มันไม่มีไอ้ผู้ชายโง่เง่าตัวไหนหรอก ที่ปล่อยให้เมียตัวเองเจ็บแล้วยังเมินเฉยได้ขนาดนั้น ทุกอย่างขึ้นอยู่กับวันเวลา ซึ่งแน่นอน ไม่ว่าจะเร็วจะช้ามันก็ต้องจบลง
ปฐวีเก็บความโกรธเกลียดเอาไว้จนร่างกายแทบจะระเบิด รอวันกลับมาประเทศไทยเพื่อที่จะได้สะสาง และในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
เพียงแค่รอยขีดข่วนบนร่างกายของนาเดีย คนทำจะต้องถูกตัดแขนขา และหากเธอได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิด...พวกมันจะต้องได้คุกเข่าต่อหน้ายมบาลเท่านั้น นี่คือความปรานีอย่างสูงที่สุดเท่าที่จะมีได้แล้ว
บาดแผลที่ร่างกายหายจนเป็นปกติ สมรรถภาพในยามนี้พร้อมยิ่งกว่าพร้อม เพียงแต่บาดแผลที่ฝังแน่นในใจไม่อาจจะรักษาให้หายตามที่ใจคิด
ยิ่งได้เห็นใบหน้าของคนที่กระทำสารเลวต่ำช้าต่อผู้หญิงของเขาลอยวูบวาบเข้ามาในสมอง ปฐวีก็รู้เพียงอย่างเดียวว่าถ้าไม่เอาเลือดของมันมาล้างเท้า ความโกรธในใจจะไม่มีวันลบออกไปได้แน่นอน
ลานกว้างในเวลานี้ เหล่าบรรดาลูกน้องเตร
