ทวงรักเพลย์บอย

1-บทนำ-2

เทรย์เปิดประตูเข้ามาภายในเพนต์เฮาส์หรูของเขา โดยมีเด็กในปกครองเดินตามมาดูแล ถอดเสื้อสูทให้ เขากระชากเนกไทออกแล้วเหวี่ยงไปโดยไม่สนใจว่ามันจะไปตกที่ใด เอวาลินเดินตามเก็บเนกไทตามด้วยเสื้อเชิ้ต จากนั้นเธอก็เข้าห้องนอนของตัวเอง สลัดคราบเจ้าหญิงออกแล้วอาบน้ำเตรียมตัวนอน

หัวใจที่แอบรักผู้ปกครองตั้งแต่จบไฮสกูล รู้สึกเป็นห่วงจนทำให้เธอนอนไม่หลับ หญิงสาวหยิบเสื้อคลุมมาสวมแล้วเดินออกมาดูแล ขณะที่เทรย์กำลังนั่งดื่ม ดับความโกรธ เอวาลินไม่ อยากเห็นเขาเมา จึงชงน้ำมะนาวมาให้ดื่ม

“คุณเทรย์คะ อย่าดื่มเลยนะคะ” เธอจับมือเขาออกจากแก้ววิสกี้ และนำมาจับแก้วน้ำมะนาวแทน

“ฉันไม่เมาหรอก” เทรย์ปฏิเสธเสียงดุ และมองแก้วในมือ กลิ่นมะนาวฉุนขึ้นจมูก เขาละสายตาจากน้ำมะนาวมองใบหน้าสวย “น้ำมะนาวรึ” ดวงตาสีน้ำเงินกะพริบเร็ว ๆ ไม่อยากยอมรับกับตัวเองว่า เอวาลินโตเป็นสาวและสวยมาก

“ค่ะ”

เทรย์เบือนหน้าหนี แล้วพูดเหมือนออกคำสั่ง “เสร็จธุระแล้วควรรีบนอน”

“แต่” เธอแค่อยากจะดูแลเขา

“เป็นเด็กไม่ควรเถียงผู้ใหญ่” เขาตำหนิเสียงดุ ก่อนจะยกแก้วน้ำมะนาวขึ้นดื่ม

“ฉันไม่ใช่เด็กแล้วค่ะ” เอวาลินเสียงเข้มขึ้นทันที

“อืม คงจริง” ตอบพลางมองสำรวจทั่วร่าง แล้วพยักหน้า “ใช่... เธอโตเป็นสาวแล้ว สวยเสียด้วย” เทรย์มีสีหน้ารำคาญ เขาลุกจากสตูลและเดินหนีมานั่งที่เก้าอี้บุหนังตัวหนา

เอวาลินอยากให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร จึงหยิบผ้าเย็นเดินตามมานั่งลงข้างเขา และเช็ดหน้าให้เทรย์รู้สึกสดชื่น จะได้ลืมเรื่องน่าโมโห

เทรย์กำลังจะทนความนุ่มนวลของเด็กในปกครองไม่ไหว เขาจับมือเธอออกจากใบหน้า มองสบแววตาดำขลับ ที่มีความตื่นเต้นระคนหวาดกลัวอยู่ในนั้น ขณะที่หญิงสาวไม่คิดจะหลบสายตา เพราะอยากเปิดเผยความในใจ แต่แววตาเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งบุรุษเพศ กลับทำให้ใบหน้าร้อนวูบขึ้น

ฝ่ามือร้อนหยิบผ้าเย็นเหวี่ยงทิ้ง แล้วประคองแก้มระเรื่อ เขามองหน้าผากมน คิ้วเรียวได้รูป รับกับดวงตาดำขลับ จมูกเล็กแบบคนเอเชียโด่งพองาม ริมฝีปากอิ่มเชิด น่าเคล้าเคลีย

