Chapter 42
Amery POV
SINULYAPAN ko ang malaking relo sa bar dito sa hotel na pag–aari ko. Alas–dose ng hatinggabi. Pero wala akong balak na umuwi, gusto kong lunurin ang sarili sa alak.
Halos manlumo akong hindi naabutan sina Natalie sa mansiyon. Pumunta din ako sa bahay nila sa gild ng ilog. But they are not there, felts like i'm going to be insane. Ang sabi ng mga kapitabahay kanina, nakita nilang sumakay sina Natalie ng tricycle pero hindi nila alam kung saan pupunta.
My body shiver in too much anger, lalo na sa sarili. No one's to blame---myself. Kung hindi ako umalis, sana hindi ako iniwan ni Natalie. Nakatiim ang mga bagang ko sa galit na nararamdaman.
And now, hindi ko alam kung saan ako magsisimulang maghahanap sa kanila. Dahil walang nakaka–alam kung saan ang ibang kamag–an
