Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Ilang segundo akong nakatulala sa kisame bago ko naramdaman ang bigat ng brasong nakayakap sa baywang ko.
Napangiti ako.
Nakatulog pala kaming magkayakap.
Dahan-dahan akong lumingon at nakita ko si Kenzi. Mahimbing pa rin ang tulog niya habang nakasubsob ang mukha niya sa buhok ko.
Parang batang ayaw pakawalan ang paborito niyang laruan. Maingat kong inalis ang braso niya para hindi siya magising.
Pero bago pa man ako tuluyang makatayo—
“Lumalayo ka na naman.” Napapikit ako.
“Gising ka na pala.” Sabi ko at ngumiti.
“Hindi pa.” Mas lalo pa niya akong hinila pabalik.
“Kenzi.” Natawa ako.
“May pasok ka.” Paalala kong sabi.
“Five minutes.” Depensa niya.
“Kanina mo pa sinasabi ang five minutes.” Natatawang sabi ko.
“Five minutes ulit.” Nap
