His Obsession

Chapter 15

Nagpupuyos ang damdamin kong naglalakad sa dalampasigan. Ramdam ko pa ang hampas ng tubig alat sa balat ko.

Hindi ko na nagawang mag soot pa ng tsinelas dahil sa pagmamadali kong makalabas ng bahay. They'd ruined my mood.

Ni hindi ko nga namalayan na umiiyak na pala ako dala nang mga sinabi ko kanina.

That's it Charlotte! You already taste your karma. How cool isn't it? Ganito pala ang pakiramdam na mapamukha sa'yong kabit ka lang.

Sumisinghot parin ako hanggang sa makalayo sa bahay. I saw a huge rock in a far kaya naman ay dumiretso na ako dun para doon ilabas ang sama ng loob ko.

I just feel the breeze that hugging me. It's comforting me which made me feel at ease. Humupa na ang nararamdaman ko.

I stayed here for an hour. I don't have plans on going back there because of them. Mas pinaniwalaan niya talaga ang paninira sa'kin ng asawa niya.

He's not even listening to me. Masyado siyang one sided.

"Sino ka ba sa tingin mo?"

Napapikit ako nang marinig ko ang boses niya sa bandang likuran ko.

I heaved a sigh. "What?!" I gasped.

"Ikaw na nga ang may kasalanan kung bakit nasaktan si Sabrina, ikaw pa ang may ganang mag walk-out!"

"So you're really in her side..."

"I already expected it." Naiiling kong dagdag.

"What are you saying?"

Mabilis akong tumayo pagkatapos ay nilingon siya. My teeth was gritted. Full of annoyance.

"She's your wife malamang sa kanya ka talaga kampi!"

Pinipigilan ko nalang ang luha kong pumatak not showing how weak I am when it comes to them.

"It's not that—"

"Yes it is!" Putol ko sa sasabihin niya.

"Kasi hindi mo man sabihin...ramdam ko..."

"Ramdam ko yun' Zeo"

I started wiping my tear when it suddenly dropped out. My voices were heavy as if I cannot say a words. But I was wrong.

Kahit na nahihirapan akong makipag-usap sa kanya, I didn't stop myself. I want her to know what I felt after what he'd done to me.

"Alam ko naman kung saan ako lulugar. You both don't have to remind me."

"Ang masakit lang...kung paano niyo ulit-uliting iparamdam sa'kin kung hanggang saan lang ako."

"Hindi naman dapat ako nagkakaganito kasi ako ang kabit rito. At kahit ganun, hindi ko iyon sinet aside kasi alam ko rin ang nararamdaman niya. Kung totousin, she should kill me 'cause she has the rights."

Hindi parin siya nagsasalita. Tahimik lang siyang nakikinig sa'kin habang ako naman ay umiiyak pa rin.

"I understand her kasi siya ang asawa mo. And I must blame myself because I failed to control my feelings and my angers..."

Ramdam ko ang pagkunot ng noo niya. As if I said something he cannot understand.

"What do you mean?" He asked, still wandering.

I smiled gently before wiping my tears. I don't know I was this weak. I never felt this kind of pain before. Kung nasaktan ako noon sa pagmamahal ko kay Lucas, mas dumoble yata ngayon.

I heaved a sigh. "I shouldn't have let you enter my world..." I started. Mabigat parin ang boses.

"I shouldn't have let you ruin me."

"I wish I didn't let you caught me..."

"I shouldn't have...loved you 'cause you only broke me into pieces..." I almost whisper.

Right. For only a month I spend my time with him, I fell inlove. Yes ganon kadali. It is because he let me felt what it is to be inlove.

He let me felt things that Lucas cannot do for me. He let me felt special kahit may mahal na siya. He let me felt precious even if I was just only his obsession.

Lumapit siya sa'kin. "W-what are you saying?" He curiously asked.

She grabbed me in my wrist but I pulled away. I gestured my hand to stopped him.

"Are you happy now?"

"Masaya kana ba dahil nahulog na ako sa'yo? That was your goal right? To make me fell to your trapped..."

I smiled fakely. "Congrats! You made it!"

Halos mapaos ang boses ko sa mga nasabi ko sa kanya. My chest were heavy as if I carried my problems there.

My vision was already blurry due to my tears. At naiinis ako dahil kahit anong pagpunas ko 'ron, ayaw nitong mawala-wala.

Tumalikod ako sa kanya kahit humihikbi parin ako. Ayoko na. I want to run away from him. Ayoko na siyang makita. Gusto ko nang umalis rito. I want to set myself free from this unrequited feelings that I don't deserve.

