Words That Can't Be Written

Chapter 14

Bumalik ako sa classroom namin para kuhanin ang ibang gamit ko. Hindi na ako masusundo ni manong dahil may kailangang puntahang emergency si daddy, and he will be driving for my dad. Gusto pa nila akong kaunin pero humindi na ako at baka mahuli pa sila sa usapan at masira ang tiwala ng kausap niya.

Nag-antay na ako ng sasakyan sa labas ng makita ko ang sasakyan ni Aiden. Nagsimula akong maglakad papunta sa shed kahit madilim ang ilang area na madadaanan dito.

Ayoko lang na makakausap ko si Aiden dahil hanggang ngayon magulo pa rin ang isip ko. Baka may masabi lang akong masasakit na salita sa kanya at lalong lumala ang conflict na ako naman mismo ang gumawa.

Binilisan ko pang maglakad pero alam ko namang imposibleng hindi nya ako maabutan. Sige isipin mo, paa laban sa gul9ng ng four wheeler?

"Hop in the car." Sigaw nito sa loob at pinilit na sinasabayan ang lakad-takbo kong ginagawa. Hindi ko siya kinausap at lalo pang binilisan ang paglalakad.

Rinig ko ang pagtigil ng makina ng sasakyan at naramdaman ko na lang na hinigit nya ang kamay ko. Hinawa ko iyon, hindi ko sinasadyang mapalakas at magtama ang kamay niya sa isang bakal ng poste.

"Stop being stubborn, and let me drive you home, Ashiana."

Hinarap ko sya at tinitigan sa mata. Bakit nya pa niloloko ang sarili nya, bakit niya ako dinadamay sa magulo nyang isip. Nahihirapan din ako dahil bago ang lahat ng ito saakin. I'll lose my mind in every chance that he's near.

"Go drive your own. Don't mind me and huwag mong iwan basta ang sasakyan mo sa lugar na ito, baka manakawan ka." Malamig kong sabi dito at nauna ng maglakad.

"Sayo na nanggaling na delikado ang lugar na ito, but here you are walking alone!"

Bigla siyang sumigaw na nakapagpatalon saakin sa gulat. Nagsimulang mamumo ang luha sa aking mata. This is the first time he has raised his voice talking with me. He was always calm. Dahil ba nagkabalikan na sila ni Traciel, wala na siyang pakialam kung masaktan niya ako?

Tumakbo ako, ayaw kong makita niyang umiiyak ako ng dahil sa kanya. Ayaw kong nakikita niya akong mahina dahil baka tawanan lang niya ako.

Natatakot akong tumigil sa pagtakbo ng marinig kong may batang umiiyak at humihingi ng tulong. Nakakita ako ng pagliko sa madilim na area. Wala talagang ilaw na makikita kundi dilim.

Napasigaw ako ng bigla doong lumabas ang isang malaking lalaki na may nakakatakot na ngisi sa kanyang mukha. Mayroon siyang kutsilyo sa kamay na kanyang pinaglalaruan.

Ang kanyang mahabang balbas at buhok na siyang dahilan kung bakit mapapagkamalan siyang adik o baka naman adik talaga ang isang ito.

Involuntary kong sinilip ang loob ng makita ang batang babaeng ginagahasa don ng mga kasamahan niya. Galit kong binigyan ng tingin ang lalaki sa harapan ko na nagsisimula ng lumapit saakin. Kinuha ko ang maliit ja perfume sa bulsa ko.

I dialed the first number on my phone to call for help. Kung sino man ito sana ay malaman niya ang hint at dahilan ng pagtawag ko.

I start to spray the old face of this man at kumuha ng kahoy para pamalo don sa mga lalaking nasa ibabaw ng batang babae.

Itinago ko sa likod ang batang babae at binato ko ang heels ko para hindi sila makalapit saamin.

"Pakshit, kala ko solve na. Tang-ina talaga ang babaeng iyan eh gusto ata makaisa rin."

Nanginig ako ng nagsquat siya sa harapan ko at sinisipat ang kasuotan ko. Malas talaga dahil nakashort ako ng maong at white tshirt na alam kong bakat ang sports bra ko.

"Di bale na mas masarap ang isang ito. Makinis at may porselanang balat. Tiba-tiba tayo."

"Gago ka! Halimaw kayo! Ipapakulong ko kaya! Mga baboy!" Sigaw ko pa dito at yinakap ang batang babae na ramdam ko na din ang takot gawa ng panginginig ng katawan nya.