เอวาลินมองตามสายตาผู้ปกครอง แววตาปรารถนาราวกับเปลวไฟกำลังลามเลียไปทั่วผิว ภายในของเธอสั่นระริก หญิงสาวรู้ดีว่ามีผู้หญิงมากมายยอมทอดกายให้เทรย์ ถึงแม้รู้ว่าเขาไม่มีวันจะลงเอยกับใคร เอวาลินยอมรับว่าเธอเป็นหนึ่งในนั้น และแอบคาดหวังว่า ตนจะได้อยู่ในสายตาของชายหนุ่ม ซึ่งเป็นที่ปรารถนาของเซเลบสาวทั่วเมือง

เทรย์จ้องมองริมฝีปากของหญิงสาวตรงหน้า เขากำลังต่อต้านความต้องการที่กำลังเดือดพล่านในกายหนุ่ม จนรู้สึกลำคอแห้งผาก มือที่วางอยู่บนแก้มเลื่อนลงลูบไล้ที่ใบหู เธอเอียงศีรษะมาหามือของเขา มือแข็งกระด้างจึงลากแผ่วเบา และเลื่อนลงตามแนวลำคอ จนสัมผัสได้ว่า เรือนร่างที่นั่งแนบชิดกระตุกและสั่น

“หนาวรึ” เสียงแหบที่เอ่ยถาม ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะโอบสองแขนรอบร่างเล็ก

คนถูกกอดโดยไม่รู้ตัว ถึงกับกลั้นหายใจ เอวาลินไม่เคยคิดมาก่อน ว่าการได้อยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายที่แอบรัก จะให้ความรู้สึกดีเช่นนี้ หญิงสาวผ่อนลมหายใจเชื่องช้า ซึมซับไออุ่นจากร่างสูงใหญ่ เธอคาดหวังว่าความสาวจะตอบแทนบุญคุณเขาได้มากกว่าการทำงานชดใช้ นั่นมันเป็นเพียงข้ออ้าง ที่อยากนอนกับเขามากกว่า เสียงสำนึกในหัวดังขึ้นอย่างรู้ทัน

‘ไม่จริง ฉันรักเทรย์ และอยากเป็นของเขา อยากสร้างครอบครัวกับเขา’ เธอโต้สำนึกที่มาไม่ถูกเวลา

เจ้าของอ้อมกอดรู้สึกว่า เรือนร่างของคนในปกครองหยุดอาการสั่นเทา จึงจับเธอผละออกห่าง ขณะที่เอวาลินเผยอปากกำลังจะบอกรักผู้มีพระคุณ เทรย์กลับคิดว่าธรรมชาติในตัวเธอกำลังเรียกร้องจุมพิตจากเขา ริมฝีปากกระด้างจึงแนบบนกลีบปากอวบอิ่มนุ่มละมุน เขาไล้ลิ้นเคล้าเคลีย แทรกผ่านอย่างอ่อนหวาน และรับรสชาติสตรอเบอรีกับความแรงของวอดก้าผสมผสานกับมาลิบูและมะนาว ครู่หนึ่งจึงถอนริมฝีปากออก แตะจมูกอยู่บนแก้ม และเอ่ยด้วยเสียงพร่าสั่น

“ไม่คิดว่าเธอจะดื่มวอดก้า”

“แค่คอกเทลค่ะ” เอวาลินแย้ง และรู้สึกตกใจที่เสียงของตนแหบแห้ง

“รู้ตัวรึเปล่า เอวา” เขาแตะริมฝีปากบนเปลือกตา ก่อนจะพูดต่อ

“เธอโตขึ้นเป็นสาวสวย และคืนนี้เธอเซ็กซี่มาก”

เทรย์ไม่ได้ต้องการคำตอบ เพราะเขาบดจุมพิตหนักหน่วงร้อนแรงกว่าเดิม ฝ่ามือร้อนระอุอัดแน่นด้วยความปรารถนา และมันกำลังลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังบอบบาง พร้อมดันจนอกอวบเบียดอยู่กับกล้ามอกแข็งตึง และก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เขาถอนริมฝีปากอีกครั้ง

“แน่ใจ ว่าจะทำแบบนี้”

