Seducing The Cold Heir

Chapter - 7

Pag-uwi nila ng Ninang Giselle niya sa mansyon ng mga Navarro, agad niyang narinig sa isang kasambahay na dumating na raw ang asawa nito at kasalukuyang nasa library.

“Ipapakilala na kita kay Daniel,” saad ng Ninang niya, saka agad na naglakad patungo sa direksyon ng library na tila sabik na sabik itong maipakita siya sa asawa. Yung lakad na parang nanalo sa lotto. Yung ngiting hindi para sa asawa, kundi para sa planong gumagana. Yung kislap sa mata na hindi pagmamahal, kundi tagumpay.

Sumunod naman siya, tahimik ngunit alerto ang isip. Bahagyang kabado, pero mas nangingibabaw ang excitement. Ito na ang simula ng totoong laban niya, ang unang hakbang papasok sa mundong matagal na niyang gustong mapasok. Hindi na siya nanonood lang sa labas ng gate. Nasa loob na siya ngayon. At hindi siya aalis hangga’t hindi sa kanya ang bahay. Hangga’t hindi sa kanya ang apelyido. Hangga’t hindi sa kanya ang lahat.

Napag-usapan na nila ang gagawin. Pamangkin siya ng Ninang niya, mula sa malayong kamag-anak. Isang matalinong estudyante na nangangailangan ng tulong para makapagtapos. Dahil doon, kukunin siya ng Ninang niya para doon na tumira sa mansyon habang nag-aaral. Malinis ang kwento. Kapanipaniwala. At higit sa lahat kapaki-pakinabang para sa kanilang dalawa. Siya ang armas. Si Giselle ang utak. Si Daniel ang bangko.

Ayon pa sa Ninang niya, maraming scholars ang tinutulungan ng asawa nito. Mga batang may pangarap pero kapos sa buhay. Kaya panigurado raw na hindi siya matatanggihan ni Mr. Navarro. Mga batang ginagamit para magmukhang santo. Mga batang katulad niya, pero ang difference niya, alam niya ang laro. Alam niyang hindi libreng tulong iyon. Lahat may kapalit.

Pagdating nila sa harap ng library, marahang kumatok ang Ninang niya bago ito tuluyang pumasok.

“Daniel, honey,” malambing nitong tawag. Yung honey na parang asukal, pero may lason sa ilalim. Yung honey na kapag narinig mo, alam mong may kailangan.

Sumunod siya sa loob at agad na bumungad sa kanya ang isang malawak na silid na puno ng mga libro. Amoy lumang papel at kahoy. Amoy pera na hindi na kailangang ipagyabang. Amoy kaalaman na binili. May malaking mesa sa gitna, at doon nakaupo ang isang lalaking may edad na, nakasuot ng salamin at tila abala pa rin sa pagtatrabaho. May mga papel sa harap. May laptop na bukas. May tasa ng kape na hindi pa nauubos.

Ganito yata ang mga tunay na mayayaman, naisip niya. Kahit nasa bahay na, hindi pa rin tumitigil. Hindi nagpapahinga. Kasi ang pera, hindi natutulog. Kasi ang imperyo, hindi binabantayan ng sarili.

“Oh… honey, may bisita yata tayo?” tanong ng lalaki habang inaayos ang suot nitong salamin at tinitigan siya nang mabuti. Walang hinala sa mata. Walang duda. Puro kabutihan. Puro tiwala. Yung tingin ng taong hindi sanay maloko kasi wala namang nagtatangkang manloko sa kanya. Hanggang ngayon.

“Oo,” sagot ng Ninang niya. “Siya si Micah, iyong pamangkin ko na nabanggit ko sa iyo. Nag-aaral siya sa San Miguel University at gusto ko sanang dito muna siya tumira.”

“Ah… siya na ba iyan,” saad ng lalaki habang tumatayo mula sa kinauupuan nito at dahan-dahang lumalapit sa kanya. Mas malinaw na niya itong nakita. Tinatayang nasa animnapung taong gulang pataas, ngunit matikas pa rin ang tindig. May uban na ang buhok pero makapal pa rin. May linya na ang mukha pero hindi pa lupaypay. May awtoridad sa kilos, pero hindi nakakatakot. Sa halip, may kakaibang kabaitan ang aura nito. Yung aura ng lolo na magbibigay sa iyo ng pera kapag nagmano ka.

