Cihangir
Gülay ile konuştuktan sonra içim artık daha rahattı. O şerefsiz yüzünden kardeşim benimle görüşmeye bile korkuyordu. Onu takmazdım ama hastanede olay çıkarsa Gülay üzülüp daha çok üzülüp hastalanır diye kendime mani olmuştum.
Yeliz başını omzuma koymuş, huzur verircesine bebeklerimize şarkı söylüyordu. Dediğine göre bebekler sesimizi duyup sevgimizi içerdeyken de hissedebiliyormuş.
Elimi karnına koyup yavaş yavaş okşarken Yeliz şarkı söylemeye ara verip “Seni çok seviyorum,” diyerek yanağımı öptü.
“Ben de… Sizi canımdan çok seviyorum.”
Yeliz ile sarılırken kapı tıklanmıştı. Hala konakta kalıyorduk. Babam gerçekleri bildiğimi henüz bilmiyordu. Üst üste gelen olaylar yüzünden konuşmaya fırsat olmamıştı. Zaten çoğu zaman da konakta kaldığı olmuyordu.
“Gir!” diye seslendim.