สำนึกในกายสาวทำให้หน้าร้อนวูบ เธอเข้าใจความหมายลึกซึ้งในคำถามของเขา และ... ใช่ เอวาลินยอมรับว่าไม่อยากปฏิเสธ แต่ถ้าตอบตกลง เธอคงดูโง่และใจง่ายจนไม่น่าให้อภัย แล้วจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดคนอย่างเทรย์ได้อีกหรือ ในที่สุดหญิงสาวก็พยักหน้า พร้อมกับร้องบอกตัวเองว่า จะใช้ความสาวของตนหาโอกาสบอกรักเขา

คำตอบที่ได้รับโดยที่เอวาลินไม่ได้เปล่งเสียง ทำให้มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นด้วยความพอใจ เขาจับมือเธอพาเดินเข้าห้องนอนใหญ่ ซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนที่หญิงสาวเดินออกมาก่อนหน้านี้

เทรย์พาเอวาลินมานั่งบนเตียง และปลดเสื้อคลุมออกจากร่างของเธอ เขามองปลายอกชูชันที่กำลังดันเสื้อนอน รู้สึกร้อนและกระหายขึ้นมา ขณะที่คนถูกมองได้เห็นแววตาสีน้ำเงินร้อนแรง จนสามารถทำให้เธอรู้สึกเปลือยต่อหน้าเขา ทั้งที่เสื้อและกางเกงนอนยังปกปิดอยู่ ส่วนนั้นฉ่ำชื้นขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

เจ้าของร่างสูงคุกเข่าลงบนพื้น และทำให้ใบหน้าของเขาอยู่เสมอหน้าอกของเธอ เทรย์ก้มเล็กน้อย จมูกโด่งแตะคลึงส่วนปลายของทรวง เอวาลินสูดหายใจสั่นสะท้าน เธอเตือนตัวเองว่า มันกำลังเกิดขึ้นจริง 'เทรย์กับฉัน...’ โพรงปากร้อนกลืนกินเธอ ทำให้ความคิดหยุดชะงัก พร้อมกับส่งเสียงพร่า

“โอ เทรย์คะ”

สาวลูกครึ่งคิดไม่ถึงว่า ยามที่เทรย์ฝังใบหน้าบนทรวงจะรู้สึกดีขนาดนี้ ขณะที่ซีอีโอแห่งโคลต์แลนเดอร์ ไม่ได้สนใจสิ่งรอบกาย นอกจากความอวบอิ่มสวยงามตรงหน้า เขาจับเสื้อนอนดึงออกทางศีรษะของหญิงสาว และยืดตัวนั่งมอง

แค่ดวงตาดำขลับได้เห็นประกายตาลุกโชนของเขา เธอก็ตื่นตัว จนขนอ่อนทั่วเรือนร่างพากันลุกชัน เทรย์ใช้มือประคองทรวง ก่อนจะเลื่อนมือไปมากดน้ำหนักแผ่วเบา พร้อมกับจ้องมองใบหน้าเอวาลิน เธอสูดหายใจ ความกระดากอายทำให้ดวงตาสวยปิดลง

เทรย์ก้มลงกลืนกิน และสะบัดลิ้นทั่วผิวเนื้ออวบอิ่มอ่อนนุ่ม ร่างกายชายหนุ่มแข็งขึงอย่างรวดเร็ว เธอปลุกเร้าเขาได้ดีเกินคาด จึงแตะร่างสาวให้นอนลงแล้วดึงกางเกงนอนออก สิ่งที่เขาต้องการ เผยความสวยงามให้เห็น และทำให้เทรย์ต้องหายใจแรงลดความพุ่งพล่าน เขาถอดกางเกงของตนออก ก่อนจะนั่งลงระหว่างสองขาเรียว แล้วฝังใบหน้าลงส่วนกลาง ริมฝีปากและลิ้นล่วงลงลึกล้ำ เขารู้สึกเหมือนคนขาดน้ำอยู่กลางทะเลทราย พอมาพบบ่อน้ำในโอเอซิส ก็ตะกรุมตะกรามดื่มกิน

