Myla's Depression

Kabanata 5

Familiar

Travis was leaning on the hard wall and he was looking at me with his serious look. I don't want to observe him but I noticed that he was a bit thinner now than before.

I shook my head, I shouldn't be thinking about that at this moment. Hindi ko dapat siya pinupukulan ng kahit katiting na atensyon. He does not deserve any of it!

I was not even sure if this is just a dream or a real one. Napalunok ako at dahan dahang umatras. He was smirking and his eyes traveled at me from head to toe, it was actually an insulting look.

Napalunok na naman ako. Is he planning something again? Hindi pa ba sapat ang ginawa niya noon? Ang mga pang gagago niya sa akin?

Hindi ko alam pero ngayong nasa harapan ko siya ngayon ay parang bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya noong umagang iyon.

"To make you love me like I loved you before. "

"And I succeeded, Myla."

"I'm so glad that I'm your first. Thank you, Myla. "

"I f****d you great, right?"

Umiling ako dahil hindi ito maaari, this is just crazy. Bakit parang naririnig ko ang mga iyon? This is not normal.

I covered my ears with my trembling hands because I honestly can't bare listen to any of it again! Sa tuwing naaalala ko ang mga nangyari ay parang tinutusok ng maraming kutsilyo ang dibdib ko. Is this what Ma'am Irene was telling me about? Flashbacks and pain? I did not expect this.

I closed my eyes when he started to take a step, lumalapit siya! Is he going to hurt me?

Nanubig bigla ang mga mata ko. Pumikit na ako dahil ayokong makita niyang umiiyak ako, ayokong makita niyang nanghihina ako. Matutuwa siya.

"What are you doing?" Buo ng pagtataka ang boses niya na narinig ko.

Mas lalo ko pang tinakpan ang teynga ko at mas lalong pumikit. I don't know what's happening to me but I'm freaking trembling! I just don't want to hear anything from him again, it might hurt me more.

Napalunok ako nang maramdaman ko ang kamay niya sa magkabilang kamay ko na nakahawak sa teynga ko. He tried to remove my hands from my ears but he could not do it because I was holding it very tight!

"W-What is it?" I heard his voice again. He's maybe wondering why am I covering my ears. But I don't care anymore!

Ako din ay nagtataka sa ginagawa ko but one thing is for sure, I just don't want to hear any words from him.

Dumilat ako at tumingin sa kanya, kung kanina ay nakangisi siya, ngayon naman ay sobrang seryoso ng mukha niya. I saw pain, too, kung hindi ako nagkakamali. Ngunit nangingibabaw doon ang pagtataka.

Nanlalamig ang katawan ko dahil sa paghawak niya sa kamay ko. Why is he even touching me?

My breathing gets heavier in every second. He tried again to remove my hand from my ears but I immediately pushed him. Hindi niya ako dapat hinahawakan!

Mabilis kong hinanap ang susi sa bag ko and I walked towards my door. I need to go back inside my condo, dahil hindi ko alam ang mangyayari sa akin kung mananatili ako sa harapan niya.

"W-What is happening to you?" Travis spoke again but I didn't answer him, still.

Mabilis ko ding binuksan ang pinto ko and I was so thankful that it opened immediately. Hindi ako pwedeng magtagal sa harap niya dahil baka kung ano pa ang magawa ko.

Malaki ang mga hakbang ko papasok sa condo ko. Hindi na ako lumingon pa at sinarado ko agad ang pinto.

Agad akong dumeretso sa sink area at naghilamos. Kailangan kong gumising dahil mukhang binabangungot na naman ako.

I swallowed hard, my condition is really getting worst. Tumitig ako sa kamay ko dahil mas nanginginig ang mga iyon ngayon kaysa noong mga nakaraang araw.

Hinahabol ko din ang hininga ko lalo na nang maisip kong nasa labas ang taong ayaw kong makita. Travis is outside! The man who broke me months ago and still breaking my heart until now.

Bumalik na ako sa sofa at naupo. I think I have to tell Charlotte na bukas nalang kami bibisita sa LP. Iba ang pakiramdam ko ngayon, baka mas lalo akong kakabahan kapag nagpatuloy pa kami.

Lumalala na ba ang kalagayan ko? I hope not dahil hindi ko pa nagagawa ang gusto kong gawin. This can't ruin my dreams!

I was about to call Charlotte when I heard the buzzer from my door.

"It's Charlotte!" Dahil tahimik lang dito sa loob ng Condo ko ako ay narinig ko ang boses ni Charlotte mula sa labas.

I immediately stood up and went to the door at nang mabuksan ko iyon ay bumungad sa akin ang nakabihis nang si Charlotte.

