เวลาผ่านไป
เพื่อนหญิงที่มาต่างแยกย้ายกันไปห้องของตัวเอง เมื่อแต่ละคนเมาหนักจนช่วยตัวเองแทบไม่ได้ เช่นเดียวกับเมยาที่กอหญ้าพยายามจะพาเดินไปที่ห้อง ด้วยร่างเล็กบอบบางที่พยายามพยุงเดิน ทั้งกอหญ้าและเมยาต่างเซซ้ายเซขวาไปคนละด้าน
“กอหญ้า... ทำไมเธอไม่รักเรา”
เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้กอหญ้าหยุดเดิน พลันพยุงหันร่างกายที่มีเมยาด้วยไปด้านหลัง ก่อนจะพบกับเอกราชที่อยู่ในอาการเมาจัดใบหน้าแดงกล่ำ ตอนเดินแยกมาเธอจำได้ว่าเขาเดินไปอีกทาง นี่คงแอบตามมาแน่
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายเล่า ไอ้เอกราชบ้า ไอ้ตาไม่มีแวว ไม่เห็นคนที่รักไงวะ...”
“เมย์ อย่าเสียงดัง เดี๋ยวแขกห้องอื่นตื่นมาว่า”
“กอหญ้า เราชอบเธอนะ”
“โอ๊ย!!” เมยาหลุดจากการประคอง ร่างกายเซล้มไปกับพื้นเมื่อเอกราชเข้ามาแทรกจับมืออีกคน
เด็กหนุ่มเมามากจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ ในใจของเขาคิดเพียงแต่ต้องการกอหญ้า เธอที่เขาแสดงออกเสมอว่าหลงรัก แต่