สองมือแข็งกระด้างสอดเข้าใต้บั้นท้ายนุ่มแน่นแล้วยกขึ้น เพื่อให้ริมฝีปากและลิ้นคลุกเคล้าได้อย่างถนัด เอวาลินปล่อยเสียงคราง ส่วนลึกร้องบอกว่าต้องการมากกว่านี้ กายสาวส่ายไหว และทำให้เขาหมดความอดทน ยกร่างขึ้นมาอยู่เหนือเธอ เทรย์บดเบียดและผลักเข้าหาสิ่งที่เขาต้องการ ทั้งรวดเร็วและรุนแรง

“โอว” เขาคำรามอย่างคาดไม่ถึงและหยุดนิ่ง

ขณะเดียวกันเอวาลินก็ร้องออกมา “โอย”

หญิงสาวคร่ำครวญต่อในใจ ‘ฉันเต็มใจมอบครั้งแรกให้เทรย์ แต่ทำไม...’ แม้แต่ความคิดยังสะดุด เพราะไม่คิดว่าความละมุนอ่อนหวานที่ถูกปลุกเร้าเมื่อครู่จะจบลงเร็วนัก ความสาวที่ตั้งใจมอบให้ผู้ชายที่เธอรัก และคิดเอาเองว่าเขาจะทะนุถนอม แต่ยังไม่ทันถึงไหน ความยิ่งใหญ่ก็กระชากความวาบหวาม หวานละมุนออกไป ทิ้งไว้แต่ร่องรอยของความปริแยก แทบจะฉีกร่างออกเป็นสองส่วน

เทรย์รู้สึกว่าร่างเธอเกร็งแน่น เขาแค่ต้องพาตัวเองไปให้ถึงสิ่งที่ต้องการ ในเมื่อเอวาลินเต็มใจให้มันเกิดขึ้น จึงเคลื่อนไหวต่อไป และทำให้หยดน้ำรินไหลลงมาตามหางตาและหยดลงบนหมอน

ร่างสูงใหญ่ยังคงขยับอยู่เหนือร่างของเอวาลิน เธอรู้สึกว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ยาวนาน กว่าความเจ็บจะทุเลา จนกระทั่งความรู้สึกลึกล้ำกลืนกินความเจ็บปวดให้หมดไป ขณะที่หญิงสาวเริ่มผ่อนคลาย และรับความสุขซาบซ่าน เขากลับเกร็งร่างจนสั่นเทิ้ม พร้อมกับเคลื่อนไหวรวดเร็วหนักหน่วง เทรย์คำรามออกมาหลังจากปลดปล่อย เขาฝังใบหน้าตรงซอกคอหอมกรุ่น

กว่าจะรู้สึกตัวว่าเผลอไผลไปกับเด็กในปกครอง จนลืมป้องกัน เขาก็ได้ฝากตัวตนเต็มร่างของเธอเสียแล้ว เทรย์รีบถอนกายออก ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำทันที

เอวาลินผวาเฮือกยามเขาถอนกายออกไป เธอยังไม่ทันได้บอกรักเทรย์ เพราะมัวแต่เสียใจที่เขาทำให้เธอเจ็บ ผู้ชายคนนี้มีแต่หญิงสาวเสนอตัว ไม่แปลกเลยถ้าเขาจะไม่สนใจความรู้สึกของเธอ แต่เอวาลินก็ยังคาดหวังว่า หลังออกจากห้องน้ำจะได้แววตามองตอบมา เหมือนตอนที่เขาบอกว่าเธอสวยเซ็กซี่ และเรื่องนี้มันจะเกิดขึ้นอีก

แต่ทว่า พอเทรย์ออกจากห้องน้ำและเห็นเอวาลินยังนอนอยู่ เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน

“กลับไปนอนห้องของเธอ”