Sinipa ko ang kamay ng lalaki ng hawakan niya ang hita ko. Dumilim ang kanyang mukha at hindi nagustuhan ang naging pagresponde ko sa kanyang ginawa.

"Aba lumalaban! Kakaiba! Kapitan nyo yan!"

Utos niya sa mga kasamahan nya and this time ramdam ko na ang tunay na kaba. Natatakot na ako sa maaring mangyare saakin at sa batang katabi ko. Baka pulutin na lang kami riyan ng walang buhay.

Marahas akong hinawakan ng apat sa aking mga paa ay mga kamay. Hindi ako makapiglas at nagsimula ng tumulo ang mga luha ko ng pandidiri sa paraan ng pagtitig nila saakin.

Napahiyaw na din sa sakit ang batang babae sa pagkakasabunot ng sa tingin ko ay lider nila. "Kita mo itong batang ito, wala na itong mga magulang, sa madaling salita abando na, ikaw kaya? Hinahanap ka pa kaya sa inyo? O baka naman napabayaan ka na din kaya ang lakas ng loob mong mangialam na puta kang babae ka!"

Itinapon niya ang batang babae at agad naman itong sinalo rin ng isa gamit ang kamay nitong ipinansasakal sa puno ng dugo at putik na leeg ng batang babae.

"Putang-ina nyo! Mga demonyo kayo!"

Nanghihina kong sigaw at pilit paring pumipiglas, nagbabakasakali na makaligtas.

Mariin kong kinagat ang labi ko ng maramdaman ang kamay ng isang sinisira ang puti kong damit. Para silang hayok na hayok na makaisa. Mga adik ang taong ito. Hinding-hindi ko sila mapapatawad.

Nagising ang nawawalan na ng pag-asang puso ko ng makarinig ng putok ng baril sa labas at nakita ang mga pulis doon. Nanlaki ang mata ng mga hayop na lalaking ito at nagmamadaling umalis ngunit hindi rin naman sila nagtagumpay dahil bago pa nila nagawa ay napaputukan na sila ng pulis sa paa para hindi na rin sila manlaban.

Nanigas ang katawan ko ng makita ko ang walang emosyong mukha ni Aiden na nakatingin na saakin. Nakakuyom ang mga kamay na lumapit saakin at inalalayan ako sa pagtayo.

Umatras ako sa kanya para puntahan ang batang babae. Kinuha ko sa bag ko ang jacket ni Aiden na dapat ay ibabalik ko na at ipinasuot iyon sa bata.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin sya tumigil sa kakaiyak kaya yinakap ko na siya. Nahahabag ako sa kalagayan ng bata, at wala na siyang masasandalan at maaring promotekta sa kanya. After all, taking risks is worth it.

Inalalayan ko siyang makatayo at lumabas sa iskinitang iyon. Tinanong lang ako ng mga pulis ng konting detalye at hinayaan na kaming makapagpahinga.

They offer to send us home, but I refuse.

"Where do I send the girl?"

Tinignan ko si Aiden ng matalim ng sabihin niya iyon "Didn't you hear that I will adopt her? She don't have family!" I shouted.

This roller coaster emotion drains my energy.

"What if she's with those men and set you up, huh? Why it seems that it is easy for you to trust her! She cause you this accident! f**k it!"

"Hindi ko po sila kilala. Biktima din po ako, maniwala naman po kayo saakin." Paliwanag ng babae at natatakot na yumakap saakin.

Yinakap ko siya pabalik ng mahigpit to assure her that everything will be okay and she has me now.

Bumuntong hininga si Aiden at binuksan ang sasakyan. Pinagbuksan ko naman ng pinto ang batang babae at doom siya pinagpahinga. Sumakay ako sa driver seat at inayos ang gamit ko. I need to buy new things, especially the heels.

Hindi ko tinanggap ang iniaabot na jersey ni Aiden at hindi sya kinausap.

"You scared the hell out of me, Ashiana, please don't do it again."

Hindi ko siya inimikan at pinikit ang mata at isinandal ang ulo para makapagpahinga. I'm not sleeping. I just don't want him talking with me.

"You're so cold. I didn't even do anything. I thought we were okay."

No Aiden. We're not okay. Not anymore.

"Please forgive me. You're torturing me. Talk to me, please."

"Pagod ako, saka na tayo mag-usap," walang gana kong sabi sa kanya.

Wala akong ganang makipag-usap. Napapagod ako sa presensya nya. Parang hindi ko na ulit siya kilala.