Seducing The Cold Heir

Chapter - 5

*Eto na. Dinagdagan ko ng mga inner thoughts, sensory details, at mga galaw ni Micah para mas buhay at mas mahaba. Walang highlights. Walang italic. Third Person Limited POV kay Micah pa rin. Copy-paste mo na lang.*

---

CHAPTER 5 - EDITED VERSION

“Micah!” Nakangiting salubong sa kanya ng Ninang Giselle niya habang marahan itong bumababa mula sa napakalaking hagdan ng mansyon.

Napatingala siya, at sa sandaling iyon, para niyang nakita ang isang reyna na bumababa mula sa sarili nitong palasyo. Hindi yung reynang nasa picture book. Yung reynang totoo. Yung reynang hindi mo pwedeng hawakan kasi masyadong mahal. Yung reynang kapag naglakad, parang may musika. Suot nito ang silk na roba na kulay cream, at ang bawat hakbang nito sa marmol na hagdan ay kalkulado. Walang ingay. Walang gasgas. Perpekto.

Hindi niya napigilang mapahinto sandali at humanga. Ganito ang buhay na gusto niya. Ganito ang buhay na pinapangarap niya. Sa isip niya, kung gagamitin mo lang nang tama ang ganda at talino mo, siguradong aangat ka. Walang masama sa pagiging ambisyosa basta hindi ka nananapak ng kapwa at marunong kang tumulong kapag nasa taas ka na. Pero kung kailangan manapak para umangat, magsusuot ako ng heels, sa loob-loob niya. At kung kailangan mong tapakan ang iba para hindi ka na muling matapakan, gagawin niya.

“Ninang,” nakangiti niyang bati habang tumatayo mula sa pagkakaupo sa malambot at napakalaking sofa. Parang ngayon lang siya nakaupo sa ganitong klaseng sofa. Sobrang lambot, parang lulubog ka sa sarap. Yung tipong isang upo mo pa lang, ayaw mo nang tumayo. Yung tipong yung sofa sa apartment nila, mukhang basahan na lang kumpara dito. Yung tipong kapag umupo ka rito, pakiramdam mo, ito na yung trono mo.

Isang kasambahay ang nagpapasok sa kanya sa loob ng mansyon at pinaghintay siya sa sala habang tinatawag ang Ninang niya mula sa ikalawang palapag. Habang naghihintay, hindi niya maiwasang libutin ng tingin ang buong paligid. Mataas ang kisame. May malalaking chandelier na kumikislap sa liwanag, parang mga bituin na bumagsak sa loob ng bahay. Ang sahig ay makintab na marmol na kita niya ang repleksyon niya. Ang mga dingding ay may mga mamahaling paintings na hindi niya maintindihan pero alam niyang mahal. May vase na kasing tangkad niya sa gilid. May estatwa na mukhang ginto.

Hindi ito basta bahay. Palasyo ito. At ngayon, narito siya. Sa loob ng palasyo na sa pangarap lang niya natatanaw. Amoy aircon. Amoy pabango. Amoy bagong pintura. Amoy pera.

Hindi na ako babalik sa dati, bulong niya sa sarili. Kahit anong mangyari. Kahit sino pang makalaban ko. Hindi na ako babalik sa apartment na may tulo ang bubong. Hindi na ako babalik sa kusinang amoy sardinas. Hindi na ako babalik sa buhay na kailangan mong magbilang ng barya para sa pamasahe.

“Oh dear, thank you for coming,” malambing na saad ng Ninang Giselle niya habang lumalapit para makipag-beso at yakapin siya. Mabango. Amoy mamahalin. Yung amoy na hindi mo mabibili sa Divisoria. Yung amoy na kapag naamoy mo, alam mong mayaman ang may-ari.

“Good morning po, Ninang Giselle,” magalang niyang bati. Magalang, pero hindi uto-uto. Nakangiti, pero hindi sunud-sunuran. Alam niya kung paano laruin ang larong ito.

“Dala mo na ba ang mga gamit mo?” tanong nito.

Tumango siya at itinuro ang maliit niyang maleta na nasa gilid, iyon lang ang dala niya. Isang maleta. Kasya lahat ng buhay niya sa isang maleta. Mga lumang damit. Isang pares ng sapatos na may tuklap na. Mga librong hindi na niya babasahin. Pero pagkatapos ng araw na ito, hindi na. Mapupuno na ang maletang ito ng mga bagong damit. Mga damit na may brand. Mga damit na hindi niya kayang bayaran dati.

“Magaling,” saad nito bago tumawag ng kasambahay. “Dalhin ninyo iyan sa guest room.”

Agad namang kumilos ang kasambahay. Hindi niya maiwasang mapangiti. Sa laki ng bahay na ito, siguradong hindi lang basta guest room ang makukuha niya. Yung guest room dito, mas malaki pa sa buong apartment nila sigurado iyon. Yung guest room dito, may sarili pang banyo na mas malinis pa sa kusina nila.

