Verdiğim kayıplardan sonra bir şey fark ettim. Ben de kayboluyordum hatta kayboldum. Belki toprağa karıştı tüm iyi niyetlerimi belki de buhar olduğu gökyüzüne karıştı hislerim. Bilmiyorum. Bildiğim tek şey artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağıydı. Kafamı kaldırıp camdan dışarıya baktım. Bu sıcak havalara zıt bir şekilde bulutlu hava, belki de bugün olacakların fragmanını şimdiden veriyordu.
Artık hazırdım.
Artık, bir şeyler yapmak ve adım atmak için hazırdım.
Çünkü artık ben vardım. Oysa eskiden varla yok arasıydım.
Şimdi vardım ve yok olacaktım.
İçli bir nefesi ciğerlerime misafir ettiğimde misafirliğinden pek hoşnut değildi. Cayır cayır yanan bir ciğer de hayat bulmayı istememi garip buluyor olmalıydı nefeslerim. Ama bilmiyordu kimse, hayat bulmak yerine hayatı sorguluyordum.
