Words That Can't Be Written

Chapter 5

Madaling araw lang kami nakauwi ni manong at ang sumalubong saamin ang nakahigang pagod na katawan ni daddy sa sofa. Hawak ang kanyang cellphone. I look at my phone that is battery drained, wondering if I am the one who makes him worry.

Lumapit ako sa kanya at kinuha ang kumot na nakalapag sa tea table. Inihanda siguro ito ni manang, but because this man in front of me is so stubborn, hindi na niya hinayaang kumutan pa sya nitong si manang.

"Nakauwi ka na." Malamig nitong sabi at tumango na lang ako takot na baka magbitiw na naman siya ng masasakit na salita na siyang guguhit sa puso ko upang masaktan nya muli ako.

"Kamukha mo ang iyong ina, and I am sorry if every time I'll say and did to you, I always end up hurting you."

Pagkakasabi niyang iyon ay tumayo sya at umakyat sa taas. Ilang minuto pa akong natigilan sa sinabi niya. He didn't mean to hurt me, right? He just left no choice.

I ran to my dad and gave him a back hug.

"And I am sorry for not being as good as my mom, dad." I replied still hugging him from behind.

"You don't need to be like her. I am asking you to please don't make my Ashiana be her mother."

Tumango ako sa kanya at magaan ang pakiramdam kong yinakap niya ako pabalik. Yakap na huli ko pang naramdaman ay noon Grade 6 pa ako and didn't win a medal for a journalism competition. A time where he comforted me using this warm and long hug.

I've been longing for this for 10 years. A long tight hug from my father.

"I love you, dad," He hug me even tighter when I said that.

"I am so sorry, my Ashiana. Give me a decade time to be with you,"

Hindi ko na alam kung kailan matapos ang sandaling pagsilip ng umaga. Nagising na lamang ako ng ang init sa balat ko ay nagsisimula ng tumama. Announcing that it is already 7 in the morning.

"Iha, gising na. Nakaalis na ang papa mo. Pinaghanda ka na niya ng pagkain."

Nakaramdam ako ng sakit sa katawan at tila napansin iyon ni manang dahil bigyan na niya ako ng gamot. Kasama noon ang notes na galing kay daddy.

Hindi pala panaginip ang nangyari kaninang madaling araw. It is really dad who cares for me. I have my dad. My old dad. He came back.

Nagmamadali akong bumaba para magluto ng dessert for my dad. I'll visit him to his firm. Unang beses ko itong gagawin kay dad. Ayaw niya kasi ng pinapadalhan ko siya ng pagkain. Ayaw niyang magsasabi ako ng 'I love you' sa kanya. Ayaw niya ng lahat mula saakin.

"Iha ano pa iyang niluluto mo. Meron ng handa dito. Niluto pa ito ng daddy mo bago sya umalis para sa trabaho."

Ngumiti lang ako sakanya at dinesignan na ang mga cookies at inilagay sa kahon. Napadami ang gawa ko sa sobrang saya ko kaya balak ko na lang bigyan din ang mga nakatrabaho ni dad.

"Para po kay daddy."

Ngumiti si manang at tinabihan ako para tulungan ako sa paghahanda. Naglagay ako ng notes sa ibabaw kung saan nagpapasalamat ako sa kanyang niluto. Nagpapasalamat ako sa lahat ng pagsasakripisyo niya sa pamilya namin.

Totoo pala na kilala natin ang isang tao, and if ever na magbago sya ay may rason iyon at kailangan lang nating maging patient para sa taong iyon. Hindi nya kailangan ng taong manghuhusga at mapapagod sa kanya. Kailangan niya ng taong tatanggap sa kanya at pilit na uunawain siya.

"Okey na kayo ng daddy mo?"

Tumango ako kay manang at yinakap sya "Thank you for everything manang. Thank you for not giving up on us. For not leaving this family."

"Ikaw talagang bata ka, wala iyon. Ako na ang nagpalaki sa papa mo. Alam kong may rason sya at hindi lamang sinasabi saakin kasi pamilya nya ito at ayaw niyang madamay pa ako, I know he can handle this. Matalino ang papa mo,"

I agree to manang. My dad is smart I just didn't know why and how he turned like this.

