Ferris Wheel

Aurelia's POV Kasalukuyan akong andito sa bahay ng kaklase ko at umiinom, ilang araw niya na rin akong hindi tinetext maski tawagan ay hindi rin. "Tama na nga muna yang cellphone lia, nagsasaya tayo dito oh!" pasigaw na sabi nito sa'kin. "May hinihintay lang akong text." mahina kong sabi sakanya, at sumama naman agad ang tingin neto sakin. Dali-dali naman niya akong inabutan ng alak at pinatungga iyon sakin, sabay salita neto. "Alam mo walang dulot sayo yang lalakeng yan eh, puro ka Leo eh." aniya. "Meron." "Wala!" "Meron nga sabi eh!" "Wala!" Nagsalin nanaman siya ulit ng alak sa baso niya at tsaka niya yun tinungga. Nagulat naman ako ng bigla itong nagtaas ng boses sakin, at sa amin nabaling ang atensyon nilang lahat. "Tanga-tanga mo lia, sarap mo iumpog. Hindi ko alam saan ka dadalhin niyang karupukan mong babae ka." aniya. "Ano ba yan, ang ingay niyo namang dalawa. At ikaw naman Aya bawas-bawasan mo yang kaingayan sa bibig mo gawin kitang pulutan tamo! " pagsuway samin ni Cleo. Isa ring tong papansin bagay sila. At ano naman sinasabe netong gagawin niyang pulutan si Aya? "Pinagsasabe mo diyan?" sa tono ni Aya ay mukhang hindi niya nagustuhan ang sinabe neto. "Wala, sabi ko ang ganda mo." "Tanga-tanga ka ba?" "Tanga sayo." "Aalis lang ako." basag ko sa nakakarinding pagbabatuhan nila ng salita sa mismong mukha ko. Bago pa ako makatayo ay hinawakan niya ako sa braso. "Saan ka nanaman pupunta? Diyan sa magaling mong boyfriend, Aurelia Freya Lautina? Jusko, ewan ko kelan ka ba mauumpog o ako na ba dapat mismo gumawa nun sayo. Osiya, umalis ka na bago pa kita hindi matansiya. Magiingat ka, tawagan mo ako." tsaka ako pwersahang hinila palabas at niyakap ako. Tch. Sumakay na akong jeep, at hindi ko mapaliwanag ang aking nararamdaman. Nanlalamig ako at bumibilis ang t***k ng puso ko. Nang makarating na ako sa harap ng bahay nila ay agad-agaran ko namang nakita ang kapatid niyang babae, kumaway ako dito at saglitang pinababa. "Asan kuya mo?" utal ko pang sabi, sa sobrang kaba na nararamdaman ko. "Nasa loob ate eh" aniya. "Pwede mo siyang tawagin dito, bell? Gusto ko siya makausap kamo." "Sige ate sandali ha." atsaka tumakbo na ito pataas ng hagdanan. Habang naghihintay ako ay hindi ko maiwasang wag mabalisa at magisip ng sobra. Hindi ko alam ang gagawin ko sa mga oras na to. "Bakit ka andito? Gabi na." tsaka ako bumalik sa katinuan ng marinig ko ang pamilyar na boses, at siya na pala ito. Tinignan ko muna siya at tsaka nag-isip ng sasabihin, hindi ko alam kung ang itatanong ko ba ay kung ayos pa ba kami, kung kamusta siya at higit sa lahat kung mahal pa ba niya ako. "Ah- eh-, a-ano kasi" "Ano?" "Kamusta?" "Ayos lang, may kailangan ka ba?" hindi ko alam pero may kung anong kirot sa puso ang naramdaman ko. "Mahal mo pa ba ko?" "Sana." "Anong sana Leo?" gumargal ang boses ko at nangilid na ang mga luhang nagbabadya na ring tumulo. "Ano ba gusto mo?" galit niyang sabe, at akma ng tatalikod sa'kin. "Mahal mo pa ba ako?" "Oo." "Bakit ganito? Halos isang linggo mo akong hindi kinakausap at hindi kinita. Iisa lang tayo ng school oh, Kasi iisa lang naman ang Felix University, diba?" "Ayokong makita ka." "Ayos naman tayo ha? Bakit biglang nagkaganito?" "Ano ba gusto mong marinig sakin? Ha? Na hindi na kita mahal? Oo sige, hindi na kita mahal. Ok ka na ba?" sa sandaling magbibitaw siya ng salita ay hindi ko maiwasang wag mangatal, ganun na lamang siguro ang epekto niya sakin. Nagulat naman ako ng bigla niya akong hilahin at bumulong ng nagpatindig ng balahibo ko. "Dun tayo, wag tayo dito sa harap ng bahay magusap." aniya. "Aray ko naman sab-" pinatahimik niya ako gamit ang hintuturo niya