"Let's g--" hindi na niya tinuloy ang sasabihin niya dahil mukhang may napansin siyang mali sa mukha ko. She seems wondering. "Are you okay?"

Hindi ko siya sinagot ngunit hinila ko siya agad papasok. I immediately closed the door and locked it again. Hindi ko alam kung bakit sobra ang kaba at takot na nararamdaman ko. Si Travis lang naman.

Nang tumingin ulit ako kay Charlote ay punong puno na ng pagtataka ang mukha niya.

"S-Sorry." I mumbled.

Baka nagulat ko siya sa paghila ko sa kanya, siguro ay nagugulat din siya sa pagkataranta ko ngayon.

"May problema ba?"

I shook my head and tried to calm myself. I don't want her to see me trembling. Nakakahiya.

"Napansin mo iyong.. lalaki sa labas?" I asked. Ilang minuto lang naman iyon, baka nagkita sila.

Umiling siya. "Wala namang tao sa labas. Bakit? May kilala ka dito?"

Umiling agad ako.

Maybe I was just imagining things, then? Maybe he was not really outside at nag iisip lang talaga ako ng sobra? I didn't eat breakfast so I was thinking beyond reality, maybe?

Maybe I was just hallucinating, hindi naman imposibleng hindi ko imahinasyon iyon dahil palagi ko siyang napapanaginipan. At kadalasan sa mga panaginip ko ay parang totoo.

Ngunit hindi mawala sa isip ko na pwedeng totoo iyon, because he touched my hands! He even talked to me!

"Ah, w-wala. Maybe he's from the other room." Sabi ko at ngumiti.

Nakita kong tumango siya ngunit puno parin ng pagtataka ang mga mata niya.

"So, let's go?" I asked.

Kung kanina ay ayaw kong pumunta sa LP, ngayon ay gustong gusto ko. Para makalayo na din kung totoong nandito nga si Travis.

She nodded.

Dinampot ko ang bag ko nang makita kong naglakad si Charlotte. Nauna na din siyang lumabas ng condo.

Lumabas na din ako at tumitig muna sa pintuan. After locking my door ay lumingon ako sa kaharap pinto ko kung saan nakatayo kanina si Travis. Wala ng tao doon.

Tumango ako, maybe it was all my imagination.

Pinilig ko na ang ulo ko. This is really crazy, kung anu ano na naman ang iniisip ko.

"Are you really okay?" Napalingon ako kay Charlotte dahil sa tanong niya. Seryoso siyang nakatingin sa akin at alam kong inoobserbahan niya ang ikinikilos ko.

Tumango ako. "Yes. Tara na?" I smiled a blast to show her that I was really okay, kahit na ang totoo naman ay hindi.

Sumakay na kami sa elevator at si Charlotte na ang pumindot pababa sa ground floor.

"Ayusin natin iyong lock ng door mo. Para mag set ka ng password. Para hindi mo na kailanganin ng susi.." sambit ni Charlotte nang nasa loob na kami ng elevator.

I stared at her. Maybe that's a good idea. Tumango lang ako.

"But bring yout keys parin," aniya at tumitig sa akin. Hindi nawala ang pagdududa sa mga tingin niya.

"Sige.."

I bowed down my head and silently observed my hands, nanginginig pa ang mga iyon.

Nasaan na kaya si Travis? Hindi naman sa interesado ako pero para malaman ko lang naman kung imahinasyon ko ba iyon o talagang nakita ko siya kanina.

"Sigurado ka bang okay ka lang?" Charlotte asked again pagkatapos niya akong titigan.

Ngumiti lang ako at tumango. Charlotte's really a nice girl, nahahalata ko iyon. Yes, we just met yesterday but I feel really close to her already. Baka kung magtagal pa ay kaya ko ng sabihin sa kanya ang tungkol sa kalagayan ko, ito, itong nangyayari sa akin ngayon at kung bakit.

Nasa ground floor ang parking space kaya medyo natagalan kami sa pagbaba.

Nang makarating na kami sa parking space ay nakita ko na karamihan sa mga sasakyan ay magagara.

"Here.." Napatingin ako sa inaabot ni Charlotte. It was a remote key.

Biglang lumiwanag ang mukha ko, I almost forgot! May kotse pala akong gagamitin from LP company.

LP are providing cars to all their employees. Ganoon din naman sa branch nila sa Paris.

"Congratulations! Here is your car."

Kinuha ko iyon sa kamay ni Charlotte. "Thank you so much."

Lumapit kami sa itim na Subaru Outback. I was not sure if it was the latest model or not, I am not an expert. Ngunit kitang kita na magara iyon. Siguro ay kotse iyon ng isa sa mga ka team namin na nasa building na ito.