"Umuwi nga pala ang mommy mo,"

Nilingon ko si manang at hindi ko maintindihan kung bakit may himig ng lungkot sa boses niya sa pag-uwi ni mommy. May nangyari ba nung nawala ako? Kaya ba bumalik ang daddy na kilala ko?

"Dala-dala ang kanyang maleta. Nagsisigawan sila ng daddy mo, may ibinigay na papel din sa daddy mo. Pagkalabas nya ay may kasama siyang lalaki, iyong lalaking nakita natin sa hotel ng mommy mo."

Tumango ako sa kanya. I knew it. My mom filed a divorce paper. Kaya siguro ganon na lang ang galit ni daddy nung mga nakaraang araw.

His feeling is valid

His emotion is valid.

Hindi nya pa ako nasasaktan ng ganon before. I knew about his action. There is something happening to this family. I don't know how can I resolve this, how can I help my father.

"Kumain ka na, para maibigay mo na din ito sa daddy mo. Huwag mo na pakaisipin pa ang sinabi ko. I know your father will solve this for you."

Tumango ako sa kanya at sinunod ang kanyang bilin. It will going to be alright. I took a picture of my cookies and posted it to my IG with the caption of 'Cookies for those who I love'

Pagkatapos ko kumain ay umakyat na ako sa taas at nag ayos. Kinuha ko ang cellphone ko ng may nag notif don at inulan ng comments ang nag-iisa kong post.

@iloveyouNikiyah: hala! Si ante nyo Ashiana nagpost. Hi lodi pa notice po.

@haily09: Ay biglang nabuhay.

@aidenx: Thank you. I look forward receiving your cookies.

@mamamomlue: hala nag comment si fafa Aiden. Dumafamoves ang loko.

@aidenx: Shut the f**k up Liam. Wag kang manghihingi sakin.

Wala akong kilala sa mga nag comment. But they make me smile because of their jokes. Maybe I should lower my wall and be open for friends.

What if I post 'Open for Applicants to be my best friend?' Napailing ako sa mga iniisip at kajejehan ko. Napaka-akward.

I leave my room.

"Tara na po manong."

"Wala na bang masakit sayo? Saan ang punta mo?"

Umiling ako sa kanya at binigay ang cookies na inihanda ko din sa kanila. Iniwanan ko din si manang para kahit mag-isa sya sa bahay ay may maatupag siya at iyon ay ang pagkain.

"Masarap, gawin mong business ito, ay naku patok iha. Kamukha mo man ang mommy mo pero kuhang-kuha mo naman ang talento ni sir."

Nginitian ko sya at nagpasalamat. Maraming nagsasabi ng ganon na para daw ako si daddy kung mag-isip at kumilos.

"Sa BARVIER law Firm po tayo manong. Ibibigay ko kay dad."

Hindi lang ako iyong masaya sa araw na ito. Sana hindi na matapos ito o hindi naman kaya ay magpatuloy na ito.

Umakyat ako sa building ni dad at hindi sinasadyang may matabig akong tao kaya inis ko syang hinarap.

"Wow, woman. Lagi ka na lang bang galit tuwing makikita kita." Nahuli ko ang mata niyang tinitigan ang hawak ko.

Smile flashed to his face that made me annoy.

"Cookies? Thank you, nag-abala ka pa." Akma niyang kukunin yung box ni dad kaya tinambil ko ang kamay niya.

"Hindi para sayo yan,"

Naiinis ako at nagmamadaling lumakad ng sundan parin niya ako. Bakit ba ang kulit ng tao na ito. Kailan nya ba ako tatantanan.

"You have a boyfriend? Intern sa law na ito? Did you know that bawal ang bisita dito?"

Tumigil ako at hinarap siya. Nagkabungguan ang katawan naming dalawa at muntik na akong matumba kung hindi niya nahawakan ang bewang ko at inalalayan maibalik ang balanse ko. Umatras alo sa kanya.

"At bakit andito ka kung bawal ang bisita?" I rolled my eyes.

"My father co-own this firm,"

Tumango ako sa kanya at muling naglakad papunta sa office ni dad. Ramdam ko pa rin ang titig niya sa aking likod.

"Sungit."

Rinig ko pang pagkakasabi niya. Walang dahilan akong napangiti at napabulong sa sarili.

"Kulit" pertaining to that man.

His father owns this, and my father also owns this. We're close but not totally close. His opposite of me. And I hate everything he has. There is no particular reason. I just hate him. Did we know each other?