May itsura din katulad ng anak nito. Kaya pala gwapo si Damian. Sa ama pala nagmana. Sa ama pala nakuha yung tindig. Yung panga. Yung mata.

“Micah, bumati ka kay Mr. Daniel Navarro, ang asawa ko,” utos ng Ninang niya.

“Magandang araw po, Mr. Navarro,” agad niyang bati, bahagyang yumuko bilang paggalang. Perfect ang yuko. Hindi masyadong mababa para magmukhang alila. Hindi masyadong mataas para magmukhang bastos. Sakto lang. Pinagpraktisan niya iyon sa salamin.

“Kumusta ka, hija?” malumanay na tanong nito, kasabay ng isang magaan at totoong ngiti. Yung ngiting hindi mo makikita sa mga taong sanay manloko. Yung ngiting delikado para sa kanya, kasi baka matunaw siya at lumabas ang tunay niyang motibo. Yung ngiting nagpaparamdam sa kanya na masama siyang tao.

“Okay lang po,” mahinhin niyang tugon. Hindi okay. Kinakabahan siya. Pero hindi pwedeng mahalata. Kailangan niyang maging artista. Kailangan niyang maniwala sa sarili niyang kasinungalingan.

“Welcome sa aming bahay,” saad nito. “Feel at home ka lang dito. Basta pagbutihin mo ang pag-aaral mo. Iyan ang kayamanang hindi kailanman mawawala sa iyo.”

“Salamat po,” sagot niya.

Hindi niya inaasahan na magiging ganoon kabait sa kanya si Mr. Navarro. Akala niya masungit. Akala niya magtatanong. Akala niya magdududa. Pero wala. Tanggap agad. Ngiti agad. Welcome agad. Kaya napapaikot lang ito ng Ninang Giselle niya. Binobola at pineperahan. Tulad ng gagawin niya kay Damian soon. Tulad ng ginagawa na nila ngayon.

“Salamat, honey, sa pagtanggap mo kay Micah,” malungkot na saad ng Ninang niya. “Lalo na ngayon na nahihirapan siya sa pag-aaral. Mabuti na lang at matalino ang bata.”

Napatingin siya sa Ninang niya. Hindi naman siya nahihirapan, nais niyang sabihin. Kaya naman siya ng Mommy niya pag-aralin. Scholar siya. May kakayahan siya. Top siya sa klase. Pero hindi niya iyon sinabi. Bahagi iyon ng papel na kailangan niyang gampanan. Ang papel ng kaawa-awang pamangkin. Ang papel ng batang nangangailangan ng tulong. Ang papel na kapag ginampanan mo nang maayos, milyon ang premyo.

Sa San Miguel University, totoo namang ibang mundo ang ginagalawan ng mga estudyante. Halos lahat ay mayayaman, may sariling sasakyan, branded ang mga suot, at halatang hindi iniisip ang pera. Yung baon nila, tuition niya na. Yung sapatos nila, isang buwang renta nila. Samantalang siya, simpleng damit lang. Mga nabili sa mall. Mga local brand. Yung bag niya, peke. Yung relo niya, walang brand. Hindi pa niya kayang sumabay sa level ng iba, pero darating rin siya roon. Sigurado siya. Hindi ngayon. Pero malapit na.

“Malaki ang bahay na ito,” saad ni Mr. Navarro. “At mabuti na rin na may makasama ka, Giselle… lalo na kung sakaling mawala na ako.”

“Naku, Daniel! Huwag ka ngang magsalita ng ganyan!” agad na reaksyon ng Ninang niya, sabay yakap dito. Yung yakap na mahigpit, pero malamig. Yung yakap na parang Oscar-worthy performance. Yung yakap na kung may camera, best actress na siya.

