Terrance Sancho De Costales
Hindi maalis sa aking mga labi ang ngiti kahit nang papasok na ako ng aming Villa. I was walking fast. Binabati ako ng mga tauhan sa bahay pero hindi ko na ito mga pinansin dahil nais ko nang makarating kaagad sa aking silid. Ayoko nang paghintayin pa ng matagal si Lizianna sa kanilang bahay.
I am excited also. Sa dami ng aking inaasikaso ngayon, ang kumpanya at mga lupain dito sa Karmona, ang mga kaibigan ko pati na ang pamilya sa panganib na dala ni Helene ay wala na talaga akong masyadong oras. Iyong pagba-bar lang kagabi ay napilit pa ako nila Miguel.
Hindi naman kami madalas lumabas na magkakaibigan dahil nga may kaniya-kaniya rin kaming mga ginagawa sa buhay.
"Boss."
Tumingin ako sa aking isang tauhan. Sandali akong huminto at kinausap ito.
"Sabihan