at pinaupo sa loob ng jeep. Kung dito kami magbebreak, ang cheap naman. Gusto kong magbiro sa ganitong sitwasyon, pero mukha uuwi akong luhaan. "So tell me, ano pa bang gusto mong malaman? I told you hindi na kita mahal diba." wag mo kong maenglish-english, Shuta ka Leo. "You love me, right? Please, sabihin mo saking mahal mo pa ako." "Paulit-ulit ka Aurelia, Putangina naman." sabay hilamos niya sakanyang mukha. "Aba, tangina." singhal ko. "Nagmumura ka rin?" "Bobo, hindi papuri yan. Hindi lang tayo nagusap ng isang linggo lumipad na isip mo?" "Hindi ko alam kung magwowork pa ba to, hindi ko alam, Aurelia." "Bakit?" hinawakan ko ang kamay niya at nagtanong nang mang ilang ulit. "Bakit Leo? Bakit? Masaya naman tayo, diba? Ok naman tayo nung nakaraan diba? Ano ba nararamdaman mo sakin? joke? Ano ba ako sayo play time? Jusmiyo." sabay hilamos ng dalawang palad ko sa aking mukha. "Hindi." "I love you, Leo eh. I really do. Minahal kita higit sa akala mo, Higit pa sa gusto mo. Kasi yun ung deserve mo, Yun ang dapat. Pero bakit ganito?" "Anong ganito?" "Kulang na kulang ako sayo." gumargal ang boses ko, kasabay rin ng pagbuntong hininga ko. "Lia, ayoko na. Pagod na ako." "Are you kidding me? Pagod ka saan? Lintik na yan oh! Napagod ka sakin? Ano ba ginagawa mo sa relasyon natin?" paninigaw ko. Dahil hindi ko na talaga mapigilan ang sarili ko, gusto ko siyang sapakin nang paulit-ulit. "I'm inlove with somebody else, Aurelia." "What did i do, Leo? Inlove ka kanino? For god sake, isang linggo lang tayong hindi nagusap oh! Tapos sasabihin mo yan mismo sa mukha ko? Putanginang buhay to oh! Ang gulo gulo mo. Tarantado ka bang talaga?" "Look, I'm sorry." hindi siya makatingin sa akin ng diretso at nilalaro niya rin ang mga daliri niya. Tangina, kung ganito ka pala kasakit mahalin, sana hindi na lang ako sumugal ng ganun kalala. Sana binalasa na lang kitang lintik ka! "Sorry? Sorry ba ang magtatanggal lahat ng sakit? Sorry ba ang magpapawala lahat ng pesteng galit at hinanakit sakin? Limang taon oh, limang taon yung masasayang. Pesteng sorry kasi yan oh, ginagawa mo ng hobby Leo, Putangina." Hindi na siya nakapagsalita at tinignan niya lang ako. Hindi na ito yung nakasayan kong tingin, malamig na titig na lamang ang ginagawad niya sa akin. Bahagya niya naman akong niyakap, na ikinagulat ko. Ramdam ko ang lamig sa bawat haplos niya sa likod ko, at hininga niya sa aking leeg. Huling yakap na ba ito? "Sino yung babae?" "Sophia." "Sino?" At bigla akong napakalas sa yakap niya. Pinunasan ang mga nanginglid na luha sa mata ko. "Si Sophia" "Stupid, A 1st year highschool girl? Nagiisip ka pa ba ng tama, Leo?" "Patapusin mo ako, mageexplain ako." "Go ahead, habang nagtitimpi pa ako sayo, Gago ka!" sigaw ko. "Nung isang linggong hindi kita kinausap, siya ang kausap ko. Her name is Sophia Latarina Ash. Yes, is that true i'm inlove her, Lia. But can you just please wait for me, i just want to clarify my feelings." "Is that so?" "That's enough, Magbreak na tayo." "What?" "I said, magbreak na tayo. Nagtutuli ka ba? At anong sabi mo? Gusto mong iclarify pa feelings mo? Para saan? Nagagaguhan lang tayo dito. Tinarantado mo lang ako." "But-" "Ano?" "Pwede mo ba akong hintayin?" "Uuwi na ako, hindi ko alam kung maghihintay pa kita. Hindi ako ganun katanga para sa mga ganyan bagay, Leo." Tsaka ko siya tinalikuran at umalis na sa lugar na yun. Sana panaginip na lang lahat ng ito. Hindi ko alam kung paano magsisimula ulit, hindi ko alam kung paano mananatiling ganito sa kahaba ng panahon. 5years, Leo. Bakit ganun na lang kadali sayong mainlove sa tao ng ganung kabilis? What the f**k. And that's how my relationship ended.