“Nakapag-breakfast ka na ba, hija?” tanong ng Ninang niya.

“Hindi pa po, Ninang. Hindi po kasi ako mahilig mag-almusal,” sagot niya. Sa totoo lang, nagmadali siyang umalis kanina para maiwasan ang Mommy niya. Ayaw niyang marinig ulit yung boses nitong galit. Ayaw niyang makita ulit yung mukha nitong nasasaktan. Hindi pa ngayon, Mommy. Pagbalik ko, saka mo na ako patawarin. Pagbalik ko, dala ko na ang buhay na deserve mo.

“Okay lang iyan. Magbibihis muna ako, tapos magkakape tayo sa labas,” saad nito.

Napatingin siya rito. Kung tutuusin, parang handa na ito. Maganda ang suot, maayos ang buhok, at perpekto ang ayos ng mukha. Silk na blouse. Pearl na hikaw. Lipstick na hindi nag-smudge. Kuko na bagong manicure. Ganito talaga kapag may pera, naisip niya. Kahit kakagising mo lang, mukha ka pa ring nasa magazine. Kahit hindi ka pa naliligo, mukha ka pa ring mabango.

“Sige po, Ninang,” sagot niya.

“Halika muna, ihatid kita sa magiging silid mo para hindi ka mainip habang naghihintay,” dagdag nito habang hinahawakan ang kamay niya. Malamig ang kamay nito. Malambot. Walang kalyo. Kamay ng babaeng hindi naglalaba. Kamay ng babaeng hindi naghuhugas ng pinggan. “Alam mo naman, marami pa akong kailangang ayusin bago ako lumabas. Ayokong makita ako ng iba na hindi maayos.”

Napangiti siya at sumabay sa pag-akyat ng hagdan. Habang umaakyat sila, ramdam na ramdam niya ang bawat hakbang. Parang bawat baitang ng hagdan ay palayo siya nang palayo sa dati niyang buhay. Papunta sa buhay na gusto niya. Sa buhay na pinagdarasal niyang makamit.

Isang hakbang. Dalawa. Tatlo. Paalam, kahirapan. Paalam, sardinas. Paalam, apartment na amoy kulob.

Sa hallway pa lang, napanganga na siya. Mahaba. Malawak. May carpet na parang sa hotel. Yung carpet na kapag inapakan mo, lumulubog yung paa mo. Yung carpet na ayaw mong tapakan ng maduming sapatos. May mga pintuan na halatang mamahalin ang disenyo. Gold ang mga doorknob. May mga paintings sa dingding na sigurado siyang original. May mga paso ng bulaklak na totoo, hindi plastik.

“Micah, sa ngayon sa guest room ka muna dahil guest kita,” saad ng Ninang niya. “Pero kapag nagawa mo na ang misyon natin, lilipat ka sa silid ni Damian.”

Itinuro nito ang isang saradong pinto sa dulo ng hallway. Malaking pinto. Maitim na kahoy. May ukit. Mukhang mabigat. Mukhang mahal.

Napatingin siya roon. Tahimik. Mabigat. Parang may misteryong naghihintay sa likod nito. Parang may sikretong hindi niya pa alam. Parang may lalaking naghihintay na babago sa buhay niya.

Napangiti siya. “Don’t worry po, Ninang. Mangyayari po iyon agad pagdating pa lang ni Damian,” kumpiyansa niyang sagot. Hindi niya pa kilala si Damian Navarro. Hindi niya pa nakikita ang mukha. Pero wala siyang pakialam. Gwapo o pangit, mayaman siya. At yun ang mahalaga.

“Iyan ang gusto ko sa iyo,” saad nito. “Matapang at palaban.”

Muli niyang sinulyapan ang pintuan bago sila nagpatuloy sa paglalakad. Iyan ang magiging daan ko, bulong niya sa sarili. Iyan ang magiging trono ko. Iyan ang magiging kwarto ko. Sa loob ng kwartong iyon, matutulog si Damian Navarro. At sa loob ng kwartong iyon, mahuhulog siya sa kanya.

“Here, ito ang magiging silid mo pansamantala,” saad ng Ninang Giselle niya habang binubuksan ang isang pinto. “Pumasok ka, Micah. Pinalinis at pinaayos ko iyan para sa iyo.”

Ngumiti siya at pumasok sa loob. At tulad ng inaasahan niya. Maganda. Malaki. Malinis. Malayo sa dati niyang silid. Malayo sa silid na may pintura na tuklap na. Malayo sa silid na may bintana na kapag umuulan, pumapasok ang tubig. Malayo sa silid na may ipis sa sulok.

May king-sized bed na may makapal na comforter, malalambot na unan, at headboard na parang pang-hotel. May vanity table na may ilaw na parang sa artista. Malaking cabinet na kasya lahat ng damit niya sampung beses. At sariling banyo na kumpleto sa lahat. Yung banyo na may bathtub. Yung banyo na may shower na may salamin. Hindi pa siya naliligo sa bathtub sa buong buhay niya.