ถ้อยคำยิ่งกว่าคมมีดกรีดบนใบหน้าของคนฟัง เอวาลินสะอึก และพยุงตัวลุกขึ้น ความระบมแล่นปราดจากกลางร่างกระแทกสำนึก ก้อนสะอื้นวิ่งเป็นริ้วขึ้นมาตามลำคอเป็นระลอก จนอัดแน่น และน้ำตาก็พร้อมจะหยดริน จึงรีบคว้าเสื้อกางเกงมาสวม แล้วลุกจากเตียง หญิงสาวเซเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงหยิบเสื้อคลุมบนพื้น แล้วเดินออกจากห้องนอนของผู้ปกครอง

เทรย์มองตาม เขาตัดความรู้สึกทุกอย่าง เอวาลินไม่ใช่คนแรกที่ให้ความสาวกับเขา จึงเลิกสนใจ และเดินมาที่เตียง ซึ่งคราบสีแดงสั่งเขาให้ดึงผ้าห่มมาคลุมไว้ ก่อนจะล้มตัวลงนอน เอื้อมมือปิดโคมไฟ แล้วหลับตาลง

เอวาลินเดินกลับเข้าห้องนอนตนเอง ด้วยความร้าวราน หัวใจแตกสลาย เธอเลือกเองไม่ใช่หรือ สำนึกตัวดีส่งเสียงตำหนิ เธอไม่สนใจสำนึก ปล่อยน้ำตารินไหล และพึมพำเสียงสั่น

“ใช่ ฉันเลือกเอง และฉันจะปล่อยให้มันจบแบบนี้ไม่ได้”

เอวาลินสูดหายใจลึกยาว แล้วพาตัวเองเข้าไปชำระคราบคาวในห้องน้ำ เพียงครู่เดียว หญิงสาวก็ออกมาพร้อมความสดชื่น และหยิบชุดใหม่มาสวม จากนั้นก็เดินออกจากห้องนอน แล้วเปิดประตูห้องนอนใหญ่เข้าไปภายใน ซึ่งพบว่ามันมืดสนิท

“คุณเทรย์” เธอส่งเสียงเรียก เงียบไม่มีเสียงตอบ

เทรย์ทำงานหนัก ธุรกิจของโคลต์แลนเดอร์ ทำให้เขาแทบไม่มีเวลาพักผ่อน ทุกครั้งที่ล้มตัวลงนอนจึงหลับสนิท และจะตื่นขึ้นในเวลาเดิม ราวกับร่างกายตั้งเวลาเอาไว้

เอวาลินจำได้ว่าเตียงอยู่ตรงไหน จึงเดินคลำทางมาจนพบ เธอแตะมือและได้สัมผัสผู้ชายคนแรกของตน และคิดว่าเขาคงหลับสนิท จึงขึ้นไปนอนบนเตียง ร่างสาวพลิกเข้าหาและกอดร่างสูงใหญ่เอาไว้ พลางคิดวางแผนถึงวันพรุ่งนี้

‘พรุ่งนี้ ฉันจะบอกรักเขาตอนตื่นนอน’

เธออมยิ้ม และวาดฝัน คิดวางแผนอนาคต ขอแค่เทรย์เปิดโอกาสให้เธอบ้าง เอวาลินเชื่อว่าจะทำให้เขารักได้แน่นอน เพ้อไปแล้ว เอวา มหาเศรษฐีหล่อเลือกได้อย่างเทรย์น่ะนะ จะเห็นเด็กกำพร้าอย่างหล่อนอยู่ในสายตา เสียงจากสำนึกบั่นทอนความรู้สึก เธอได้แต่โต้ตอบอยู่ในใจ ‘ทำไมต้องซ้ำเติมกันด้วย ฉันไม่มีวันยอมแพ้หรอก’

เอวาลินไม่รู้สึกง่วง เธอยกศีรษะขึ้นแนบแก้มกับแผงอกอบอุ่น ในสมองมีแต่อนาคตสวยหรู โดยมีเทรย์ร่วมอยู่ด้วย กว่าหญิงสาวจะหลับก็เป็นเวลาเกือบสามนาฬิกา