Napatingin siya sa eksena. Para sa iba, baka mukhang puno iyon ng pagmamahal. Pero para sa kanya, may kulang. May mali. Alam niyang pera lang ang habol ng Ninang niya. At kahit gaano pa ito kahusay magpanggap, ramdam niya ang katotohanan. Yung katawan ni Giselle, nandiyan. Pero yung puso, nasa bank account.

Naiilang siya. At kung pwede lang, gusto na niyang lumabas ng library para hindi na masaksihan pa ang drama. Ang cringe. Ang fake. Parang teleserye na alam mo na ang ending. Parang pelikula na alam mong kontrabida ang umiiyak.

“Sige na,” saad ni Mr. Navarro. “Ipakita mo na kay Micah ang magiging silid niya. Sigurado akong naihanda na iyon ng mga kasambahay.”

Agad kumalas ang Ninang niya sa yakap at sinulyapan siya. “Sige, honey. Aasikasuhin ko lang si Micah,” saad nito.

Tumango si Mr. Navarro, at tuluyan na silang lumabas ng library.

Habang paakyat sila ng hagdan, hindi niya maiwasang mapatingin sa paligid. Mas lalo niyang naramdaman ang laki ng bahay. Ang katahimikan. Ang kapangyarihan. Yung katahimikang binili ng milyon. Yung katahimikang hindi mo maririnig sa apartment nila. Doon, rinig mo yung kapitbahay na nag-aaway. Dito, rinig mo lang ang sarili mong hinga.

“Mabait siya, hindi ba?” tanong ng Ninang niya.

“Opo, Tita,” sagot niya. At totoo iyon. Mabait si Mr. Navarro. At sa hindi niya inaasahan, may bahagyang kirot siyang naramdaman sa dibdib. Hindi niya alam kung awa ba iyon o konsensya. Konsensya? Ano yun? Pwede bang ibenta? Pwede bang isangla? Hindi rin siya sigurado kung swerte o malas si Mr. Navarro, Dahil sa kabila ng lahat ng kayamanan nito, mukhang hindi nito nakuha ang tunay na pagmamahal. At siya, bahagi siya ng panlilinlang na gagawin dito.

Sandali siyang napaisip. Hanggang saan siya dadalhin ng desisyong ito? Hanggang saan siya babagsak kapag nalaman ni Daniel ang totoo? Hanggang saan siya aakyat kapag nagtagumpay siya? Pero agad niya ring inalis ang pagdududa. Hindi siya pwedeng umatras ngayon. Nasimulan na niya. Ang unang step, ginawa na niya. Wala nang atrasan. Paurong, balik sa lusak. Pasulong, mansyon. Paurong, sardinas. Pasulong, steak.

“Ipapatawag na lang kita kung kailangan,” saad ni Ninang niya nang makaakyat na sila.

“Maraming salamat po, Tita,” pasalamat niya.

Ngumiti ang Ninang niya, isang ngiting alam niyang may ibang kahulugan. Isang ngiting nagsasabing alam ko ang plano mo, at parte ka ng plano ko. “Basta susunod ka lang sa lahat ng plano ko, Micah,” saad nito. “Magkakasundo tayo. At pareho tayong makikinabang.”

Tumango siya. Malinaw iyon. Walang atrasan. Walang pagdududa. Sa loob ng mansyon na ito, hindi lang siya bisita. Isa siyang manlalaro at ang larong papasukin niya ay hindi basta-basta. Ito ang laro ng buhay niya. Ito ang laro na kapag nanalo siya, hindi na siya babalik sa dati.

Habang pinagmamasdan niya ang pintuan ng kanyang magiging silid, dahan-dahan niyang hinawakan ang doorknob. Malamig. Mabigat. Ginto. Sa simpleng pagpasok na iyon, parang may bagong mundong bubukas para sa kanya. Isang mundong puno ng karangyaan. Isang mundong puno ng tukso. At isang mundong puno ng panganib.

Ngumiti siya. At sa unang pagkakataon, ramdam niya. Malapit na niyang makuha ang buhay na matagal na niyang pinapangarap. At kahit sino pa ang masagasaan, hindi siya titigil, makamit lang ang buhay na nais niya. Kahit si Daniel. Kahit si Damian. Kahit ang Mommy niya.

Sorry, pero ngayon, ako naman.