempt us to do the thing we must not do. We are still children who have a bright future ahead of us. We must use this present time to prepare for that, and once we are successful, we can do anything we like.

I cook pasta. Tinawagan ko na din si tita para sabay-sabay na kaming kakain. Nang agad naman kaming nakatapos ay pumasok na kami sa hospital to do our duty.

I didn't expect that being a psychologist was hard. It is toxic, like how doctors work on their field. Hindi ko din inaasahang matagal ang panggagamot, maraming kailangang isaalang-alang at higit sa lahat maraming pasyenteng kailangan mong harapin sa araw-araw.

Hindi ko alam na ganito kadami ang kailangan ng tulong namin. Hindi ko inaasahan ang iba't ibang bigat na kanilang nararanasan. Now, here I am, talking with my patient, who is suffering from depression.

"Hi, Lucy. How are you? How are you feeling today?" I asked and looked at her eyes. She didn't look at me directly and start shaking. I hold her hands and give her a hug.

"I'm okay, no, I'm not okay, I'm feeling low and would think.. I don't know what I am thinking, actually."

"You don't need to be okay all the time. You dont need to feel happy every time they see you, Lucy. It is not important what others think about you,"

"I know, I want to be better, but I don't know where to start."

Matagal akong hindi umimik at hinayaang siyang pakinggan ang kanyang kwento. I didn't interrupt her. I found out that she just needs someone to listen to her emotion.

After our sessions, I give her a tight hug and prescribe her a medicine that can calm her nerves.

Lumabas ako sa clinic at laging gulat ko ng makita ko doon si Liam kasama ang isang pasyente rin ng hospital. Lumapit ako sa kanila at bumati.

"Ashiana, you're here?"

Bago ko sinagot iyon ay tinignan ko ang batang inakbayan nya. Ngumiti ako rito at binigyan siya ng assurance na okay lang na kausapin ko si Liam at hindi ako naparito para i-judge sya at alamin ang kompidensyal na impormasyong sinabi nya during their session.

From what I see ay takot ang batang lalaki na malaman ko iyon at hindi nya ako pinagkakatiwalaan na lumapit kay Liam.

"I'm your doctor's friend. I'm just here to ask him why he is here."

Tumango ito at nagpaalam kay Liam. Pinanood ko ang maliit na likod ng batang lalake na paalis. Pinapanood nya ang bawat taong nakakasalubong niya at inaaral ang mga ito.

"Intern. I've been here for one month and a half."

Tumango ako sa kanya at inaya siyang maupo malapit sa counter. He gave me a coffee na kanina pa niyang hawak. I think bigay ito ng batang lalake kanina sa kanya.

Malugod ko naman iyon na tinanggap at humigop doon. "Nauna ka pala saakin ng kalahating buwan kung ganon."

"So you are also an intern here? For how long?"

"3 months" sagot ko habang pinapanood ang mga nurse na inaassist ang mga pasyente. Hindi lang ito hospital ng mga taong nag suffer from depression, anxiety.

Masyadong malawak ang handle ng hospital na ito kaya pati mga may mental disorder na kailangan ng sapat na atensyon ay nacoconfine dito at agad din namang nakakauwi sa kanila.

Sadyang mahirap lang ang buhay sa loob ng hospital dahil tita ba isa itong preso sayo, at may iba pang natatakot at pinapabayaan kang unti-unting patayin ng sakit mo.

"Sabay pala tayo makakabalik."

Hindi ko na naintindihan ang sinabi ni Liam at agad kong dinaluhan ang matandang babae na sinasaktan ang kanyang sarili.

Hinawakan ko ang kanyang kamay at tumawag ng nurse na maaring makapag-assist saaking buhatin si nanay sa kanyang kwarto.

Napadaing ako sa sakit ng hampasin niya ako ng baso sa aking braso. Dumudugo na ang aking braso ngunit hindi iyon ang dapat bigyan ng atensyon.

Inalis ko sa kamay ni nanay ang bubog at tinalian na rin ng bandage na dala ng isang nurse ang kamay nitong may sugat.

"Miss, you're bleeding. You should go to Doc. Ramirez to treat you."

Binigyan ko ng masamang tingin ang nurse. Wala akong pakialam kung matagal na sya dito, o ano ang posisyon nya. Hindi nya naalagaan ng maayos ang kanyang pasyente kaya nangyayari ito!

"Mamatay na ako, ayoko na mahirapan, patayin nyo na ako!"

Sigaw pa ni nanay. Inutusan ko ang lalaking nurse na dalhin na si nanay sa kanyang kwarto para hindi na makaabala pa sa ibang pasyenteng nagpapahinga.

Hindi ko alam kung paano nakalabas si nanay at may baso sa kanyang bulsa. Ano ang kanyang balak? At paano siya nagkaganto. Asan ang kanyang pamilya?

Minsan pamilya na ang sisira sa ating isip.

Minsan ang pagmamahal ng sobra ang bumabaliw sa saatin.

Indeed, love is crazy.