* * * * *
"Güzel, o halde öğlen molasına beraber çıkalım. Bir kahve içerken konuşuruz. Şu an işe dönmem gerekiyor," dedi.
Kafamı olanca anlamıyla salladım. Yanaklarım hâlâ utancımdan yanıyordu.
“Ben çıkabilir miyim?” diye sordum.
Bu sefer beni tutmadı, izin verdi. Hızlıca odadan çıkıp masama döndüm. Orada onun kollarında, dudaklarındayken kan ter içinde kalmıştım.
Kalbim güm güm atıyor, karnımda kelebekler uçuşuyordu. Dün gece yaşadıklarımız –yani bölük pörçük hatırladığım kadarı bile– yüzümü kızartıyordu. Koskoca Bora Akhan’la kahve içmeye çıkacaktık. Ne diyecekti bilmiyordum ama benim de onunla ciddi bir şekilde konuşmam gerekiyordu. Beni yanlış anlamasını istemiyordum.
Ben nikâhsız ilişki yaşamayı yanlış bulan kişilerdendim. Elbette diğer insanların ne yaptığı kendisini ilgilendir
