Gülay
Başımı Vedat’ın göğsüne koymak yıkılmaz bir dağa yaslanmaktan farklı değildi. Varlığı bana güç veriyordu. Eli karnımın üstünde dururken içimde sanki milyonlarca kelebek uçuşuyordu. Oysa dokunduğu bebeğimizdi.
Sabahın ilk ışıklarında uyanmıştım. Vedat hala uyuyordu. Beni sevmesi, bebeğimizi bu denli istemesi sanki hayal ürünümdü. O kadar kötü günler yaşattıktan sonra değiştiğine inanmakta zorlanıyordum. Gerçi o sevdiklerine iyiydi. Meral’e olan sadakati, babasına olan sevgisi ve kardeşlerine olan düşkünlüğünü görmüştüm.
Benle bebeğimi de sevip sahiplenecek olması inanılmaz geliyordu. Karanlık yolun sonunda görünen ışığa ulaşmıştım. Ve bu karanlık yola tek başıma çıkmışken şimdi içimde bir can daha vardı. Ne kadar büyüktü? Zeytin çekirdeği? Kiraz çekirdeği ya da…
Aklıma kiraz ge
