Mated to the Savage Prince

Kabanata 1:1 Ang Sakripisyo ng Silver Moon Nanginig ang mga kamay ni Aria habang nakatali ang kanyang mga pulso ng magaspang at baon-sa-balat na lubid. Ang malamig na hangin ng madaling-araw ay humahagupit sa kanyang manipis na damit, ngunit mas matalim pa rito ang titig ng lalaking nakatayo sa kanyang harap—si Alpha Derrick. Sa loob ng maraming taon, si Derrick at ang buong Silver Moon Pack ang naging dahilan kung bakit ang buhay ni Aria ay naging isang walang katapusang pagdurusa. Bilang pinakamahinang omega sa angkan, siya ang ginawang tagalinis, tagapagsilbi, at saluhan ng galit ng lahat. Wala siyang boses. Wala siyang karapatan. At ngayon, wala na rin siyang kalayaan. "Bilisan mong maglakad, Aria," malamig at walang kaunting habag na utos ni Derrick habang marahas siyang itinutulak patungo sa itim na karwaheng naghihintay sa hangganan ng gubat. "Huwag mong kakalimutan na ang buhay mo ang ipinambayad namin upang hindi lupigin ng Shadow Claw ang ating pack. Pasalamat ka at may pakinabang ka rin sa wakas." Napalunok si Aria, pilit na pinipigilan ang panlalabo ng kanyang mga mata dahil sa luhang nagnanais pumatak. "Isang sakripisyo..." bulong niya sa paos na boses. "Ibinenta niyo ako sa isang halimaw para lang iligtas ang sarili ninyong balat." Sumilay ang isang nakakatakot at cynical na ngiti sa labi ni Alpha Derrick. Inilapit niya ang kanyang mukha kay Aria, sapat upang maamoy ng dalaga ang amoy ng alak at usok sa hininga nito. "Hindi siya basta halimaw, Aria. Siya si Prince Valen—ang Savage Prince ng Shadow Claw. Sinasabing pinupugutan niya ng ulo ang sinumang tumitingin sa kanyang mga mata, at iniinom ang dugo ng kanyang mga kalaban. Huwag kang umasa na magiging reyna ka doon. Isang laruan ka lang na wawasakin niya. Magdasal ka na lang na mabilis ang magiging kamatayan mo para hindi ka masyadong magdusa." Kasabay niyon ay marahas na itinulak ni Derrick si Aria sa loob ng karwahe. Tumama ang kanyang balikat sa hardwoood na upuan, ngunit bago pa man siya makabangon ay pinalo na ng kusero ang mga kabayo. Yumanig ang buong sasakyan habang mabilis itong umandar paitaas sa mabatong daan patungo sa madilim at ipinagbabawal na kagubatan ng Shadow Claw. Naiwan sa labas ang Silver Moon Pack—ang bayang kailanman ay hindi itinuring na tahanan ni Aria. Habang nakatingin sa labas ng maliit na bintana ng karwahe, pinahid ni Aria ang isang patak ng luha sa kanyang pisngi gamit ang kanyang nakataling mga kamay. Puno ng takot ang kanyang dibdib, ngunit sa ilalim ng takot na iyon ay may isang maliit na sigla ng determinasyon na nag-aalab. Hindi alam ng Silver Moon Pack, at lalong hindi alam ni Alpha Derrick, na si Aria ay may itinagong lihim sa loob ng maraming taon. Hindi siya isang ordinaryong at mahinang omega. Sa kanyang mga ugat ay dumadaloy ang isang sinaunang kapangyarihan—isang kakayahang magpagaling ng mga sugat at mag-alis ng lason gamit lamang ang paghawak ng kanyang mga kamay. Inilihim niya ito upang hindi siya gamitin o abusuhin ng kanyang pack. Ngayon, patungo siya sa kuta ng tinaguriang pinakamalupit na prinsipe sa buong kontinente. Habang lalim nang lalim ang karwahe sa kadiliman ng kagubatan, napansin ni Aria ang pagbabago sa paligid. Ang mga puno ay mas matatayog, ang hamog ay mas makapal, at ang hangin ay amoy metal at sinaunang mahika. Ito ang teritoryo ng mga tunay na mandaragit. "Savage Prince..." bulong ni Aria sa sarili habang nakatitig sa bilog na buwan sa kalangitan. "Kung ito man ang aking huling hantungan, titiyakin kong hindi ako susuko nang walang laban. Kahit pa ang makakalaban ko ay ang mismong halimaw ng Shadow Claw." Huminto ang karwahe nang biglang magbago ang ihip ng hangin. Isang malakas at nakapangingilabot na atungal ng lobo ang yumugyog sa buong kagubatan—isang