"Charlotte..."

I stopped from walking. Hinarap ko muli siya. May bahid na lungkot sa mga mata.

"And please...let me go already..."

"Start to fix your relationship with your wife. I won't see you anymore. Tapos na ang usapan natin. Let's separate our ways for good. I'll be happy if you'll continue to build your love again with her. I'll wish you both a happy life together..."

Nangatal ang lalamunan ko matapos sabihin iyon sa kanya. It's hurt. Ang sakit na naranasan ko kay Lucas noon ay unti-unting nanumbalik sa sistema ko.

"I won't let you go Charlotte. Who are you to decide that?!" He angrily asked, raising his tone.

Umiling-iling ako despite of what he'd said.

I didn't look back after saying my last words to him. Tumatakbo ako palayo sa kanya.

Kahit ayaw niya akong bitawan. I must run. Ayoko'ng masaktan ang asawa niya at hindi ko kayang makita siyang pagsisihan iyon.

Pinagsisihan ko na ang ginawa ko kay Vivien. Nakita ko kung paano pinagsisihan ni Lucas ang ginawa niya sa kaibigan ko dahil kahit hindi niya man sabihin, his love for her was pure and genuine.

And before he could hurt her feelings, I must sacrifice my love for him. Kahit na sa aming dalawa ako ang pinaka-nasaktan.

"Elle?" I almost gasped when Kio grabbed me in my wrist to faced him.

Hindi ko na siya napansin dahil naging blangko na ako sa kakatakbo ko. His face was a total mess. Sa tingin ko ay may nangyari sa yate niya kaya ay hindi pa siya naka-alis.

"Where are you going?"

I faced him with my eyes pleading. Hinawakan ko ang magkabilang kamay niya at naki-usap.

"Please Kio. Ilayo mo ako rito. Take me to the city..." I cried.

"I can't live with him anymore...I want to hide from him...please..."

Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya. He sounded no choice.

He massaged my back atsaka inalalayan ako papasok sa yate. Hindi parin siya nagsasalita at bakas sa itsura niya ang kaba.

"Do you want water?" He asked, concerned.

Tumango lang ako kaya naman ay naiwan ako sa cabin na mag-isa. Pagkabalik niya ay may bitbit na siyang baso.

He gave ito me atsaka ay ininom ang binigay niya.

"I knew it would happen," giit niya.

Nag-angat ako ng tingin sa kanya, wearing my confused reaction.

He smiled to me bago bumuntong hininga at tumingin sa malayo.

"Ang asawa niya. Ako mismo ang naghatid sa kanya rito."

Hindi ako naka-imik at pinakinggan lang siyang magsalita. He sounds uncomfortable when he mentioned Sabrina.

"I think dapat bumalik ka sa kan—"

"What? No!" I hissed, stopping him from talking.

I think his idea wasn't helpful. Mas lalo niya lang ipinaramdam sa'kin na kakampi siya ni Zacheo.

"He would literally lure me if he knows I tried to helped you escaped."

"Then do you want me to drawn myself in the sea than to ruin his trust?"

"Hindi naman sa ganon..."

"Magpapakamatay nalang ako kapag binalik mo ako sa kanya."

Tumayo ako at tinalikuran na siya, planning to get out in his yatch. My tears were already dry kaya naman ay umayos na ng kaunti ang pagsasalita ko.

I stopped when he grabbed me. He sounded no choice.

"Okay fine! I'll helped you escaped!" He sighed.

Nag stay lang kami roon nang ilang minuto bago niya paandarin ang yate at nagmaneho.

Habang nasa byahe ay tulala lang akong tinatanaw ang karagatan. The seas were calm. And it's darkness was lurking in the depth of it. Masyadong tahimik sa parteng iyon na kahit ang paghinga ko ay rinig ko na.

Tatlong oras rin bago namin narating ang daungan. Tahimik na ang paligid dahil alas onse narin ng gabi.

Nag hotel lang kami dahil malayo pa ang San Diego. Dalawang oras raw ang byahe papunta dun atsaka tatawagan niya pa ang magdadala ng kotse niya patungo rito kaya hindi na talaga kakayanin ng oras.

And to less the expenses I suggested na iisa nalang ang kwarto namin at sa sofa nalang ako matutulog para naman masulit niya talaga ang perang binayad niya para rito.

Pumayag naman siya sa suhestyon ko na kumuha ng isang room pero nag insist naman siyang siya nalang daw sa sofa at ako nalang sa kama. Kahit na nakakahiya ay pumayag nalang ako.

