Yazarın Anlatımıyla;
Pamuk ve Şahin akşam yemeğinden sonra bahçede ki verandada oturuyorlardı.
Akşamları biraz serin geçiyordu Allah'tan. Kurbağa seslerinden başka bir ses yoktu.
Şahin ellerini Pamuk'un ellerinin üzerine koydu.
''Pamuk gitmedin burda kaldın ya.. Dünyalar benim oldu gülüm. Seni göremeden yaşayamam ben artık. Sen hep yanımda ol istiyorum.'' dökülüyordu Şahin yine.
Ama bu sefer sevdiğine.
''Şahin'im ben de istemem senin yanından ayrılmayı. Ama biliyorsun güvenecek kimsemiz yok bizim, annem kendimizi güvende hissetmemiz için böyle bir şey düşündü. Haksız da değil aslında. Biz kimsenin yanında emanet gibi yaşamaya alışkın değiliz.. ''
''Emanet mi? Pamuk sen önce benim şu kalbimin sahibi oldun.Sonra da bu çiftlikte hanım olacaksın. Sen bana ancak rabbimin emane