atungal na puno ng galit, sakit, at gutom sa dugo. Naramdaman ni Aria ang pagtaas ng balahibo sa kanyang batok. Ang Savage Prince... ay malapit na. Kabanata 1:2 Sa Karwahe ng Takot Ang bawat ugong ng gulong ng karwahe sa magaspang at mabatong daan ay tila isang paalala kay Aria ng kanyang papalapit na katapusan. Sa bawat metrong itinatakbo ng dalawang itim na kabayo, lalong lumalalim ang kadiliman sa labas ng bintana. Ang matatayog na puno ng lumang gubat ng Shadow Claw ay tila mga higanteng bantay na nakatayo sa tabi ng daan—mga anino sa hatinggabi na sumasakal sa huling liwanag ng buwan. Ang makapal na hamog ay patuloy na gumagapang sa salamin ng karwahe, na tila mga malamig na daliri ng kamatayan na gustong humawak sa kanya. Yumakap si Aria sa kanyang sarili upang pakalmahin ang walang patid na panginginig ng kanyang katawan. Malamig ang hangin na pumapasok sa mga maliliit na siwang ng lumang kahoy na dinding, ngunit mas malamig ang takot na kasalukuyang nakabaon sa kanyang dibdib. Sa loob ng labing-walong taon na pamumuhay sa Silver Moon Pack, nasanay siyang tratuhin na parang basahan. Nasanay siyang matulog sa silong ng kusina, kumain ng mga tirang pagkain, at magtiis ng mga pasa mula sa galit ng mga mataas na opisyal ng pack. Ngunit ang paglalakbay na ito ay ibang uri ng pagdurusa. Dito, ang bawat hininga niya ay amoy ng lumang dugo at nagbabantang panganib. Mula sa malayo, muling umalingawngaw ang natatanging atungal ng mga lobo ng Shadow Claw. Mas malapit na ito ngayon kumpara kanina—mas garalgal, mas gutom, at puno ng kakaibang authority na nagpapasakit sa mga tainga ng isang katulad niyang itinuturing na mahinang omega. Naramdaman ni Aria ang pag-iinit ng kanyang mga pulso kung saan nakatali ang magaspang na lubid. Sa tuwing umaangat ang antas ng kanyang takot, ang kapangyarihang healer sa kanyang dugo ay tila nag-aalab. Ito ay isang likas na depensa ng kanyang katawan—isang lihim na mahika na matagal niyang itinago sa Silver Moon Pack. Alam niyang kapag nalaman ni Alpha Derrick na may kakayahan siyang magpagaling ng mga malalalang sugat at mag-alis ng lason, gagawin siyang panghabambuhay na kulungan ng pack upang gamitin sa kanilang mga digmaan. "Huwag ngayon..." bulong ni Aria sa sarili habang ipinipikit ang kanyang mga mata. "Pakiusap, huwag ngayon." Inipon niya ang kanyang konsentrasyon upang patayin ang liwanag na dahan-dahang lumilitaw sa ilalim ng kanyang balat. Kailangan niyang manatiling mukhang mahina at walang laban hangga't hindi pa niya natutuklasan kung ano ang tunay na naghihintay sa kanya sa kastilyo ng Blackthorne. Biglang huminto ang karwahe sa gitna ng kadiliman. Dahil sa biglaang paghinto, tumama ang ulo ni Aria sa kahoy na dingding ng karwahe. Napaaray siya nang tahimik habang pilit na itinutuwid ang kanyang pagkakaupo. Sa labas, nagsimulang magwala at humalinghing sa matinding takot ang dalawang kabayo. Narinig ni Aria ang hagupit ng latigo ng kusero at ang mga mura nito, ngunit mas nangingibabaw ang isang bagay na mas nakatatakot—ang mabibigat na yabag ng mga paa sa basang lupa na nakapaligid sa sasakyan. "Anong nangyayari?" bulong ni Aria sa sarili habang unti-unting dumidikit ang kanyang likod sa pinakadulo ng upuan. "Sino ang nagmamaneho ng karwaheng ito sa teritoryo ng Savage Prince sa gitna ng gabi?" Isang malalim, garalgal, at imposibleng taong boses ang umalingawngaw mula sa labas. Ito ay boses ng isang lycan na nasa kalahating anyo ng lobo. Narinig ni Aria ang nanginginig na boses ng kusero ng Silver Moon Pack: "I-isang alay... Isang alay mula kay Alpha Derrick para kay Prince Valen! Pakiusap, huwag ninyo akong patayin! Ginagawa ko lang ang utos ng aking Alpha!" "Isang alay?" sagot ng boses sa labas, kasunod ng isang malamig at nakapangingilabot na tawa na sinabayan ng iba