Words That Can't Be Written

Chapter 11

Nasa isang boutique kami namimili ng formal attire. Nirecommend ito saakin ni Liam dahil dito rin sya nakuha ng nga damit na ginagamit niya sa iba pang pageantry kaya siguro sya rin iyong pinili ng dean to represent psychology, other than Aiden.

Nagsukat na ako at napili ko ang long gown fitted dress na may hati sa gilid. Noong unang suot ko ay hindi ako komportable dahil parang nakikita na rin dito ang gilid ng aking legs at ang malaking ukab nito sa likod at unahan that reveals my flat tummy.

"You look beautiful in your dress."

"Thanks." I simply replied to Liam.

We are now on our way to our school. The trip was quiet.

"You are friends again with Aiden? Does your mom know about that?"

What does he mean? Does he know my mom that she won't agree with this?

Tumango na lang ako sa kanya. We're not that close to tell story for each other and talk about personal things.

"Ang tahimik mo, are you not comfortable having me beside you?"

"I do." Totoo kong sabi sa kanya.

Malaking pagpapasalamat ko naman ng tumahimik sya at hindi na sya nag bukas pa ng ibang topic para pag-usapan. Hinayaan nya akong pagmasdan ang paligid at kuhanan ito ng larawan.

Ngayon lang ako nakalabas-labas ng ganito, at mabigyan ng pagkakataon na kuhanan ang paligid.

"Oh andito na sila, nabilhan nyo ba ng pagkain si Aiden?" Tanong pa ni Tricia.

Tinignan ko sya at kinunotan. Nakababa na din ang tingin ni Aiden at busy sa pagguhit sa mga plywood para sa gagawing stand ng booth.

"Wala kang tinext." Sabi ko rito

Tumabi ako kay Aiden at hinubad ang kanyang hoody at ibinigay iyon sa kanyam tinignan nya pa ako ng matagal at nagulat sya ng makitang asa tabi na nya pala ako.

"Mainit. Masusunog balat mo." I told him.

Umupo ako kasama sila Philly at nagsimula ng magpaint para sa design ng booth.

"Lilom dito. Mas kailangan mo yan don." Sabi ko pa sa kanya at inaro ulit ang jacket na ipinatong nya saaking hita.

Tinignan nya ako ng malamig na para bang hudyat na iyon para hindi na ako sumuway sa kanya at sundin na lamang ang gusto nya.

Kinuha ko na ang jacket nya at inilagay ko na sa lap ko. Umusod ako ng kaunti para makaupo sya. Kanina pa siyang nakasquat don sa paggugupit ng mga kailangan para mamaya.

"Kumain ka na?" s**t it sounds like I am the girlfriend here.

"I haven't. I'm waiting for you."

Tumango ako sa kanya. Nagpaalam ako saglit kay Philly na may pupuntahan muna kami saglit. Kung may ipapabili sila ay itext na lang ako o hindi naman kaya ay si Aiden.

Sinuot ko ang hoody at ibinigay naman sa kanya ang cap ko para kahit papaano ay hindi sya maarawan. When did I start caring for this guy.

I jump a little when he holds my hand. Hindi na ako nagreklamo at hinayaan na iyon. Komportable naman ako kasi ba naman sa liit ng kamay ko para nya lang itong dinakma.

It seems na nakahiga ang kamay ko sa kama na malaki, sobra pa sa mga kailangan ko. Ang kinis ng kamay nya akala mo ay hindi sya gumagawa ng gawaing bahay. But base sa nakita ko madami pa syang kayang gawin.

Nag-antay lang ako sa table na makabalik sya mula sa counter. He volunteered to buy us foods.

"Hi, I'm Jerald, and I believe you are Ashiana?"

"I'm courting her." Sabi ni Aiden at inilapag na ang aming pagkain sa unahan.

"Thanks."

Nasabi ko na lamang rito at nagsimula ng kumain. Umalis din naman iyong lalaki kaya wala na kaming naging problema.

Pagkatapos naman naming kumain ay umalis na rin kami at sinimulan ng trumabaho para sa aming booth. Halos abutin kami ng 8:00 pm dahil gusto na talaga naming tapusin ang booth para sa mga sumusunod na araw ay maghahakot na naman kami ng gamit sa pagluluto.

I'm walking alone palabas sa school at mag-aantay na lamang ng taxi dahil ayoko ng sunduin ako ng manong ng gabi. Mag-isa lang syang ba-byahe at mas mataas ang possibilities na baka may mangyaring aksidente sa daan.

Umatras ako ng may pumaradang sasakyan sa harapan ko at nakita kong lumabas doon si Aiden. Kinuha nya ang mga gamit ko at inilagay iyon sa upuan sa backseat.

Hindi na ako makaalma at sumakay na din sa sasakyan nya.

"Is it okay if dumaan ako sa boutique?"

"Sure, no problem." Sabi ko dito.

Sinundan ko siya sa tuwing tatanungin ako kung anong maganda sa napipili niya at kinuhanan sya ng larawan ng palihim sa tuwing sinusukat niya ang suit at summer wear.

"It suits you well." Sabi ko sa kanya at inayos ang kanyang necktie. Lagi ko itong ginagawa kay daddy dahil wala si mommy para gumawa nito sa kanya. Kaya nasanay na din ako at may alam kung paano magtali ng necktie.

"I choose this, then."

I made a face when he said that. How about the color of the gown ng kapartner nya? Baka hindi tumugma. Sayang naman sila. Baka hindi sila manalo ng best in outfit.

"Hindi ka pa ba hinahanap sa inyo? Pwede ka bang maaya, over dinner? With my family?"

Napanganga ako sa sinabi niya. Meeting with her family? Family dinner?

"Maybe next time?" Not sure kong sabi sa kanya at kinuha ang ilan niyang mga dala ngunit pinigilan nya ako dahil kaya pa naman daw niyang dalhin.

Bakit ba ayaw ng mga lalaki pagdalhin ng gamit ang mga babae. Ang gaan-gaan naman, hindi rin kami mamamatay kung may dala kaming mga gamit.

"You're not sure."

"Nakakahiya Aiden. Oras iyon para sa pamilya. Tapos dadalhin mo ako don ng walang dahilan."

He looks at my eyes intentively kaya ako na lang din ang umiwas. "I'm courting you, isn't it enough reason?"

"Hindi ko kilala ang parents mo." Pagdadahilan ko pa.

"My parents already know you. For a very long time."

"Wala akong dala para sa kanila."

Hinawakan niya ang kamay ko at pinisil ito. "You are enough for them, but if you insist, we can drop off to KFC its their favorite fast food," this time wala na akong kawala kaya sumang-ayon na lang ako sa kanya.