"What's this?" I asked when he suddenly gave me a shopping bags.

Sinilip ko naman ang laman 'non only to find out it was a clothes.

Ibinalik ko sa kanya ang shopping bags dahil nahihiya ako. He helped me to get a room for the night pati ba naman damit ay bibigyan niya ako?

That's too much and I don't think I deserve to be given that.

Kinamot niya naman ang batok niya at hinawakan ang palapulsuhan ko bago ibigay uli ang shopping bags.

"Come on. Isipin mo nalang utang 'yan and if you have the capability to, bayaran mo nalang..."

I nodded before mouthing thank you to him. Nakakahiya man pero naisip ko rin ang sitwasyon ko ngayon. I needed help.

Sinilip ko ang wall clock sa ibabaw ng tv. It's already nine in the morning. Papasok na sana ako sa banyo upang maligo nang marinig namin ang pag tunog ng cellphone niya. May tumatawag.

Si Zacheo.

He ordered me not to talked upang hindi kami mabisto ni Zacheo. He even cleared his throats upang paghandaan kung ano man ang ibubungad sa kanya ng kaibigan.

He's nervous. Miski ako ay ninerbyos rin sa posibleng masabi niya kay Kio.

"Hey! Zup?" Bungad niya kaagad nang masagot ang tawag.

Hilaw siyang ngumisi at napapalunok nalang na ikinabahala ko naman. Mukhang masisira ko yata ang friendship nila. And I felt bad about it.

"Y-yeah hinatid ko siya hanggang daungan and we separate ways after tha—"

"Tsk relax...Ang sabi niya kasi sa'kin pumayag ka ng pauwiin na siya. So ako naman na matulungin, I helped her."

"Puro ka mura paano ko maiintindihan ang pinagsasabi mo?"

"It's your fault. Sana sinabihan mo'kong 'wag siyang paalisin. Kita mo tuloy..."

"Tanga mo lang huwag mo'kong dinadamay!"

Napasinghap ako nang patayin niya ang tawag niya sa kaibigan niya. Wala man lang siyang pasabi at agad-agad ay hindi na sinagot pa si Zacheo.

"Buti nalusutan ko. Muntik na." Giit niya habang kinakalikot ang cellphone niya.

"T-thank you..." I shyly mouthed.

"For what?"

"For helping me. Hindi ko alam ang mangyayari sa'kin kung hindi mo'ko tinulungan..."

"You left me no choice. You'll drawn yourself kapag hindi kita pinagbigyan."

"At gagawin ko talaga kapag nagkataon..."

He gasped. Pailing-iling niya akong iniwanan sa loob ng room namin. Hindi narin ako nag-abala pa na tanungin siya kung saan siya pupunta at baka akalain niya pang pati personal na buhay niya hindi ko binibigyang halaga.

After I took a bath ay nagbihis na ako. I wore what he gave to me. It was a flowery red jump suit. Binagayan ko lang sa soot kong pulang sandal. Itinali ko rin ang buhok ko into a ponytail atsaka lumabas narin ng banyo.

Naabutan ko siya sa couch may bitbit na namang paper bag. Mas maliit na ito ngayon kumpara noong ibinigay niya.

Nag-angat siya ng tingin nang mapansin ang presensya ko.

"Uh here!"

Kumunot ang noo ko. Dumausdos ang tingin sa kamay niya.

"Ano na naman 'to?" I asked.

Hindi siya nagsalita kaya ay sinilip ko nalang ang laman.

"Cellphone?" I asked again.

"And a sim...ang sabi mo kasi kagabi may kokontakin ka na makakatulong sa lagay mo." He replied.

Hindi mawala ang ngiti ko sa labi dahil sa sinabi niya. Hindi na ako mahihirapang kontakin sina Alliyah at Craig.

"Ang dami ko ng utang sa'yo." I shyly said na ikinangisi niya lang.

"Huwag mo ng bayaran kung hindi mo kaya at kung gusto mo talaga ikaw na ang bahala. Hindi ko rin naman sure if magkikita pa tayo ulit..."

Tumango-tango nalang ako at pagkatapos ay nagpasalamat na sa kanya. Hulog talaga siya ng langit. Sana mabiyayaan siya ng maraming blessings dahil sa kabutihan niya. And maybe someday, mababayaran ko rin siya sa mga natulong niya sa'kin.

Kapag nagkita tayo ulit Kio. I promise na susuklian ko ang kabutihan mo sa'kin. I'll be looking forward to it.