“Ang ganda po, Ninang,” saad niya habang iniikot ang tingin sa buong silid. Ito. Ito yung buhay na deserve ko. Ito yung buhay na ipinanganak ako para dito. Hindi ako ipinanganak para sa apartment na may tulo. Hindi ako ipinanganak para sa sardinas. Ipinanganak ako para dito.

“Micah,” tawag ng Ninang niya. “Ngayong nandito ka na sa mansyon, mas mabuting tawagin mo na akong Tita. Sinabi ko kay Daniel na pamangkin kita.”

Tumango siya. “Don’t worry po, Tita. Madali po akong matuto,” nakangiti niyang sagot. Matuto kung paano magsinungaling. Matuto kung paano umarte. Matuto kung paano manalo. Matuto kung paano maging Navarro.

“Good girl,” saad nito.

Matapos siyang iwan ng Ninang niya, nagpaalam itong mag-aayos muna. Medyo matatagalan daw ito, kaya maaari muna siyang magpahinga.

Pagkalabas nito, agad siyang tumalon sa kama. Napapikit siya. Sobrang lambot. Sobrang sarap. Parang ayaw na niyang bumangon. Parang gusto niyang matulog dito habambuhay. Yung kutson, parang ulap. Yung kumot, parang yakap. Yung unan, parang hindi niya gustong bitawan.

“Ganito ang kama na bagay sa akin,” bulong niya habang nakatingin sa kisame. Yung kisame na hindi tumutulo. Yung kisame na walang amag. Yung kisame na may disenyo.

Unti-unti, iniangat niya ang kanyang kamay at pinagmamasdan ang sarili. Ang mga daliri niya. Ang mga kuko niya na walang nail polish. Soon, magkakaroon na. “Ganito ang buhay na gusto ko,” dagdag niya.

Napangiti siya. At saka siya napabuntong hininga. Sumagi sa isip niya ang Mommy niya. Ang maliit nilang apartment. Ang mga gabing puyat ito sa trabaho. Ang simpleng buhay na pilit nitong pinapaniwala sa kanya na sapat na. Yung buhay na basta may makain, okay na. Yung buhay na basta magkakasama, masaya na.

“Hindi sapat,” bulong niya. Hindi para sa kanya. Hindi para sa kanila. Hindi para sa babaeng katulad niya na alam niyang deserve ang higit pa.

Sorry, po Mommy. Pero nagsasawa na akong maging mahirap. Nagsasawa na akong maging kontento sa pwede na. Nagsasawa na akong magtiis. Nagsasawa na akong makitang nahihirapan ka.

“Kukunin kita, Mommy,” mahinang saad niya. “Hindi ka na magtatrabaho. Hindi ka na maghihirap pa.” Pagbalik ko, ikaw na ang magiging reyna. Ako na ang mag-aalaga sa iyo. Hindi mo na kailangang sumagot ng tawag ng ibang tao. Hindi mo na kailangang magpaumanhin sa boss mo. Hindi mo na kailangang mag-overtime. Hindi mo na kailangang magpuyat.

Napapikit siya sandali. Pagdilat niya, ibang Micah na siya. Mas determinado. Mas matapang. Wala pa siyang ideya kung ano ang hitsura ni Damian. Hindi niya alam kung gwapo ito o hindi. Hindi niya alam kung madali ba itong akitin o hindi. Hindi niya alam kung mayabang ba ito o mabait.

Pero isang bagay ang sigurado siya. Kaya niya.

“Kahit ano pa ang itsura mo, Damian Navarro,” bulong niya, “Mahuhulog ka sa akin.”

Tumayo siya mula sa kama at tumingin muli sa paligid ng silid. Bumaba siya at naglakad-lakad sa loob ng silid. Pinadaanan niya ng kamay ang mga mamahaling gamit. Ang makinis na kahoy ng cabinet. Ang malambot na tela ng kurtina. Ang malamig na hangin mula sa aircon. Ang malamig na sahig sa paa niya.

Lahat ng ito. Magiging kanya. Hindi siya papayag na hanggang dito lang ito. Hindi siya papayag na maging panandalian lang ang lahat ng ito. Hindi siya papayag na paalisin siya pagkatapos ng isang taon.

Hindi ako bisita dito. Hindi ako guest. Ito na ang bahay ko. Ito na ang kwarto ko. At yung kwarto ni Damian, magiging kwarto ko rin.

“Akin na ito,” mahinang saad niya.

At sa sandaling iyon, alam niyang nagsisimula na ang tunay niyang laban. Isang laban na hindi lang tungkol sa pag-ibig, kundi sa kapangyarihan. Sa pera. At sa buhay na matagal na niyang inaangkin sa isip pa lang. At ngayon unti-unti na niya itong kinukuha sa realidad.

Paalam, Micah na mahirap. Paalam, Micah na nakatira sa apartment. Paalam, Micah na umaasa sa sweldo ng nanay.

Hello, Micah na magiging reyna. Hello, Micah na magiging Navarro.