"Sakay ka na. Makikisakay muna ako, nasa shop pa iyong kotse ko. Pinapaayos ko yung clutch." Sabi ni Charlotte na ikinagulat ko. Makikisakay? Siya pa talaga ang makikisakay? Bigla akong nahiya.

Tumingin pa ako sa katabing sasakyan ng Subaro. Siguro ay ito na. Lalapit sana ako sa kotseng inaakala kong akin nang pigilan ako ni Charlotte.

"Not that. This one.. right here." Tinuro niya ang Subaro'ng pinupuri ko kanina pa.

Ilang segundo ko munang inunawa ang sinabi ni Charlotte.

"W-what? This one?"

She nodded.

"This is Sir Leo's old car. He asked us to bring this here all the way from LP and he said this is yours. Actually, he only used this for a month, palagi kasi siya sa Pilipinas." Mahabang sabi ni Charlotte.

Nag eecho pa ang boses niya sa utak ko. "R-Really?" Tanong ko dahil hindi talaga ako makapaniwala.

Hindi ako nagtataka na basta lang binibigay ni Sir Leo ang mga kotse niya, ngunit nagtagtaka ako kung bakit ako?

I also wonder why Sir Leo trusts me so much. And because of his trust, he seems like pressuring me! Kailangan kong pagbutihin ang trabaho ko dahil kung hindi ay nakakahiya sa kanya.

Napatingin ako kay Charlotte. She was smiling at halatang natutuwa siya sa mga reaksyon ko.

Nauna na akong sumakay sa kotse, pagpasok ko pa lang ay naninibago na ako. Oo at nakapag drive na ako ng kotse pero hindi ganito ka gara, I mean.. hindi kasi ako hinahayaan ni Dad na i-drive ang mga sasakyan nila ni Mom. At ayoko din naman.

Charlotte directed me the way.

It was not that far dahil wala pang ilang minuto ay nakarating kami agad. Nang makarating kami sa LP ay nagpark kami agad sa parking space. Honestly, I feel so happy with my car. My car..

The building is fine. Charlotte was right, the building is not too big pero kitang kita ang pagkaelegante. Just like the LP branch in Paris.

Nag elevator kami paakyat and I don't know why am I feeling nervous. Tahimik kong hiniling na sana ay mababait ang mga katrabaho namin ni Charlotte.

"Don't worry, they are all nice." Sabi ni Charlotte na parang nabasa na niya ang nasa isip ko. Masyado bang obvious?

After waiting for almost two minute ay dumating na kami. My heart was beating so fast and I don't know why! Hindi naman na ako nagkakape kaya nagtataka ako kung bakit sobra akong ninenerbyus ngayon.

Nang makarating na kami ay sobra ang kaba ko. Some of the employees started to notice us.

Simple lang din sa loob. The offices are surrounded with glass walls. I think they copied it exactly from LP branch in Paris dahil magkapareho lamang ang loob. Iyon nga lang ay medyo mas malawak ang LP sa Paris.

"Guys.."

Charlotte clapped her hands and all workers turned their attentions to us. Napayuko ako kaunti dahil sa hiya.

"Meet our new photographer and also a professional editor. Sir Leo recommended her and she came here all the way from Paris. Oh and she's from our branch in Paris ." she looked at me, and all the employees looked at me too. I just gave them a wide smile, that was the least I could do at the moment. "And she's the one I was talking about.." She paused and looked at me. "Our new leader for the mean time. Until sir Zac is back."

I smirked because I think I heard Jack is back. But I know I was just trying to calm myself dahil kinakabahan ako. Hindi ako sanay sa ganito dahil unang araw ko noon sa Paris ay nandoon si Chad.

Huminga ako ng malalim. Is this a hot seat? I feel very nervous. Kahit alam kong panandalian lang ako mamumuno sa kumpanyang ito ay kinakabahan parin ako.

This is freaking the hell out of me. Though Charlotte explained everything yesterday, it did not really enter my whole system yet. Sana pala ay nagpraktis ako ng mga sasabihin ko.

Some of the employees were smiling at me. Ang iba naman ay my mga ginagawa pa. Some were saying hi, and I was just saying hi back at them. Iyon lamang ang mga sinabi ko. Damn, it was so embarrassing.

Some employees came to me and shook my hands.

Ilang minuto na ang lumipas. Halos lahat na sila ay naipakilala sa akin at sinigurado kong sinasaulo ko ang mga pangalan nila dahil iyon lang ang maari kong gawin ngayon.

I was busy talking to the employees when Charlotte got my attention. She held my arm so I looked behind me and she was there, standing.

But I almost lost my mind when I saw a very familiar man beside her.

"Meet Travis De Guia. He is a fresh photographer from Seneca College. "