İki saatlik güzel bir sohbetin ardından Barlas bana lavaboyu sorduğunda ona göstermek amacıyla ayaklandım. Ben önde o arkada üst kata çıktık.
“Burası.” Diyerek açık tonlardaki kapıyı işaret ettim. Teşekkür ederek içeri girecekti ki kolundan tutarak onu durdurdum ve ona biraz daha yaklaştım.
“Biraz konuşabilir miyiz?”
Düşünülecek ve tartışılacak milyonlarca olay, cevap isteyen milyonlarca soru vardı. Attığımız her adımı kafamızda tartmamız gerekirken yaptığım tek şey anı yaşamak ve kendi doğrularımız ile hareket etmekti.
Sonuçta bu dünyaya bir kez geliyorduk.
Neden kendimi başkaları için yıpratacaktım ki?
Veya neden başka insanları umursayacaktım ki?
Ama olmuyordu...
İster istemez her şeyi kafama fazlasıyla takıyor ve zihnimi boş nedenlerle doldurup kendime işkence ediyordum
