Yorgunluk, hem zihnen hem bedenen insanı kendi kuyusuna çekebilen bir eylemdi.
Beyazdan nefret etme sebebim olan hastaneyi göz ucuyla süzdüm. Buradan bıkmıştım ve ciddi anlamda midemi bulandırıyordu. Bu yaşıma kadar ağır hastalık geçirmemiş ve hastaneye gelmemiş ben bu sene hastaneden çıkamıyordum. En son yıllar önce annem bu hastanedeyken gelmiştim buraya. Sonrasında hiç gelmemeyi dilemiştim ama şuan buradayım.
Yanımda Engin’in birkaç arkadaşı varken sağ elimle sol kolumu sıvazladım. Bu sırada kapı açıldı ve doktor çıktı.
Bu benim komada kaldıktan sonra gördüğüm doktordu.
Gözleri beni gördüğünde yüzünde naif bir gülümseme oluştu.
“Venüs Hanım, sizi burada görmeyi beklemiyordum.”
“İnanın bana bende gelmeyi beklemiyordum ama maalesef içeride ki arkadaşım.” Bu sırada diğerleri di