pang mga ugong ng lobo. "Hindi tumatanggap ng mga alay ang ating prinsipe. Tumatanggap lamang siya ng dugo at ulo ng kanyang mga kalaban." "P-pakiusap! Nasa loob siya! Ang babae... ang omega!" sigaw ng kusero bago narinig ni Aria ang tunog ng mabilis na pagtakbo ng mga paa nito. Inabandona na siya ng kusero. Tumahimik ang buong paligid ng ilang segundo. Ang tanging naririnig na lamang ay ang mabigat na paghinga ng mga kabayo at ang mabilis na t***k ng puso ni Aria. Naramdaman niya ang isang napakalakas na aura na nakatayo sa mismong labas ng pinto ng karwahe. Nang dahan-dahang bumukas ang lumang pinto ng karwahe, lumikha ito ng isang mahabang ingay ng kalawangin na bisagra. Isinalubong sa kanya ang isang pares ng kumikinang na dilaw na mga mata sa gitna ng kadiliman ng gabi. Isang matangkad, malapad ang dibdib, at nakakatakot na mandirigma ng Shadow Claw ang tumitig sa kanya. May mga patak ng tuyong dugo sa baluti nitong gawa sa maitim na bakal, at ang mga kuko sa kamay nito ay mahahaba at matatalim. Amoy nito ang pine trees, usok, at sariwang dugo. Tinitigan ng mandirigma si Aria mula ulo hanggang paa. Sa halip na makakita ng isang nanginginig at umiiyak na babae na nagmamakaawa para sa kanyang buhay, nakita nito ang isang dalagang may malalim na sugat sa balikat, nakatali ang mga kamay, ngunit diretso ang tingin sa kanyang mga mata. Ibinaba ni Aria ang kanyang panginginig. Inangat niya ang kanyang chin at pilit na pinatigas ang kanyang boses, kahit na sa loob-loob niya ay gusto na niyang mawalan ng malay. "Dalhin niyo ako sa inyong prinsipe," matatag ngunit banayad na wika ni Aria. "Iyan ang dahilan kung bakit ako narito. Hindi ba't siya ang nagmamay-ari sa buhay ko ngayon?" Bumakas ang pagtataka sa mukha ng mandirigma. Bahagyang kumunot ang noo nito habang inilalapit ang kanyang mukha kay Aria upang amuyin ang hangin sa paligid ng dalaga. "Isang omega..." bulong ng mandirigma sa kanyang garalgal na boses. "Isang mababang omega mula sa Silver Moon na walang laban. Bakit magpapadala si Derrick ng tulad mo sa Savage Prince?" "Dahil Duwag si Derrick," walang pag-aalinlangang sagot ni Aria. "At dahil gusto niyang makitang mamatay ako sa kamay ng inyong panginoon." Pumalag ang mandirigma at muling tumawa nang malakas—isang tawang walang halong katuwaan kundi purong pang-uuyyam. "May tapang ka, maliit na lobo. Tingnan natin kung mananatili ba ang tapang na iyan kapag nakatayo ka na sa harap ni Prince Valen. Bumaba ka diyan." Hinalakay ng mandirigma ang braso ni Aria at marahas siyang hinila palabas ng karwahe. Tumama ang mga paa ni Aria sa basang lupa at lumubog ang kanyang mga sipat sa lamig ng putik. Sa paligid nila, nakatayo ang limang iba pang matatangkad na mandirigma ng Shadow Claw, lahat ay nakatingin sa kanya na parang isang huling hapunan. "Kailangan ba talaga siyang itali pa nang ganyan?" tanong ng isa sa mga mandirigma habang nakaturo sa lubid sa mga pulso ni Aria na may mga patak na ng dugo dahil sa mahigpit na pagkakagapos. "Iutos iyan ng kastilyo," sagot ng pinuno nila. "Lahat ng nagmumula sa Silver Moon ay itinuturing na kaaway hangga't hindi nasusuri ng prinsipe. Dalhin ang kabayo. Iwan ang karwahe." Inakay ng mga mandirigma si Aria sa gitna ng madilim na gubat. Wala siyang sapatos, at ang bawat hakbang niya sa mabatong daan ay nagdudulot ng matinding sakit sa kanyang mga talampakan. Ngunit hindi siya humihinto. Hindi siya nagreklamo. Batid niyang sa sandaling magpakita siya ng pagkahabag sa sarili, tuluyan siyang tatapakan ng mga nilalang na ito. Habang naglalakad sila paitaas sa bulubundukin kung saan nakatayo ang Blackthorne Keep, dahan-dahang nagbabago ang kalangitan. Ang bilog na buwan ay pinaliligiran na ng mga pulang ulap—isang senyales ng lumalalim na gabi at ng masasamang espiritu ng kagubatan.